II SA/Wa 2333/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2020 nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty 100% uposażenia za okres przybywania na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a., oraz art. 136b ust. 1 w związku z art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27); zwanej dalej ustawą o ABW oraz AW, w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 862, z późn. zm.); zwanego dalej rozporządzeniem, oraz w związku z § 7 ust. 1 zarządzenia nr 8 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 23 marca 2015 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przebywających na zwolnieniu lekarskim, po rozpatrzeniu wniosku L. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy od własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] o odmowie wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2019 r. L. P. wystąpił do Dyrektora Biura Kadr ABW o wypłatę 100% uposażenia za okres od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r., potrąconego z tytułu przebywania na zwolnieniach lekarskich. Wnioskodawca podał, że zwolnienia lekarskie miały bezpośredni związek z wypadkiem, który miał miejsce w trakcie wykonywania przez niego obowiązków służbowych w dniu [...] października 2017 r. oraz został udokumentowany protokołem powypadkowym z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Podkreślił, że choroba, będąca przyczyną niezdolności do służby we wskazanym okresie, jest następstwem powikłań powypadkowych. Ponadto poinformował, że cały czas kontynuuje leczenie oraz znajduje się pod opieką lekarza ortopedy traumatologa. W toku prowadzonego postępowania została wydana przez Regionalną Komisję Lekarską nr [...] ABW; zwaną dalej RKL, opinia z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], która w oparciu o m.in. materiały przesłane przez Biuro Kadr ABW, protokół powypadkowy z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], posiadaną dokumentację orzeczniczą i medyczną, a także konsultację specjalistyczną ([...] z dnia [...] marca 2020 r. i dnia [...] kwietnia 2020 r.) stwierdziła, że schorzenie, będące powodem zwolnień lekarskich w okresie od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r., nie ma związku z urazem doznanym w dniu [...] października 2017 r., a więc schorzenie będące powodem tych zwolnień nie pozostaje w związku z wypadkiem w służbie, któremu uległ L. P. W związku z powyższym Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. W dniu [...] czerwca 2020 r. L. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2020 r., dodatkowo rozszerzając zakres żądania o okres od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. i wskazując, że na odwrocie zwolnień lekarskich widnieje adnotacja o związku dolegliwości spowodowanej zwolnieniem lekarskim z przebytym wypadkiem w służbie z dnia [...] października 2017 r. Materiały sprawy w zakresie dotyczącym żądania wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania przez L. P. na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. zostały wyłączone do odrębnego postępowania. Szef ABW decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmówił wypłaty L. P. 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie, Szef ABW odwołując się do brzmienia art. 136b ust. 1 oraz art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW oraz orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania żądania L. P. Szef ABW podkreślił fakt wydania w dniu [...] maja 2020 r. przez Regionalną Komisję Lekarską nr [...] ABW opinii nr [...], korzystającej z waloru opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., stwierdzającej brak związku zwolnień lekarskich, na których ww. przebywał w okresie od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. z wypadkiem w służbie w dniu [...] października 2017 r. Mając na względzie jednoznaczne stanowisko RKL ABW oraz biorąc pod uwagę ciągły charakter niezdolności do służby L. P. w okresie od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r., Szef ABW ocenił, że nieuzasadnione jest zasięganie kolejny raz opinii biegłego, w celu określenia związku zwolnień lekarskich w okresie od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. z wypadkiem w służbie, jakiemu wnioskodawca uległ w dniu [...] października 2017 r. Ponadto Szef ABW uznał, że opinia RKL ABW jest wystarczająca do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef ABW decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję ją poprzedzającą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wskazał, że art. 136b ust. 1 ustawy o ABW oraz AW stanowi, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, co do zasady, funkcjonariusz ABW otrzymuje 80% uposażenia. Natomiast zgodnie z art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Według orzecznictwa sądów administracyjnych, sprawy dotyczące wypłaty funkcjonariuszom ABW uposażenia potrąconego z tytułu przebywania na zwolnieniach lekarskich, jako określone w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, należy rozstrzygać w oparciu o przepisy k.p.a. Natomiast, zgodnie z § 7 ust. 1 zarządzenia, związek zwolnienia lekarskiego funkcjonariuszy ABW z wypadkiem, o którym mowa w art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW, stwierdza się na podstawie ustaleń komisji powypadkowej w trybie i na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą. Jednocześnie, stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwiania sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl zaś art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto, zgodnie z art. 75 ust. 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W tym kontekście organ zauważył, że art. 84 § 1 k.p.a. daje możliwość powołania biegłego, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Szef ABW podtrzymał swoje stanowisko dotyczące niezasadności ponownego zasięgania opinii biegłego, celem określenia związku zwolnień lekarskich, obejmujących okres od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r., z wypadkiem w służbie z dnia [...] października 2017 r. Powyższe wynika z faktu, że skoro RKL ABW, działająca jako biegły, nie uznała związku z wypadkiem w służbie zwolnień lekarskich przypadających w okresie od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r., to brak jest podstaw do uznania, że następujące bezpośrednio po tym okresie zwolnienia lekarskie, obejmujące okres od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r., mają związek z wypadkiem doznanym przez L. P. Opinia RKL ABW nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. - zdaniem Szefa ABW - jest wystarczająca do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do argumentu naniesienia przez lekarza specjalistę wystawiającego zwolnienia, obejmujące okres od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r., adnotacji (dotyczącej kontynuacji leczenia oraz związku schorzenia z urazem doznanym w wyniku wypadku z dnia [...] października 2017 r.), należy w pierwszej kolejności zauważyć, że wbrew twierdzeniom L. P. nie wszystkie zaświadczenia lekarskie, dotyczące niezdolności do służby w ww. okresie, zawierają adnotację lekarza wystawiającego, dotyczącą kontynuacji leczenia. Tego typu informacji pozbawione jest zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2020 r., obejmujące okres od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. W pozostałym zakresie, co prawda na rewersach zwolnień znajduje się adnotacja lekarza specjalisty dotycząca możliwej kontynuacji leczenia związanego z doznanym w służbie wypadkiem, jednakże - w ocenie Szefa ABW - okoliczność ta nie ma znaczenia dla omawianej sprawy w kontekście wydania wiążącej i jednoznacznej opinii RKL ABW, dotyczącej braku związku zwolnień lekarskich bezpośrednio poprzedzających okres będący przedmiotem postępowania odwoławczego, z wypadkiem doznanym w służbie przez wnioskodawcę. Jednocześnie Szef ABW podkreślił, że nie neguje autentyczności schorzeń, na które cierpi L. P., jednak w świetle przedstawionych okoliczności nie sposób uznać, aby miały one związek z wypadkiem, któremu ww. uległ w dniu [...] października 2017 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia [...] października 2020 r. L. P. zakwestionował decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2020 r. Nr [...], wnosząc o jej uchylenie, uznanie jego wniosku o wyrównanie uposażenia do 100% za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami, uznanie wskazanego okresu przebywania na zwolnieniach lekarskich, jako mającego związek ze służbą i zastosowanie przepisów dotyczących wypadków w pracy na służbie funkcjonariusza, dokonanie kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW i AW, poprzez jego błędną wykładnię, 2. art. 84 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, 3. art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398, z późn. zm.), poprzez brak możliwości odwołania się do Centralnej Komisji Lekarskiej od opinii RKL z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] stwierdzającej, że schorzenie nie ma związku z urazem doznanym w dniu [...] października 2017 r. (wypadkiem), której nie otrzymał. Skarżący wskazał, że w dniu [...] października 2017 r., pełniąc służbę uległ wypadkowi, co potwierdza protokół powypadkowy nr [...], sporządzony przez Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Audytu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zwolnienia lekarskie we wskazanym powyżej okresie były spowodowane kontynuacją i powikłaniami powypadkowymi. Przedstawione zaświadczenia lekarskie przedstawiają niezdolność do służby w kodzie "inne", stanowiące o ciągłości niezdolności do pełnienia służby. Ponadto, na wniosek Biura Kadr ABW, na odwrocie zaświadczenia widnieje adnotacja lekarza prowadzącego o kontynuacji związanej z powikłaniami wynikającymi z wypadku na służbie. W przedstawionej karcie medycznej leczenia ortopedycznego określone jest wyraźnie, że dotyczy to leczenia powypadkowego (tego samego urazu, który był następstwem wypadku). Leczenie prowadzone było w przyzakładowym Zakładzie Opieki Zdrowotnej ul. S. [...] w W., a prowadzącym leczenie był lekarz o specjalności ortopeda-traumatolog. Skarżący podał, że po wypadku w 2017 r. przebywał na zwolnieniu około roku. Lekarz orzecznik dopuszczając go do powrotu do pracy określił pewne ograniczenia ruchowe i siłowe. Przydzielane mu obowiązki służbowe przez przełożonych spowodowały jednak obciążenie nogi, czego rezultatem były następne zwolnienia lekarskie, które zakończyły się [...] kwietnia 2020 r. (obecnie prowadzone jest odrębne postępowanie). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący podtrzymał skargę. Dodatkowo wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i odpowiedź na skargę, nie zawierają żadnego merytorycznego odniesienia się do zdarzenia, które spowodowało wypadek, jego skutków i jego skutków w czasie. Podał, że w dniu [...] października 2017 r. doznał urazu w budynku ABW, polegającego na zerwaniu ścięgna. W wyniku leczenia przez pewien czas odczuwał ulgę i w związku z tym, powrócił do służby. Lecz w następnym okresie jego dolegliwości, związane z uszkodzeniem ścięgna, powróciły, co stwierdzili lekarze ABW. Do tej okoliczności Szef ABW się nie odniósł. Wskazał, że z art. 84 § 2 k.p.a. nie wynika obowiązek powołania biegłego. Organ może go powołać, lecz wówczas ten biegły musi spełniać standardy najwyższej fachowości w danej dziedzinie i nie może być zależny od strony prowadzonego postępowanie. A tak było w tej sprawie. Skarżący za nieprawdziwe uznał twierdzenie, że miały miejsce konsultacje w dniu [...] marca 2020 r. i w dniu [...] kwietnia 2020 r. Nikt w tych dniach go nie badał, ani z nim nie prowadził żadnych konsultacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu podlegała decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] o odmowie wypłaty L. P. 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] listopada 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r. Zgodnie z art. 136b ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia. Natomiast w przepisach art. 136b ust. 5 i 6 ustawodawca określił w jakich sytuacjach funkcjonariusz zachowuje prawo do 100% uposażenia. W myśl art. 136b ust. 5 pkt 1 powołanej ustawy, prawo to przysługuje, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się przyznania 20% uposażenia za okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2020 r., które miały bezpośredni związek z wypadkiem mającym miejsce w trakcie wykonywania przez niego obowiązków służbowych w dniu [...] października 2017 r., co zostało udokumentowane protokołem powypadkowym z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Podkreślił, że choroba, będąca przyczyną niezdolności do służby we wskazanym okresie, jest następstwem powikłań powypadkowych. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, mając na względzie art. 84 § 1 k.p.a., w niniejszej sprawie w charakterze biegłego powołał RKL, rozumianą jako zespół lekarzy określonych specjalizacji, która w dniu [...] maja 2020 r. wydała opinię nr [...] stwierdzającą brak związku zwolnień lekarskich, na których L. P. przebywał w okresie od [...] sierpnia 2019 r. do [...] listopada 2019 r. z jego wypadkiem na służbie w dniu [...] października 2017 r. Wynik przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego stanowił podstawę do odmowy zwrotu potrąconych kwot uposażenia z uwagi na brak spełnienia warunku określonego w art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW i przyjęcia, że uposażenie, które otrzymał L. P. za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2020 r. zostało ustalone w prawidłowej wysokości na podstawie art. 136b ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. W ocenie Sądu, stanowisko organu jest co najmniej przedwczesne. Nie kwestionując wartości merytorycznej opinii przedstawionej w sprawie przez RKL, należy jednak podważyć jej wartość dowodową z przyczyn formalnych. Przepis art. 84 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na podstawie zacytowanego artykułu nie jest obowiązkiem organu, a uprawnieniem. Organ administracji ma swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Kodeks postępowania administracyjnego nie ustanawia jakichkolwiek formalnych kryteriów kwalifikacji biegłego. Oznacza to, że biegłym w rozumieniu komentowanego przepisu może być zarówno osoba wpisana na przewidzianą przepisami prawa listę biegłych (rzeczoznawców), jak i osoba spoza tej listy, która ma wiedzę fachową w danej dziedzinie. "Biegłym może być osoba posiadająca specjalne wykształcenie, jak i nie mający takiego wykształcenia praktyk, który faktycznie ma potrzebne organowi wiadomości" (E. Iserzon [w:] Komentarz, 1970, s. 176). W niniejszej sprawie opinię na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. wydał podmiot funkcjonujący w ramach przyznanych mu ustawowych kompetencji, tj. organ administracji publicznej powołany do orzekania na zasadach i trybie określonym w ustawie o ABW i AW oraz rozporządzeniu wykonawczym Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 28 listopada 2014 r. (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 242). Zgodnie z art. 59 ustawy o ABW i AW, do komisji lekarskich właściwej Agencji może być skierowany funkcjonariusz: 1) z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą; 2) z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Zgodnie zaś z art. 59a ustawy o ABW i AW, komisje lekarskie właściwej Agencji, są również właściwe w sprawach: 1) ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a także związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą pozostającą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby; 2) uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta i rencisty policyjnego za inwalidę oraz uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, a także związku śmierci funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta i rencisty policyjnego ze służbą; 3) kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Zatem mając na względzie wyżej przywołaną regulację, należy przyjąć, że kwestia czy niezdolność funkcjonariusza do służby w okresie pozostawania na zwolnieniu lekarskim jest konsekwencją wypadku w służbie powinna być rozstrzygnięta przez właściwą komisję lekarską podległą Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w ramach postępowania orzeczniczego, a nie w oparciu o wydaną przez tę komisję opinię w trybie art. 84 k.p.a. Co prawda ustawa o ABW i AW nie zawiera wprost przepisu, który by te kwestie normował, ale ponieważ w art. 59a ustawy o ABW przewidziano, że komisja ta jest właściwa w sprawie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a także związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą pozostającą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, nie ma przeszkód aby również na tej samej zasadzie ustalić związek schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. Takie unormowanie tej kwestii występuje w art. 1 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 z późn. zm.), który przewiduje, że w sprawach ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby, orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zatem, to orzeczenie właściwej komisji lekarskiej podległej Szefowi ABW w przedmiocie ustalenia związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a nie opinia tej komisji wydana w oparciu o art. 84 k.p.a., stanowić ma podstawę rozstrzygnięcia w zakresie przyznania i wypłaty 20% uposażenia za okres zwolnień lekarskich, za który wypłacono funkcjonariuszowi 80% wynagrodzenia, zgodnie z art. 136b ust. 5 ustawy o ABW oraz AW. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ, odmawiając skarżącemu wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od [...] listopada 2019 r. do [...] kwietnia 2020 r., w oparciu o wydaną na podstawie art. 84 k.p.a. opinię RKL nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności sprawy istotnych dla stwierdzenia ziszczenia lub nie przesłanek z art. 136b ust. 5 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 kwietnia 2021 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).