II SA/Wa 234/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego A.M. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w sprawie przyznania [...] A. M. dodatku wyrównawczego od dnia [...] stycznia 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: A. M., jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P., decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuratorze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm.), został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w P. z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] stwierdził, że A. M. z dniem [...] kwietnia 2016 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych - powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej [...] w P., zaszeregowanym do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U: 15, został wyznaczony decyzją Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Następnie Prokurator Okręgowy w P. decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016r., poz. 1726) oraz § 4 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) w związku ze zmianą wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznał A. M. dodatek wyrównawczy w kwocie 4.364,53 zł. Na skutek odwołania strony Prokurator Generalny, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 915/17 stwierdził nieważność decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu, jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych, dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był, stosownie do art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych (...), Prokurator Generalny, który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego. Tymczasem decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego została wydana przez Prokuratora Okręgowego w P. Uprawnienia organu pierwszej instancji do wydania decyzji w imieniu Prokuratora Generalnego nie można wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej art. 13 § 1 ustawy - Prawo o prokuraturze, która stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Z przepisu art. 13 § 3 ww. ustawy wynika, że kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Z powyższej normy prawnej wynika ponadto, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych. Na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego nie stają się jednak organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a., wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu. Decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Od decyzji tych, stosownie do art. 127 § 3 k.p.a., przysługuje natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w P., jako organ pierwszej instancji, natomiast Prokurator Generalny rozpoznał odwołanie od tej decyzji jako organ drugiej instancji. Nie było jednak podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych. W świetle regulacji zawartej w art. 13 § 3 ustawy - Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł też upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji we wskazanych wyżej sprawach w jego imieniu. Sąd stwierdził, że decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. wydana została przez Prokuratora Okręgowego w P. z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Prokurator Generalny, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, sam zaś rażąco naruszył prawo, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności obu wydanych w sprawie decyzji. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Prokurator Generalny, powołując w podstawie prawnej art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2, ust. 3, ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych (...), w związku ze zmianą wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i zmianą wysokości kwoty stanowiącej podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w danym roku, przyznał [...] A. M. od dnia [...] stycznia 2017 r. dodatek wyrównawczy w kwocie 4.364,53 zł miesięcznie brutto. Organ ponownie wskazał, iż decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], A. M. został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w P. z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Zaznaczył, że zgodnie z decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] ww. do dnia [...] kwietnia 2016 r. zajmował stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w P., na którym nabył prawo do wynagrodzenia będącego sumą przysługującego mu wynagrodzenia zasadniczego w osiągniętej stawce czwartej, z zastosowaniem mnożnika 2,36 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora (9.097,52 zł) oraz dodatku za długoletnią pracę (1.455,60 zł) - w kwocie 10.553,12 zł. Wynagrodzenie nabyte przez A. M. na dotychczas zajmowanym stanowisku podlega waloryzacji w terminie i wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej, tj. od dnia [...] stycznia 2017 r. Kwota wynagrodzenia prokuratora, określona ww. od dnia 1 stycznia 2017 r. na podstawie art. 41 § 1 i § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, art. 123 § 1, art. 124 § 2 i § 11 ustawy - Prawo o prokuraturze, wynosi 11.002,63 zł, a jej składnikami są: wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej z zastosowaniem mnożnika 2,36 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego (9.485,03 zł) oraz dodatek za długoletnią pracę w wysokości 16% wynagrodzenia zasadniczego (1.517,60 zł). Mając na względzie treść art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych kwota dodatku wyrównawczego przysługującemu ww. od dnia 1 stycznia 2017 r. stanowi różnicę pomiędzy kwotami: wynagrodzenia - 11.002,63 zł a należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym - 6.638,10 zł i wynosi 4.364,53 zł. Pismem z dnia [...] października 2018 r. A. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając naruszenie: 1) art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie strony prawa do wynagrodzenia nabytego na zajmowanym przed dniem [...] kwietnia 2016 r. stanowisku "wizytatora - prokuratora Wydziału Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P."; 2) art. 43 § 2 w zw. z art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji prawa do nabycia od dnia [...] czerwca 2016r. wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie dodatku wyrównawczego od dnia 1 stycznia 201 7r. w kwocie uwzględniającej zachowanie prawa do wynagrodzenia nabytego na stanowisku zajmowanym przed dniem [...] kwietnia 2016 r. oraz "uwzględniającym nabyte prawo do wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej (2,50)". Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Prokurator Generalny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż z punktu widzenia przepisów wojskowych A. M. zajmował stanowisko służbowe wizytatora - prokuratora Wydziału Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. Stanowisko to zostało zaszeregowane do grupy uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych U: 15, co powoduje, że łączna wysokość wojskowego uposażenia skarżącego wynosiła 6.638,10 zł (stawka dla grupy uposażenia U: 15 - 6.090,00 zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową - 548,10 zł). Należność ta została w pełnej wysokości uwzględniona przy określaniu jego wynagrodzenia jako prokuratora. W tym zakresie miał zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. Dopiero tak ustalone wynagrodzenie podlegało zachowaniu na mocy art. 41 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze. Pojęcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", zawarte w treści przywołanego przepisu oznacza zachowanie przez przenoszonego w tym trybie prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku prokuratorskim w kwocie wynikającej z przysługującej mu w dniu przeniesienia stawki oraz dodatku za długoletnią pracę. W przypadku skarżącego jest to kwota 10.462,15 zł. Organ stwierdził, iż nie jest zasadne stanowisko skarżącego dotyczące nabycia od dnia [...] czerwca 2016 r. prawa do wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej. Na mocy art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, z chwilą przeniesienia do prokuratury rejonowej nastąpiło bowiem swoiste "zamrożenie" wynagrodzenia skarżącego na poziomie nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku w WPO w P. Na podstawie art. 41 § 2 ww. ustawy wynagrodzenie to będzie jedynie waloryzowane w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej. Z kolei art. 43 § 2 ww. ustawy będzie miał zastosowanie gdy skarżący zostanie powołany na stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej, czyli będzie wówczas niejako kontynuował pracę na danym stanowisku prokuratorskim, czego wymaga art. 124 § 5 ustawy - Prawo o prokuraturze. Innymi słowy, nabędzie on prawo do stawki bezpośrednio wyższej po upływie 5 lat łącznej pracy na stanowisku prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej i prokuratora powszechnej prokuratury okręgowej. W świetle powyższego wynagrodzenie zainteresowanego zostało zwaloryzowane w decyzji Prokuratora Generalnego nr [...] z dnia [...] października 2018 r. - w terminie i wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej, tj. od dnia [...] stycznia 2017 r., do kwoty 11.002,63 zł, wynikającej z treści art. 123 ustawy - Prawo o prokuraturze w zw. z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r. (M. P. poz. 782). Dodatek wyrównawczy przyznany skarżącemu od dnia [...] stycznia 2017 r. został zatem określony prawidłowo - w oparciu o przepis art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji (jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2018 r.) z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. wydanie decyzji przez Prokuratora Generalnego jako organu pierwszej i drugiej instancji w sytuacji, gdy organem właściwym do załatwienia sprawy był Prokurator Rejonowy [...] w P. (jako organ pierwszej instancji) oraz Prokurator Okręgowy w P. (jako organ drugiej instancji); 2) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 41 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, a jedynie tylko do tych jego składników, które wiążą się z zajmowaniem stanowiska stricte prokuratorskiego; b) art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego niezastosowanie i nie zaliczenie skarżącemu - do okresu, od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego - okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia [...] czerwca 2011 r., od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Śledczego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w P. - prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego; c) art. 41 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego; d) art. 41 § 2 w zw. z art. 43 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 124 § 5 ustawy - Prawo o prokuraturze poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2018 r., ewentualnie - z ostrożności procesowej - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2018r. - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione w skardze. Sąd stwierdził bowiem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wobec naruszenia przez organ art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności jednak Sąd był zobligowany odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] października 2018 r. z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem jego uwzględnienie skutkowałoby stwierdzeniem nieważności obu wydanych w sprawie decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący w motywach skargi podnosił, że w świetle § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. poz. 1126), właściwym do załatwienia niniejszej sprawy w pierwszej instancji był Prokurator Rejonowy [...] w P., zaś w drugiej instancji Prokurator Okręgowy w P. Stanowisko skarżącego nie jest trafne. Podkreślić bowiem należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] października 2018 r. zostały wydane w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 915/17. W wyroku tym Sąd przesądził, iż organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu, jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych, dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był, stosownie do art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych (...), Prokurator Generalny, który przejął w tym zakresie kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. "Wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, publ. CBOSA). W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym, który jest zobligowany do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376). Zaznaczyć należy, że ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, czyniącej pogląd Sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Jak zauważył skarżący, zgodnie z § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych (...) wysokość dodatku ustala prokuratorowi do spraw wojskowych prokuratury rejonowej - prokurator rejonowy. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 10 czerwca 2017 r. z mocą wsteczną od dnia 5 kwietnia 2017 r. i było poprzedzone rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych (...), które utraciło moc z dniem 5 kwietnia 2017 r. na podstawie art. 73 pkt 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze. Powyższe rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r. zostało wydane na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w którym zawarto upoważnienie dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do określenia w drodze aktu wykonawczego, sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, a także terminy wypłacania tego dodatku, mając na względzie konieczność zapewnienia pełnej i niezwłocznej kompensaty różnicy w uposażeniu należnym na zajmowanym stanowisku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1866/17 (publ. CBOSA), przedmiotowe rozporządzenie w zakresie określającym właściwość organów do wydawania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w powołanym art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W tym upoważnieniu nie mieści się bowiem określenie organów właściwych do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego. Przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy mogą pełnić taką funkcję jaką nadaje im ustawodawca, a więc służyć wykonaniu danej ustawy i znajdować oparcie wyłącznie w delegacji ustawowej. Oznacza to, że przepisy ww. rozporządzenia (w tym § 4 ust. 3 pkt 5) nie mogą stanowić samoistnych czy samodzielnych przepisów regulujących zakres kompetencji organów prokuratury do wydawania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1570/17, pub. j.w.). Również w wyroku z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2165 (publ. j.w.) NSA stwierdził, że w upoważnieniu zawartym w art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mieści się ustalanie organów właściwych do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego. Należy zatem uznać, ze literalna wykładnia tej delegacji ustawowej prowadzi do wniosku, że nie zawiera upoważnienia do samodzielnego ustalenia jakie organy są właściwe do wydawania decyzji o dodatku wyrównawczym. W istocie rozporządzenie stanowi jedynie akt wykonawczy, podustawowy i niesamoistne źródło prawa. Jego przepisy nie są przepisami samodzielnymi czy samoistnymi, a co za tym idzie rozporządzenie to wymaga odpowiedniej podstawy prawnej, aby mogło stanowić regulację właściwości i kompetencji danego organu. Powołane w skardze rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych (...) zostało również wydane na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, którego treść nie uległa zmianie. Zatem zaprezentowane powyżej poglądy NSA pozostają aktualne również w odniesieniu do ww. rozporządzenia, w zakresie w jakim określa właściwość organów do wydawania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego. Przechodząc do wyjaśnienia prawnych podstaw rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Powyższa instytucja wyłączenia pracownika ma odpowiednie zastosowanie do pracownika podmiotu zobowiązanego do wydania decyzji, który nie jest organem administracji publicznej, jeżeli pracownik ten wydawał w imieniu tego podmiotu decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt I OSK 267/14, publ. CBOSA). Przepis art. 24 k.p.a. stwarza warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu. Uregulowanie to ma na celu uniknięcie sytuacji, gdy dana osoba, działając z upoważnienia piastuna organu, dwukrotnie bierze udział w wydaniu rozstrzygnięcia. Pracownik, który już raz uczestniczył w wydaniu decyzji ma ugruntowane poglądy na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. o sygn. akt I OPS 13/09 (publ. j.w.) stwierdził, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania jedynie do piastuna organu, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Należy zatem, a contrario, przyjąć na podstawie rozważań zawartych w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Takie stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 lutego 2013 r. o sygn. akt II GPS 4/12 (publ. j.w.). Zatem treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesądza o obowiązku wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu, w którym to postępowaniu ten sam zobowiązany organ ponownie rozpatruje sprawę (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1762/14, publ. j.w.). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zarówno decyzję z dnia [...] października 2018 r. jak i wydaną na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r. podpisała ta sama osoba, tj. działający z upoważnienia Prokuratora Generalnego, Zastępca Prokuratora Generalnego do Spraw Wojskowych - P. F. Zatem zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. została wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w stopniu uzasadniającym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a., natomiast w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Warto w tym miejscu zauważyć, że w powołanym wyżej wyroku z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 915/17 Sąd wskazał, że w oparciu o art. 13 § 3 ustawy - Prawo o prokuraturze Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych, w tym do wydawania decyzji w postępowaniu administracyjnym. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a., wywiera jednak jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza zatem możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu. Nie oznacza to jednak, że Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. W konsekwencji nie oznacza to, że zastępca Prokuratora Generalnego, działający z upoważnienia Prokuratora Generalnego, może wydać (podpisać) zarówno pierwszą jak i drugą decyzję administracyjną (na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Stanowi to bowiem naruszenie dyspozycji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W sytuacji, gdy - jak w sprawie niniejszej - zachodzą przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, ustosunkowanie się przez Sąd do merytorycznej argumentacji skargi - na obecnym etapie postępowania - należy uznać za przedwczesne. Sprawa będzie bowiem ponownie rozpoznawana co do istoty bez udziału pracownika organu podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 132 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej (480 zł), Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), jak w punkcie 2 sentencji wyroku.