II SA/Wa 2344/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Fularski, , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi I. H. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [....] października 2023 r. nr [...], [...]Prezes Urzędu Zamówień Publicznych (dalej: "Prezes UZP", "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2023 r. nr [...], [...]o odmowie udostępnienia I. H. (dalej: "skarżąca") informacji publicznej przetworzonej. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z [...] sierpnia 2023 r. (data wpływu do organu: [...] sierpnia 2023 r.) skarżąca wystąpiła do Prezesa UZP o udostępnienie w trybie u.d.i.p. stanowisk organu o sygnaturach DP.022 wydanych w 2023 r. (50 pierwszych, kolejnych stanowisk wydanych w 2023 r.). Jednocześnie wskazała, że interes publiczny w udostępnieniu żądanej informacji uzasadnia działalnością naukową, publicystyczną i szkoleniową. Pozyskane stanowiska są, zdaniem skarżącej, bardzo przydatne przy prowadzeniu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego oraz unikania korekt finansowych dla podmiotów zamawiających, zwłaszcza ze względu na trudności interpretacyjne w stosowaniu ustawy Prawo zamówień publicznych. Skarżąca podała adres, na który należy przesłać objętą wnioskiem informację publiczną. Decyzją z [...] września 2023 r. nr [...], [...]Prezes UZP, w oparciu o art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odmówił skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W motywach tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem do Zarządzenia Nr [...] Prezesa UZP z [...] kwietnia 2020 r. w sprawie wprowadzenia w Urzędzie Zamówień Publicznych Instrukcji kancelaryjnej, Jednolitego rzeczowego wykazu akt oraz Instrukcji organizacji i zakresu działania archiwum zakładowego Urzędu Zamówień Publicznych (załącznik nr 1), pod numerem [...] rejestrowane są "opinie prawne przygotowywane przez Urząd Zamówień Publicznych wydawane na wniosek podmiotów zewnętrznych". Przedmiotowe opinie prawne stanowią informację publiczną, a co za tym idzie podlegają - co do zasady - udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Jednakże organ uznał, iż wnioskowane informacje nie są możliwe do udostępnienia "od ręki", a więc nie stanowią informacji prostej, z następujących powodów: 1) od [...] stycznia 2023 r. do dnia wpływu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, tj. do [...] sierpnia 2023 r., w prowadzonych przez Urząd Zamówień Publicznych (dalej: "UZP") rejestrach odnotowano [...] pism wychodzących z numerem DP.022. W ramach tej liczby mieściły się sprawy zarejestrowane w 2023 r., ale też sprawy zarejestrowane w 2022 r., w których odpowiedź została wysłana w roku następnym, czyli 2023; 2) udostępnienie żądanych informacji wymagałoby podjęcia szeregu czynności wiążących się z poważnym zaangażowaniem środków osobowych UZP dla wytworzenia gotowej do udostępnienia informacji, polegających m.in. na: • wyselekcjonowaniu 50 odpowiedzi, które wydane były w 2023 i spełniają wymogi określone we wniosku, • pozyskaniu kopii odpowiedzi z poszczególnej sprawy, • dokonaniu anonimizacji odpowiedzi i technicznym przygotowaniu zanonimizowanego pisma do udostępnienia (papierowa kopia lub skan); 3) aby uczynić zadość żądaniu skarżącej, konieczne byłoby podjęcie nie tylko szeregu czynności technicznych, ale również określonych działań intelektualnych na zbiorach informacji prostych znajdujących się w posiadaniu UZP. Uwzględnienie wniosku wymagałoby więc twórczego, analitycznego wytworzenia nowej jakościowo, nieistniejącej w chwili złożenia wniosku, informacji, w wyniku podjęcia niestandardowych czynności absorbujących znaczny czas i siły osobowe pracowników UZP; 4) zadanie to musiałoby zostać zlecone do wykonania pracownikom merytorycznym, gdyż udostępnienie informacji publicznej musi odbywać się z poszanowaniem obowiązujących przepisów, w szczególności RODO, ale także przepisów dotyczących ochrony tajemnic prawnie chronionych. Konieczne i niezbędne jest dokładne przeczytanie każdej opinii i zidentyfikowanie informacji wymagających anonimizacji (są to nie tylko dane osobowe, adresowe itp., lecz - ze względu na specyfikę i różnorodność podmiotów wnioskujących - występują przypadki, w których opinia może odnosić się do danych niepodlegających ujawnieniu - pracownik musi zatem posiadać kompetencje niezbędne do oceny konieczności i zakresu anonimizacji). Zlecenie takiej czynności pracownikowi z obsługi administracyjnej wiązałoby się z koniecznością następczego sprawdzenia prawidłowości anonimizacji przez pracownika merytorycznego, zaś wydawane opinie mają różną objętość, niejednokrotnie są obszerne; 5) wyselekcjonowanie według wskazanych kryteriów, poddanie analizie [...] opinii, a następnie techniczne przygotowanie ich do udostępnienia wymagałoby działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które (z uwagi na specyfikę wniosku i zasoby kadrowe UZP) zakłóciłoby normalny tok działania UZP i znacznie utrudniłoby wykonywanie przypisanych mu zadań, co z pewnością nie było zamiarem ustawodawcy. Przygotowanie danych w żądanym zakresie z całą pewnością przekracza ramy normalnego korzystania z informacji publicznej. Powyższe okoliczności, zdaniem Prezesa UZP, powodują, że informacje, których udostępnienia domaga się skarżąca, należy uznać za informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., której udostępnienie jest zasadne jedynie wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, iż jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ poparł swoją ocenę orzeczeniami sądów administracyjnych. Dalej Prezes UZP stwierdził, że skarżąca podjęła próbę wykazania, iż udostępnienie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, jednakże była to próba nieskuteczna. Skarżąca bowiem powołała się na prowadzoną przez nią działalność naukową, publicystyczną i szkoleniową, zaś tego rodzaju interes należy zakwalifikować jako indywidualny, prywatny interes skarżącej, niemający cechy szczególnej istotności dla interesu publicznego. Także w tej kwestii organ przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, akcentując brak związku między prowadzeniem działalności szkoleniowej w celach zarobkowych i komercyjnych a istnieniem szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, że stanowiska organu są "niezmiernie przydatne przy prowadzeniu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego oraz unikania korekt finansowych dla wszystkich podmiotów zamawiających (...)", Prezes UZP podkreślił, iż jako centralny organ administracji rządowej właściwy w sprawach zamówień publicznych, w ramach swych kompetencji ustawowych prowadzi działalność edukacyjno-informacyjną w zakresie zamówień (art. 469 pkt 9 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych; dalej: "Pzp") i w ramach tej działalności: - organizuje nieodpłatne, ogólnodostępne szkolenia z zakresu zamówień publicznych, w których uczestniczyć może każdy, kto zapisze się na takie szkolenie; - przygotował (udostępniony na stronie internetowej UZP) Komentarz do Pzp, w którym zaprezentowano oficjalne stanowisko UZP w przedmiocie wykładni poszczególnych przepisów Pzp, - na stronie internetowej UZP są publikowane ogólne opinie prawne wydawane przez Prezesa UZP oraz komunikaty odnośnie kwestii bieżących, a istotnych dla rynku zamówień publicznych. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 279/11 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), organ wskazał, że praca naukowa stanowi przykład interesu prywatnego. Skarżąca nie przedstawiła swoich realnych i konkretnych możliwości wykorzystania żądanej informacji publicznej dla dobra ogółu. Nie podała, na czym konkretnie polega prowadzona przez nią działalność naukowa i publicystyczna oraz jak działalność ta mogłaby zostać wykorzystana dla dobra ogółu, a nie dla własnych, indywidualnych (zapewne finansowych) korzyści. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej opisaną wyżej decyzją, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 16 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez ich błędne zastosowanie, podnosząc, iż objęta wnioskiem informacja nie wiąże się ze znacznym nakładem pracy, a jej intencją nie jest dążenie do destabilizacji pracy UZP. Powołaną na wstępie decyzją z [...] października 2023 r. Prezes UZP utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] września 2023 r. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ określił jako wyczerpujące powody, dla których uprzednio odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej. Sformułowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty mają, w jego ocenie, charakter polemiczny. Według Prezesa UZP, wbrew twierdzeniom skarżącej - nie zachodziła konieczność doprecyzowania czy wyjaśnienia jej wniosku informacyjnego, a tym samym jego decyzja z [...] września 2023 r. nie była przedwczesna. Zresztą skarżąca nawet nie sprecyzowała, jakie to czynności powinny zostać przeprowadzone w celu dokonania "dokładnych i szczegółowych ustaleń faktycznych w związku z zakresem informacji, których żądała". Ponadto kwestię, czy udostępnienie wnioskowanych danych zdestabilizuje pracę UZP, trzeba oceniać nie przez pryzmat subiektywnego przekonania skarżącej, ale w aspekcie rzeczywistych możliwości organu i posiadanych przez niego zasobów osobowych. W tym kontekście Prezes UZP podał, że w Departamencie Prawnym zatrudnionych jest [...] osób, w tym [...] zajmuje się sporządzaniem opinii prawnych (pozostałe osoby wykonują zadania z innych obszarów). Natomiast dwie spośród ww. ośmiu osób są długotrwale nieobecne w pracy z powodu zwolnienia lekarskiego lub w związku z urlopem rodzicielskim. Zatem w momencie rozpoznania wniosku skarżącej jedynie 6 osób z ww. departamentu zajmowało się sporządzaniem opinii prawnych, co - mając na względzie roczną liczbę wniosków o opinie prawne (około 900-1000), jak również konieczność terminowego wykonywania bieżących zadań - powoduje, iż wyłączenie chociażby jednego pracownika od jego zadań, w celu udostępnienia wnioskowanej informacji, niewątpliwie zdestabilizowałoby pracę UZP. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca nie wskazała we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego wywodzi swoje twierdzenie, iż uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy, a ponadto decyzja ta jest stypizowana i modelowa. Zdaniem Prezesa UZP, w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2023 r. precyzyjnie odniesiono się do zakresu wniosku, przedstawiono tok rozumowania organu, przywołano właściwe przepisy, a także wyjaśniono jak organ je wykłada. Wydanie ww. decyzji zostało też poprzedzone analizą orzecznictwa sądów administracyjnych, co znalazło odzwierciedlenie w jej uzasadnieniu, zaś przywołane orzeczenia dotyczyły sytuacji, które można było uznać za adekwatne i zbliżone do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, organ powtórzył argumenty przemawiające za zakwalifikowaniem żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej, jak też ponownie wyraził pogląd, iż odpłatna działalność szkoleniowa skarżącej stanowi jej indywidualny, partykularny interes. Powyższa decyzja Prezesa UZP z [...] października 2023 r. stała się przedmiotem skargi skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, podczas gdy wszechstronne rozważenie okoliczności i argumentacji podniesionych w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia merytorycznego. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie w okolicznościach sprawy, wyrażające się w wydaniu negatywnej decyzji merytorycznej, a zatem decyzji przedwczesnej, gdy tymczasem należało dokonać dokładnych i szczegółowych ustaleń faktycznych w związku z zakresem informacji, których żądała skarżąca; 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie w okolicznościach sprawy i przyjęcie, że żądany zakres informacji stanowi informację przetworzoną, co wymagało podjęcia szeregu czynności polegających na zleceniu zadań pracownikom merytorycznym, dokładnym przeczytaniu każdej opinii, której doręczenia żąda skarżąca oraz anonimizacji, podczas gdy charakter wniosku i zakres żądanej informacji publicznej, obejmujący dostęp do 50 pierwszych, kolejnych stanowisk wydanych przez Prezesa UZP w 2023 r. o sygnaturach DP.022 wskazuje, iż wygenerowanie przedmiotowych stanowisk nie wiąże się ze znacznym nakładem pracy, a intencją skarżącej nie jest dążenie do destabilizacji pracy UZP. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca domagała się: uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji; przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z korespondencji prowadzonej z UZP; zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że nie oczekuje zestawiania informacji, redagowania ich ani jakiegokolwiek wysiłku intelektualnego od pracowników UZP poza przesłaniem informacji już wytworzonej. Stwierdziła również, iż organ nie jest konsekwentny w swojej praktyce, bowiem w odpowiedzi na wniosek z [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej udostępnił wnioskowaną informację publiczną merytorycznie tożsamą z zakresem żądanej informacji postulowanej wnioskiem z [...] sierpnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę Prezes UZP wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zażądał też oddalenia wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu uzupełniającego. Organ w całej rozciągłości podtrzymał motywy, które legły u podstaw podjęcia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] maja 2024 r. tutejszy Sąd, na mocy art. 106 § 3 powołanej in fine ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim dostrzec należy sprzeczność w działaniu skarżącej w ramach niniejszej sprawy zainicjowanej jej wnioskiem informacyjnym z [...] sierpnia 2023 r. Otóż już w tym wniosku skarżąca określiła interes publiczny przemawiający za udostępnieniem jej [...] pierwszych, kolejnych stanowisk Prezesa UZP, wydanych w 2023 r., co oznacza, iż sama uznała, że wnioskowana informacja publiczna ma charakter przetworzony. Z drugiej zaś strony kwestionuje zakwalifikowanie objętej wnioskiem informacji jako przetworzonej, zaskarżając wydane przez organ decyzje. Zdaniem Sądu, Prezes UZP prawidłowo przyjął, iż skarżąca wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, a ponieważ już we wniosku z [...] sierpnia 2023 r. wskazała interes publiczny, jaki upatruje w udzieleniu żądanej informacji, to nie było potrzeby kierowania do niej w tym zakresie odrębnego wezwania. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" nie zostało normatywnie zdefiniowane, jednak analiza dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych daje podstawę do odkodowania opisowej definicji tego pojęcia stanowiącej wynik wykładni cytowanego wyżej przepisu. Mianowicie w orzecznictwie jednolicie podnosi się, iż informacja publiczna przetworzona to informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności organizacyjnych, analitycznych i intelektualnych na podstawie posiadanych informacji prostych (vide wyrok NSA z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14). Powstała w ten sposób informacja staje się niejako nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści lub postaci, chociaż jej źródłem są materiały (informacje) znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (vide wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 33/15). Informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych działań, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te, wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiąże się zatem z potrzebą odpowiedniego przetworzenia istniejących informacji, co jednak nie zawsze oznacza wytworzenie rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu (np. analizie, zsumowaniu, zredagowaniu, anonimizacji) według kryteriów określonych przez wnioskodawcę. Tak więc w pewnych okolicznościach również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (vide wyroki NSA: z 3 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 5896/21; z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt III OSK 1233/21; z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1362/17). Podkreślenia wymaga, że ze względu na różnorodność stanów faktycznych objętych ww. przykładowymi orzeczeniami NSA kwalifikacja informacji publicznej jako przetworzonej opiera się na kazuistycznym podejściu do okoliczności każdej indywidualnej sprawy, a w konsekwencji wymaga przedstawienia przez podmiot zobowiązany przekonującej argumentacji, która wyjaśniałaby przyczyny dokonania takiej właśnie kwalifikacji. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej (oraz poprzedzającej ją) decyzji Prezes UZP w sposób wszechstronny przedstawił powody, dla których uznał, iż wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, zaś skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Organ szczegółowo wymienił czynności, jakie musiałby przedsięwziąć w celu realizacji wniosku informacyjnego skarżącej, akcentując jednocześnie skromny stan kadrowy Departamentu Prawnego (6 osób) oraz roczną liczbę wniosków o opinie prawne (w granicach 900-1000). Tutejszy Sąd w pełni podziela stanowisko Prezesa UZP, że wnioskowana informacja wymaga podjęcia nie tylko szeregu czynności technicznych, ale też określonych działań intelektualnych (merytorycznych) obejmujących znajomość prawnych regulacji takich jak RODO czy przepisy z zakresu ochrony tajemnic prawnie chronionych. Wyselekcjonowanie [...] stanowisk organu - według podanych przez skarżącą kryteriów - niewątpliwie wiąże się z takimi działaniami organizacyjnymi i takim zaangażowaniem środków osobowych, które zdestabilizowałyby pracę UZP. Właśnie z uwagi na trudności (komplikacje) związane z przygotowaniem informacji przetworzonej, jej udostępnienie warunkuje wykazanie przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Ustawodawca bowiem zakłada, iż udostępnienie informacji publicznej nie powinno dezorganizować normalnego, zwykłego toku pracy podmiotu zobowiązanego, czyli wykonywania jego podstawowych zadań. Jak wskazał NSA w wyroku z 26 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 1595/22, pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego nie zostało zdefiniowane, a jego treść ukształtowała praktyka oraz judykaty sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że na to pojęcie składają się trzy przesłanki: 1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów; 2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych; 3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację. Nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być "szczególnie istotne", co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Kwalifikowana forma interesu publicznego - "szczególnie istotnego" - oznacza, iż uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (vide wyroki NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 i z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). Brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie jest w stanie zapewnić, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (vide wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12). Innymi słowy, wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (vide wyrok NSA z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 5040/21). Tutejszy Sąd w pełni aprobuje stanowisko orzekającego w sprawie organu, wedle którego prowadzona przez skarżącą działalnością naukowa, publicystyczna i szkoleniowa, nie uzasadnia istnienia po jej stronie szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skarżąca ograniczyła się do jednozdaniowego umotywowania omawianej przesłanki. Nie rozwinęła jej ani na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ani w skardze do tutejszego Sądu. Wprawdzie to podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (tu: Prezes UZP) ustala, czy została spełniona ww. przesłanka, lecz nie oznacza to, że podmiot ten ma poszukiwać argumentów pozwalających ustalić, iż wnioskodawca (tu: skarżąca) kieruje się szczególnie istotnym interesem publicznym. Podmiot, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek przeanalizować charakter żądanych informacji oraz możliwość ich wykorzystania przez wnioskującego w interesie publicznym. W kontrolowanej sprawie organ wypełnił ten obowiązek. Należy też zgodzić się z Prezesem UZP, że wzmiankowana przez skarżącą działalność przemawia wręcz za pozyskaniem wnioskowanej informacji w czysto prywatnym, komercyjnym celu. Tutejszy Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku dowodowego skarżącej. W myśl art. 106 § 3 powołanej niżej ustawy, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, ale ocena, czy organ ustalił ten stan zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy do tak poczynionych ustaleń prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała potrzeba przewidziana dyspozycją ww. przepisu. W świetle powyższego, zarówno decyzja organu w pierwszej instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Prezesa UZP odpowiadają prawu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), oddalił skargę.