II SA/Wa 2339/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spraw.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, rozkazem personalnym z dnia [...] października 2013 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o zwolnieniu M. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.). W uzasadnieniu rozkazu Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: W dniu [...] kwietnia 2013 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił [...] M. K. - [...] - zarzuty popełnienia przestępstw z art. 231 § 2 oraz art. 228 § 3 Kk. Powyższe zarzuty dotyczyły przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji oraz przekroczenia uprawnień poprzez sporządzenie niezgodnego z prawdą protokołu. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Prokurator zastosował wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju z jednoczesnym zakazem wydawania paszportu i zawieszeniem w czynnościach służbowych. W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wdrożenie procedury zmierzającej do zwolnienia M. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej i postępowanie w tym przedmiocie zostało wszczęte. Działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...], pismem z dnia [...] lipca 2013 r. poinformował, że Zarząd Wojewódzki, po zapoznaniu się z materiałami postępowania uważa, że charakter zarzucanych funkcjonariuszowi czynów jest bardzo poważny, a pozostawienie funkcjonariusza w służbie jest niezasadne. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2013 r. zwolnił M. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem 16 września 2013 r. W uzasadnieniu decyzji przywołał treść postawionych M. K. zarzutów, fakt, że przesłuchany w charakterze podejrzanego przyznał się do popełnienia jednego z zarzucanych czynów, zastosowano wobec niego środki zapobiegawcze oraz został zawieszony w czynnościach służbowych (rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. - od [...] kwietnia 2013 r. do [...] lipca 2013 r. i następnie rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. przedłużono okres zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego). Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, iż zachowanie wymienionego uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako dobre imię i wiarygodność. Podkreślił, że przywołuje w niniejszej sprawie fakt postawienia policjantowi zarzutów, jednak nie stwierdza, czy wymieniony popełnił zarzucane mu czyny, czy też nie, bowiem kwestia ta nie należy do jego kompetencji. Okoliczność prowadzenia przeciwko [...] M. K. postępowania karnego jest postrzegana przez organ jako fakt, który jednak nie może pozostać niezauważony. Bez względu na jego wynik podważa bowiem interes służby i godzi w dobre imię formacji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do policjantów i Policji, spowodowanego ujawnieniem niniejszego przypadku. M. K. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Komendant Główny Policji skazał, iż w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w granicach uznania administracyjnego, w sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 Kpa). Bezspornym jest, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. policjantowi przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 231 § 2 oraz z art. 228 § 3 Kk, tj. zarzutów dotyczących przekroczenia uprawnień w trakcie wykonywania czynności służbowych oraz przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej - funkcjonariusza Policji, w zamian za odstąpienie od ukarania mandatem karnym. Podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu [...] kwietnia 2013 r. M. K. przyznał się do popełnienia jednego z zarzucanych czynów. W wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą, powodują, że nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Pozostawanie pod zarzutem m.in. przyjęcia korzyści majątkowej w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, a także przekroczenia uprawnień w związku z wykonywaniem czynności służbowych, jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Policja jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Warto nadmienić, że z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in. że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też w świetle powyższego należy stwierdzić, że nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Organ I instancji stosownie do art. 7 Kpa zważył słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Sytuacja odwołującego wpływa demoralizująco na innych funkcjonariuszy. Zatem policjant, wobec którego toczy się postępowanie karne, automatycznie traci przymiot "nieskazitelności charakteru", a w konsekwencji pozostawienie go w służbie narusza jej ważny interes. W konsekwencji tego rodzaju postawa M. K. nie może zostać niezauważona w aspekcie interesu służby, który mierzony interesem społecznym, jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową. Ocena niniejszej sprawy mogłaby być inna, gdyby nie fakt, że M. K. postawiono zarzuty popełnienia przestępstw podczas wykonywania czynności służbowych - związanych z kolizją drogową zaistniałą w dniu [...] grudnia 2011 r. w [...] i z kontrolą bezpieczeństwa ruchu drogowego w dniu [...] grudnia 2011 r. w [...] - oraz w związku z pełnieniem funkcji publicznej - funkcjonariusza Policji. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że samo pozostawanie przez policjanta pod zarzutem popełnienia przestępstw popełnionych na gruncie wykonywania zawodu wyczerpuje przesłanki ważnego interesu służby, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji wskazał, iż zmiana w trakcie postępowania karnego zarzutów nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Z treści postanowienia Prokuratora wynika, że zmieniony został zarzut pierwszy, poprzez wskazanie innej kwalifikacji prawnej, tj. art. 231 § 2 i art. 271 § 1 w zw. z art. 11 § 2 Kk, zamiast dotychczasowego art. 231 § 2 Kk, a także zmodyfikowano treść tego zarzutu - z dotychczasowego zarzutu przekroczenia uprawnień poprzez sporządzenie niezgodnego z prawdą protokołu użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego i załączenia dokumentu stwierdzającego trzeźwość po badaniu wykonanym osobiście za kierującego oraz sfałszowaniu zapisu w rejestrze badań, na przekroczenie uprawnień poprzez wykonanie osobiście za kierującego badania trzeźwości, a następnie poświadczenie nieprawdy w dokumencie. Trudno powyższą okoliczność, jak również treść wyjaśnień podejrzanego złożonych po przedstawieniu mu nowych zarzutów, uznać za kluczową w sprawie zwolnienia M. K. ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. Natomiast zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych w żaden sposób nie daje mu gwarancji nierozwiązywania z nim stosunku służbowego przed upływem 12 miesięcy od daty zawieszenia, zaś art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest wówczas jedyną dopuszczalną podstawą zwolnienia policjanta ze służby w Policji. W odniesieniu do zarzutu związanego z wszczęciem, a następnie zawieszeniem przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] postępowania dyscyplinarnego wobec M. K. stwierdzić należy, że postępowanie dyscyplinarne i postępowanie administracyjne prowadzone na przywołanej podstawie prawnej mają odmienne cele. W przypadku pierwszego chodzi o ustalenie stopnia zawinienia policjanta, w drugim zaś przypadku chodzi o ustalenie, czy pozostawienie policjanta w służbie nie godzi w jej ważny interes. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. M. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie skarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] października 2013 roku, jak i poprzedzającej ją decyzji organu administracyjnego pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez: naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej tj. naruszenie zasady domniemania niewinności poprzez wydanie przez organ przedwczesnej decyzji administracyjnej dot. zwolnienia M. K. ze służby w Policji, przed zakończeniem uprzednio wszczętego postępowania dyscyplinarnego, przez co organ pozbawił skarżącego wszelkich uprawnień i gwarancji przysługujących mu jako obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym, a wynikających z art. 135f ust. 1 ustawy o Policji; naruszenie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i wydalenie skarżącego ze służby przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego z uwagi na jej ważny interes, który został - w opinii organu - naruszony samym faktem wydania postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, mimo że już wcześniej organ wszczął z uwagi na dokładnie te same okoliczności - przedstawienie skarżącemu zarzutów - postępowanie dyscyplinarne, które nie zostało prawomocnie zakończone; c) naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez niewłaściwą interpretację pojęcia "ważnego interesu służby", czego skutkiem było przyjęcie, że samo wszczęcie wobec funkcjonariusza Policji postępowania karnego prowadzi do utraty przez tego funkcjonariusza przymiotu "nieskazitelnego charakteru" oraz "nieposzlakowanej opinii", z pominięciem indywidualnego charakteru sprawy, i stanowi wystarczającą postawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby z uwagi na jej ważny interes, kiedy ww. okoliczności muszą być stwierdzone tylko i wyłącznie w ramach równolegle wszczętego postępowania dyscyplinarnego; 2. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: d) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 Kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej przy wydaniu decyzji administracyjnej, poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie dopuszczenie zgłaszanego przez skarżącego dowodu z akt Prokuratury Okręgowej w [...], czego skutkiem było niepełne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz wydanie decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego; e) naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez niezbadanie zmienionego stanu faktycznego w sprawie i uznanie, że złożone przez skarżącego wyjaśnienia po przedstawieniu mu zmienionych zarzutów są nieistotne dla sprawy; f) rażące naruszenie art. 108 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie i nadanie decyzji wydanej w I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na rzekomy interes społeczny, kiedy w momencie wydawania skażonej decyzji skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych na podstawie Rozkazu Personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku, w związku z czym interes społeczny, jak i interes służby, były już w tym momencie należycie zabezpieczone. W uzasadnieniu skargi M. K. podniósł, iż przedmiotowa decyzja została wydana przedwcześnie - przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego. Co więcej, na podstawie tych samych przesłanek - przedstawienia skarżącemu zarzutów - najpierw wszczęto postępowanie dyscyplinarne i zawieszono skarżącego, a następnie wszczęto postępowanie na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i wydalono skarżącego ze służby z uwagi na jej ważny interes. Przy rozpatrywaniu niniejszej skargi należy oceniać całokształt podjętych wobec skarżącego czynności przez organ administracyjny. Z uwagi na przedstawienie skarżącemu zarzutów w dniu [...] kwietnia 2013 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił M. K. w czynnościach służbowych na okres od [...] kwietnia 2013 roku do [...] lipca 2013 roku, a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 roku na czas nieokreślony do czasu zakończenia postępowania karnego. Równocześnie, w dniu [...] kwietnia 2013 roku wszczęto postępowanie dyscyplinarne, które następnie zawieszono do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego. Powyższe decyzje organu administracyjnego zostały podjęte poza niniejszym postępowaniem, jednakże wpływają one na ocenę, czy decyzja o zwolnieniu ze służby, z uwagi na jej ważny interes, została wydana zgodnie z prawem. Skarżona decyzja doprowadziła do pozbawienia M. K. podstawowej gwarancji konstytucyjnej, jaką jest domniemanie niewinności do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia jego sprawy przez Sąd. Nadto właśnie w ramach postępowania dyscyplinarnego można było ustalić, czy M. K. utracił, czy też nie, przymiot "nieposzlakowanej opinii" oraz "nieskazitelnego charakteru". W niniejszej sprawie tzw. "ważny interes służby" został zabezpieczony poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i zawieszenie skarżącego czynnościach służbowych. Tym samym organ administracyjny udzielił też skarżącemu gwarancji, że wszelkie decyzje związane z jego służbą w Policji zostaną podjęte w ramach postępowania dyscyplinarnego. Organ administracyjny zastąpił jednakże wyrok sądu dyscyplinarnego decyzją administracyjną, naruszając tym samym przysługujące skarżącemu gwarancje. Powyższe najlepiej potwierdza fakt, że organ administracyjny odmówił w ramach niniejszego postępowania przeprowadzenia dowodu z ponownych wyjaśnień skarżącego złożonych po przedstawieniu mu zmienionych zarzutów, uznając te wyjaśnienia za nieistotne dla sprawy. Ustawodawca w art. 39 ustawy o Policji przewidział obligatoryjne zawieszenie funkcjonariusza w przypadku wszczęcia wobec niego postępowania karnego. Nadto, w przypadku zawieszonych funkcjonariuszy, ważny interes służby jest także chroniony poprzez art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Ustawodawca mając na uwadze, że przewlekłe postępowanie karne i zbyt długi czas zawieszenia funkcjonariusza może negatywnie oddziaływać na formację Policji, przewidział możliwość zwolnienia funkcjonariusza z uwagi na okres zawieszenia przekraczający 12 miesięcy. Nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 108 § 1 Kpa. W czasie wydawania decyzji skarżący był zawieszony, w związku z czym interes społeczny - utożsamiany przez organ z interesem służby - nie uzasadniał w żadnym razie zastosowania ww. przepisu. Zaś wykonanie decyzji niestatecznej ma charakter wyjątkowy. Organ naruszył art. 7 Kpa albowiem wydał decyzję tylko i wyłącznie biorąc pod uwagę interes społeczny (interes służby) nie uwzględniając w ogóle interesu obywatela, tj. skarżącego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie jest zasadna. W brew poglądowi zawartemu w skardze, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych postanowieniem prokuratora w związku z toczeniem się przeciwko temu policjantowi postępowania karnego albo zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych z tych samych powodów przez właściwy organ Policji nie wyklucza, iż policjant ten może zostać zwolniony ze służby w trybie przepisów art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy pragmatycznej, przed upływem terminów trwania powyższego zawieszenia. Także wszczęcie przeciwko policjantowi postępowania dyscyplinarnego nie wyklucza zwolnienia go ze służby w trybie przepisów art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy pragmatycznej, przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego. Zagadnienia te trafnie wyłożył Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela tę argumentację. Zakres postępowań karnych oraz dyscyplinarnych sprowadza się do ustalenia, czy dana osoba jest winna naruszenia normy prawnej (karnej bądź dyscyplinarnej) i w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie orzeczenie wobec niej stosownej kary. Zatem postępowania te zasadzają się na podstawowej zasadzie domniemania niewinności. W przypadku postępowania administracyjnego przewidzianego w art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji przedmiotem badania nie jest zagadnienie winy czy niewinności oraz ewentualnej kary, ale zagadnienie czy sytuacja, która wytworzyła się wokół zainteresowanego – to sytuacja, która wytworzyła się wokół M. K. w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym (czy postępowaniem dyscyplinarnym) o popełnienie czynów karnych w związku z pełnieniem zadań służbowych policjanta – jest do pogodzenia z interesem służby, pojmowanym tu jako interes zhierarchizowanej instytucji służącej ochronie porządku prawnego, jaką jest Policja. Zatem zagadnienie to nie ma, dla celów niniejszego postępowania administracyjnego, żadnego odniesienia co do winy policjanta, czy oceny rokowań co do wyniku postępowania karnego (dyscyplinarnego), ale polega na ocenie oglądu społecznego, co do samego faktu postawienia policjanta pod zarzutem karnym popełnienia przestępstwa podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych. Z tych też przyczyn postępowanie niniejsze ani nie narusza zasady domniemania niewinności – art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ani nie ma związku ze wskazywanymi w skardze instytucjami postępowania dyscyplinarnego przewidzianymi w art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Nadto oba organy w żaden sposób nie wskazały, iż przypisują M. K. winę, co do powyższych zarzutów. Dlatego także dla społecznego odbioru, a zatem i dla oceny ważnego interesu służby, nie ma znaczenia fakt dokonania przez prokuratora zmiany kwalifikacji prawnej zarzucanego policjantowi czynu oraz nieco inne sprecyzowanie jego opisu, gdy z tej nowej kwalifikacji i nowego opisu czynu nadal wynika, iż zarzuty dotyczą popełnienia przez policjanta przestępstw podczas i w związku z wykonywaniem czynności służbowych. Nadto, co wyraźnie należy tu podkreślić, dla zastosowania instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji decydujące jest to w jaki sposób dane zdarzenie – tu sprawa karna policjanta – wpływa na obraz Policji, na jej wizerunek w społeczeństwie w aspekcie ważnego interesu służby. Także chybiony jest pogląd prezentowany w skardze, iż zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych uniemożliwia zwolnienie go ze służby z uwagi na ważny interes służby, przed zakończeniem terminu wskazanego w postanowieniu o zawieszeniu. Zatem wbrew poglądowi skargi, zawieszenie w czynnościach nie gwarantuje pozostawania w służbie do upływu terminu wskazanego w postanowieniu o zawieszeniu albo do upływu terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy pragmatycznej. Nie w każdym przypadku, gdy policjant zostaje zawieszony w czynnościach służbowych okoliczności danej sprawy wymagają jego wcześniejszego zwolnienia ze z uwagi na dobro służby. Dlatego też decyzje podejmowane w ramach przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji muszą dokładnie uzasadniać na czym polega w danej sprawie ochrona ważnego interesu służby, który wymaga natychmiastowego zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Zaskarżone decyzje (rozkazy personalne) organów obu instancji zasady te wypełniają. M. K. stanął pod zarzutami karnymi przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej funkcjonariusza Policji oraz przekroczenia uprawnień poprzez sporządzenie niezgodnego z prawdą protokołu dotyczącego zdarzenia drogowego. Zatem zarzuty te bezsprzecznie godzą w dobry wizerunek Policji, tym bardziej, iż czyny te łączą się z pełnieniem przez skarżącego obowiązków służbowych policjanta, co ze względu na interes służby, uzasadnia zastosowanie wobec M. K. przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji. Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oba organy nie przekroczyły w niniejszej sprawie granic uganiania administracyjnego i prawidłowo wyważyły interes służby i interes skarżącego. W tym stanie sprawy trudno także uznać, iż organ naruszył zasady przewidziane w art. 7 Kpa. Także zastosowanie do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności jest w ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie uzasadnione potrzebą natychmiastowego wykonania zwolnienia policjanta ze służby, co także było uzasadnione wyżej opisanym stanem sprawy i interesem Policji, aby z jej formacją nie łączyły się zarzuty mogące wpływać negatywnie na jej wizerunek. Z tych wszystkich wyżej wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżony oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nie narusza prawa - a zatem brak jest przyczyn do stwierdzenia ich nieważności albo do ich uchylenie, zaś skarga, co do wszystkich przedstawionych w niej zarzutów jest niezasadna i dlatego, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.