II SA/Wa 2323/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia – oddala skargę – Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego W. W. z dnia [...] lutego 2011 r. o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, palną myśliwską oraz palną sportową, Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 oraz art. 123 i art. 268a k.p.a., odmówił zawieszenia postępowania. W postanowieniu pouczono również skarżącego prawidłowo o jego prawie do złożenia zażalenia do Komendanta Głównego Policji w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Powyższe postanowienie zostało odebrane przez pracownicę skarżącego D. S. w dniu [...] maja 2011 r. Natomiast skarżący w dniu [...] lipca 2011 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc w nim o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 134 w zw. z art. 144 i art. 141 § 2 oraz art. 268a k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu powołał się na opisany powyżej stan faktyczny i stwierdził, że zażalenie zostało złożone 44 dni po terminie, który upłynął w dniu [...] czerwca 2011 r. Ponieważ skarżący nie ubiegał się o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, przeto należało orzec, jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2011 r., skarżący W. W. zarzucając mu naruszenie art. 40 § 1 i art. 141 § 2 k.p.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a., wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu natomiast podał, że stosownie do treści art. 40 k.p.a., pisma doręcza się stronie, zaś on to pismo odebrał w dniu [...] lipca 2011 r. i co winno wynikać z potwierdzenia odbioru postanowienia. Natomiast D. S. nie jest jego sekretarką i nie posiada upoważnienia ani zgody do kierowanej do niego prywatnej korespondencji. A w sytuacji, kiedy nawet odebrała skierowaną do niego przesyłkę, to nie może to wywoływać skutku doręczenia. Zatem za bezpodstawne uznać należy twierdzenie organu, że postanowienie odebrał w dniu [...] maja 2011 r., bowiem faktycznie miało to miejsce w dniu [...] lipca 2011 r., zaś zażalenie złożył w dniu [...] lipca 2011 r. W odpowiedzi na skargę Komendanta Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na wydane w toku postępowania postanowienie stronie służy zażalenie, a w myśl § 2 tegoż przepisu, zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący W. W. złożył zażalenie na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w dniu [...] lipca 2011 r. W tym miejscu stwierdzić należy, że organ w powyższym postanowieniu pouczył skarżącego o prawie do złożenia zażalenia do Komendanta Głównego Policji, podając również termin do dokonania powyższej czynności. W pierwszej kolejności zatem należało wyjaśnić, kiedy skarżącemu doręczono sporne postanowienie. Analizując podaną przez niego wersję, iż miało to miejsce w dniu [...] lipca 2011 r. uznać należy, że nie zasługuje ona – w ocenie Sądu – na uwzględnienie. Jak wyjaśniono bezspornie na rozprawie, skarżący faktycznie osobiście odebrał przesyłkę z Komendy [...] Policji właśnie w dniu [...] lipca 2012 r. i co potwierdził własnoręcznym podpisem, lecz – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia (k. [...] akt administracyjnych) – "Rodzaj przesyłki" dotyczy "art. 10", a zatem pisma informującego o zebraniu materiału dowodowego (k. [...] akt administracyjnych). Reasumując, nie była to więc przesyłka zawierająca – jak twierdzi skarżący – postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. W dalszej części stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy, zaś w myśl art. 40 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Z kolei według przepisu art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, zaś na podstawie art. 45 k.p.a., jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że adres firmowy skarżącego (prowadzenia działalności gospodarczej) jest taki sam, jak adres zamieszkania. Poza sporem pozostaje również i to, co skarżący podał w trakcie rozprawy, a mianowicie, że D. S. w tym czasie pracowała w recepcji jego firmy i zdarzało się, że przyjmowała korespondencję, lecz informowała go o tym telefonicznie. Zatem to skarżący sam przesądził, że przychodzące do niego pisma będą odbierane przez wskazaną już wyżej pracownicę i brak jest podstaw do uznania, że odbiór tego pisma był dokonywany bez upoważnienia. Jak stwierdzono bowiem w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2000 r. sygn. akt V S.A. 1953/99, pojęcie osoby "upoważnionej do odbioru pism" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "pełnomocnika" czy "reprezentacji". Reasumując, przez osobę "uprawnioną", o której mowa w art. 45 k.p.a., należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II GSK 594/09, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 910/10). Natomiast skoro ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia wynika, iż faktycznie zostało ono odebrane przez D. S., to nie można wykluczyć, że np. zaniedbała ona ustalony przez skarżącego obowiązek informowania go o tym fakcie, lecz tę kwestię należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez niego samego w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji. Ponadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sprowadzający się do tezy, że w aktach sprawy brak jest oryginału doręczenia postanowienia. Z tego mianowicie powodu, że istnieje duplikat wystawiony przez Pocztę Polską w ramach postępowania reklamacyjnego, który jako dokument urzędowy podlega domniemaniu wiarygodności. Skoro zatem sporne postanowienie zostało odebrane – jak już wykazano w stanie faktycznym i w powyżej poczynionych uwagach – w dniu [...] maja 2011 r., to ostatni termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu [...] czerwca 2011 r. Ponadto, jeśli skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, które faktycznie zostało złożone dopiero w dniu [...] lipca 2011 r., to organ prawidłowo zastosował w zaskarżonym postanowieniu art. 134 k.p.a. (przy zastosowaniu art. 144 k.p.a.) w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie do wniesienia odwołania. Na zakończenie dodać jedynie należy, że uwzględniając hipotetycznie tezy skarżącego, można by było całkowicie zablokować postępowanie administracyjne poprzez niepodejmowanie jakiejkolwiek korespondencji. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.