II SA/Wa 2338/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia 1. umorzyć postępowanie w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 2. zasądzić na rzecz B. B. od Ministra Pracy i Polityki Społecznej kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. B., reprezentowany przez radcę prawnego, uczynił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, względnie o stwierdzenie nieważności tych decyzji. Wystąpił również o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztu opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2014 r. organ wskazał na okoliczność uwzględnienia skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zmianie zaskarżonej decyzji w całości i przyznaniu skarżącemu decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r, nr [...] prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 sierpnia 2012 r. do dnia 31 maja 2013 r. w wysokości 100 % podstawowej kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Z kolei przy piśmie z dnia 7 marca 2014 r., wykonując wezwanie Sądu, organ złożył do akt dowód doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji uwzględniającej skargę. Decyzja ta została doręczona w dniu 6 lutego 2014 r. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postepowania jako bezprzedmiotowego. Jednocześnie podtrzymał wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Jako podstawę powyższego wniosku powołał przepis art. 200 i 208 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku stwierdził m.in., że organ nie dochował należytej staranności i sumienności w ustaleniu stanu faktycznego, na podstawie którego to stanu faktycznego skarżącemu od samego początku przysługiwało prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych. W odpowiedzi na powyższe pismo, organ również wniósł o umorzenie postępowania. Ponadto wystąpił o niezasądzania od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Stwierdził, że pełnomocnik skarżącego niezasadnie powołał przepis art. 208 ustawy, ponieważ w sprawie nie można zarzucić organowi niesumiennego bądź oczywiście niewłaściwego postępowania w toku postępowania sądowego, a zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2013 r. była na dzień jej wydania zgodna z obowiązującym stanem prawnym i faktycznym. Dopiero bowiem w dniu 27 stycznia 2014 r., czyli już po wydaniu przez organ zaskarżonej decyzji i wniesieniu skargi przez stronę przeciwną do WSA w Warszawie, do organu wpłynął zagraniczny dokument urzędowy, który zmienił stan faktyczny sprawy dając podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu, gdy postępowanie stanie się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 i 2. Skoro zatem w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, organ skorzystał z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w powołanym powyżej przepisie i uwzględnił wniesioną skargę w całości poprzez zmianę zaskarżonej decyzji zgodnie z wnioskami i twierdzeniami skargi, a decyzja uwzględniająca skargę została doręczone pełnomocnikowi skarżącemu, to tym samym postępowanie sądowe dotyczące zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Trzeba bowiem podkreślić, że Sąd rozpatrując sprawę ze skargi na konkretną decyzję, czy też postanowienie bada jedynie jej zgodność z prawem, natomiast nie dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć, do których wydania doszło po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Dlatego w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została zmienia w sposób zgodny z twierdzeniami skargi o wcześniejszym udokumentowaniu przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to Sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli, a postępowanie sądowe, dotyczące zaskarżonej decyzji, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania, w pkt 2 sentencji, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 15 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Jednocześnie należy wyjaśnić, że Sąd miał obowiązek zasądzić zwrot kosztów i zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postepowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, a w rozpoznanej sprawie okoliczność uwzględnienia skargi w całości nie budzi wątpliwości. Sąd orzekając w tym zakresie nie stosował natomiast przepisu art. 208 P.p.s.a., który dotyczy zupełnie innej sytuacji procesowej.