II SA/Wa 2319/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. G. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego S. G. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego S. G. adwokata. We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym w dniu [...] listopada 2012 r. na urzędowym formularzu PPF) skarżący S. G. zażądał zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, a jego jedyny dochód stanowi dodatek mieszkaniowy i zasiłek okresowy. Skarżący wniósł o wyznaczenie pełnomocnika w osobie mecenas M. G. (wskazując adres: [...]). Z pozostałych informacji zamieszczonych we wniosku oraz w piśmie skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r. i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jest właścicielem w 4/10 działki o powierzchni 2 ary i 10 m kw, na której posadowiony jest drewniany dom. Poza ww. składnikiem skarżący nie posiada żadnego majątku. Nie ma również rachunków bankowych. Skarżący jest zarejestrowany od dnia [...] stycznia 2011 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy (zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2013 r. z Powiatowego Urzędu Pracy w D. w aktach sprawy). Na miesięczny dochód netto skarżącego składa się dodatek mieszkaniowy w wysokości 95 zł oraz zasiłek okresowy w kwocie 250 zł (decyzja Burmistrza D. z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] o przyznaniu skarżącemu zasiłku okresowego oraz decyzja Burmistrza D. z dnia [...] października 2012 r. znak [...] o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego w aktach sprawy). W dniu [...] stycznia 2008 r. skarżący zawarł z Gminą D. umowę najmu lokalu o łącznej powierzchni użytkowej 23,42 m kw., zgodnie z którą z tego tytułu jest zobowiązany do uiszczania czynszu i opłat w łącznej wysokości 183,46 zł miesięcznie (umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w aktach sprawy). Do pozostałych miesięcznych wydatków skarżącego należą opłaty za energię elektryczną – 19,25 zł i gaz - 48,42 zł (blankiety do wpłat w aktach sprawy). Skarżący oświadczył, że z powodu braku środków jest zadłużony na kwotę 3.000 zł; m. in. nie pokrywa w całości opłat za mieszkanie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.). W świetle powołanych na wstępie okoliczności stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w pełni zasługuje na uwzględnienie. W szczególności fakt przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego oraz fakt korzystania przez niego z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego potwierdzają trudną sytuację materialną skarżącego. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.