II SA/Wa 2322/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi R. K. na orzeczenie Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych przez 2 lata postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych przez 2 lata, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W jego uzasadnieniu wskazał, iż z uwagi na możliwość błędnego zastosowania przez organ przepisu art. 155 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.) istnieje możliwość wyrządzenia mu szkody, poprzez pozbawienie nagrody rocznej. Skarżący podkreślił, że co prawda zgodnie z treścią art. 155 ust. 7 pkt 2 powołanej ustawy, nagrody rocznej nie przyznaje się lub się ją obniża za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz naruszył obowiązki służbowe, za co został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym, jednak znana jest mu praktyka pozbawiania nagród rocznych nie za rok, w którym naruszono obowiązki służbowe, lecz za rok, w którym funkcjonariusz został ukarany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Oznacza to, iż obowiązek wykazania podstaw w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/2004, publ. LEX nr 281811). W ocenie Sądu, analiza akt sprawy oraz powołanych przez R. K. we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Szefa Służby Celnej. Podkreślenia wymaga, iż argument ewentualnego błędnego zastosowania przez organ przepisu art. 155 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.) nie może być kwalifikowany w kategoriach znacznej szkody, ani też okoliczności, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto, nieprzyznanie nagrody rocznej w oparciu o wskazany przepis, należy do zwyczajnych następstw prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego i nie ma charakteru nadzwyczajnego, który pozwalałby na wstrzymanie wykonania takiego orzeczenia. Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Godzi się również wyjaśnić, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące legalności orzeczenia dyscyplinarnego Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Sąd podda ocenie w trakcie rozpoznawania skargi, gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.