II SA/Wa 233/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz nakazu Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] października 2016 r. nr rej. [...] w sprawie ze skargi B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz nakazu Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] października 2016 r. nr rej. [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w W. stwierdził uchybienie siedmiodniowego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] października 2016 r. nr rej. [...] nakazującego usunięcie: składowanych materiałów budowlanych (nie znajdujących się pod wiatami) spod linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia - przebiegającej nad "starą częścią placu składowego" na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W., składowanych materiałów budowlanych spod linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia – przebiegającej nad "nową częścią placu składowego" na dz. ew. [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W., składowanych materiałów budowlanych spod linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia przebiegającej nad magazynem zorganizowanym na terenie parkingu obok sklepu przy ul. P. w W., usunięciu składowanych materiałów budowlanych spod linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia przebiegającej nad magazynem zorganizowanym na terenie obok strefy dostaw do sklepu przy ul. P. w W. - na odległość nie mniejszą niż 15 m od skrajnych przewodów linii elektroenergetycznej (licząc w poziomie). B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., skarżonego postanowienia, a w konsekwencji nakazu [...] w całości, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zaskarżone postanowienie skutkuje koniecznością wykonania przedmiotowego nakazu jako ostatecznego. Usunięcie składowanych materiałów z przedmiotowego terenu stanowi przedsięwzięcie kosztowne i skomplikowane. Skutkować może ono dodatkowym uszkodzeniem lub zniszczeniem przenoszonych materiałów. W ocenie skarżącej nieuzasadniona i dowolna interpretacja przepisów przez organ I instancji, podnoszona w odwołaniu od nakazu, zmierza do zobowiązania strony do przetransportowania towarów poza obręb nieruchomości. Już samo przeniesienie składowanych materiałów w inne miejsce i poniesienie kosztów ich składowania wywoła z wysokim prawdopodobieństwem istotną szkodę w majątku skarżącej. Część kosztów związanych z obowiązkiem usunięcia towarów ma charakter utraconych zysków. Zaliczyć do nich należy przede wszystkim utracone potencjalne przychody z tytułu sprzedaży towarów, które w wykonaniu nakazu stałyby się niedostępne dla klientów obiektu. Szkoda tego rodzaju, z uwagi na praktyczną niemożliwość jej późniejszego wykazania (co do kwoty) stanowiłaby zatem z definicji szkodę niepowetowaną dla skarżącej nawet w przypadku późniejszego uchylenia nakazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych aktów, które korzystają z przymiotu wykonalności. Postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 271). Z tego względu brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się natomiast do żądania wstrzymania wykonania nakazu Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] października 2016 r. nr rej. [...], Sąd wskazuje, że w tym zakresie brak jest możliwości zastosowania instytucji wstrzymania wykonania. Przede wszystkim podnieść należy, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nakaz Okręgowego Inspektora Pracy w W. z dnia [...] października 2016 r., o którego wstrzymanie zwróciła się skarżąca nie jest aktem wydanym w granicach sprawy zaskarżonej postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W sprawie, w której Okręgowy Inspektor Pracy w W. wydał swoje orzeczenie, zakres przedmiotowy obejmował stwierdzenia uchybień w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz nakazu ich naprawy. Natomiast w sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie zakres przedmiotowy obejmuje wyłącznie kwestię stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od rzeczonego nakazu. Wskazane sprawy nie tworzą jednej sprawy w znaczeniu materialnym (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FZ441/12, LEX nr 1170772). W takim przypadku nie zachodzi tożsamość stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z zaskarżonego postanowienia oraz stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z nakazu. Akty te nie kształtują, nie zmieniają ani nie znoszą tego samego stosunku administracyjnoprawnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt I FZ 559/15, LEX nr 1968562). W świetle powyższego przedmiotowy wniosek nie mógł być uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu