II SA/Wa 2322/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Ewa Pisula – Dąbrowska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że organ I instancji w kwietniu 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. K. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją o skazaniu go w postępowaniu karnym. Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] lutego 2010 r., sygn. [...] (prawomocnym od dnia [...] października 2010 r.) został on bowiem uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 220 § 1 kk w zb. z art. 155 kk i za to skazano go na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres dwóch lat próby oraz na karę grzywny w wysokości 1.200 zł. R. K. był oskarżony o to, że w dniu [...] maja 2008 r. w K., jako Prezes Zarządu D. Sp. z o. o. w K. nie dopełnił wynikającego stąd obowiązku, dopuścił do używania na terenie zakładu ciągnik rolniczy [...] oraz przyczepę [...], które nie powinny być dopuszczone do eksploatacji na drogach wewnątrzzakładowych ze względu na wadliwy stan techniczny, w wyniku czego podczas eksploatacji tych maszyn doszło do pęknięcia dźwigienki rozłączającej sprzęgło w ciągniku i przyciśnięcia pracownika P. T. tylnym lewym kołem do metalowego dyszla przyczepy, co spowodowało zgon wymienionego. W toku postępowania organ I instancji uzyskał ponadto pozytywną opinię o stronie z Koła Łowieckiego [...] w H. i z miejsca zamieszkania oraz protokół zgodnego z przepisami przechowywania przez nią broni. Uznając, iż ustalone w toku postępowania okoliczności spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 cofnął R. K. pozwolenie na broń myśliwską. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie, wskazując, iż organ musi wykazać bezpośredni związek pomiędzy popełnionym przez posiadacza pozwolenia czynem, za który został skazany, a cechami jego charakteru i dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że użyje on broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W jego przypadku związku takiego organ nie wykazał, a jego dotychczasowa postawa (dotychczas nigdy nie był karany, posiada pozytywne opinie w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, stroni od alkoholu, jest osobą bardzo spokojną i odpowiedzialną), ani okoliczności popełnionego czynu nie dają podstaw do uznania, że mógłby użyć broni niezgodnie z przeznaczeniem. Strona opisała okoliczności, w jakich doszło do jej skazania. Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne, przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści tego przepisu prawa w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania m. in. za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak z powyższego wynika, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w drodze postępowania dowodowego. Dalej organ wyjaśnił, że ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195) ustawodawca dokonał zmiany treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 i zgodnie z jego nowym brzmieniem pozwolenia na broń nie wydaje się (cofa się) osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego m. in. skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, dlatego też zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, stwierdzić należy, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie m. in. skazanej za przestępstwa umyślne. Bezspornym jest natomiast, iż R. K., jako Prezes Zarządu D. Sp. z o. o. w K., nie dopełnił obowiązków BHP, w wyniku czego śmierć poniósł jego pracownik. Ustalenie, że R. K. został skazany za przestępstwo umyślne, tj. art. 220 § 1 kk – niedopełnienie obowiązków BHP, jest więc dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Dodał, iż strona została także skazana za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu (art. 155 kk - nieumyślne spowodowanie śmierci człowieka). Podkreślił, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny – organ cofa pozwolenie na broń, gdy jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżacy wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sprawca przestępstwa z art. 220 § 1 kk należącego do katalogu przestępstw przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową, a polegającego na niedopełnieniu obowiązków z zakresu BHP jest osobą, wobec której zachodzi uzasadniona obawa, że użyje broni palnej myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy brak jest bezpośrednięgo związku pomiedzy popełnionym przez skarżącego czynem a jego cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy użycia broni myśliwskiej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisu art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i wydanie decyzji uzasadnionej w sposób sprzeczny z przepisami prawa, dowolny, nielogiczny, nieuwzględniający słusznego interesu obywatela i wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w sprawie, podczas gdy poprawne ustalenie faktów jest niezbędnym elementem zastosowania normy prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż żadna znana skarżącemu wykładnia nie przewiduje rodzaju interpretacji, jaka została przyjęta w niniejszej sprawie. Organ powinien bowiem posłużyć się wykładnią celowościową przywołanych wyżej przepisów, ażeby dojść do przekonania, że skazanie z art. 220 § 1 kk samo w sobie nie uzasadnia jeszcze stwierdzenia, że zachodzi uzasadniona obawa, że posiadacz pozwolenia na broń może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nawet ogólnikowe stwierdzenie, że czyn ma związek z przestępstwem przeciwko życiu lub zdrowiu, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ Policji przy cofnięciu pozwolenia na broń nie może powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem, a niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6a ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Na wstępie przypomnieć należy, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjno prawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających dalsze jej posiadanie. Jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: ← przeciwko życiu i zdrowiu, ← przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Cytowany przepis daje szerokie możliwości organom Policji dokonywania oceny, jakie okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Cofnięcia pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy stron należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b cytowanej ustawy. W takich przypadkach organ nie musi wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy rzeczywiście obawa istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. W ocenie Sądu, nie jest trafny zarzut podniesiony w skardze, iż organy administracji bezpodstawnie przyjęły, że zachodzi okoliczność cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 a i b. Skarżący prawomocnym wyrokiem karnym, został skazany za umyślne przestępstwo z art. 220 kk (art. 15 ust. 1 pkt 6 a ustawy) oraz z art. 155 kk nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu (art. 15 ust. 1 pkt 6 b ustawy). Wobec wypełnienia przesłanek z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy, słusznie organ stwierdził, że nienaganna opinia skarżącego w środowisku zawodowym jak i społecznym, nie może "równoważyć" skutków skazania za popełnione przestępstwa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.