II SA/Wa 2345/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący –sędzia WSA Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić sprzeciw 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od sprzeciwu Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] (dalej: "Zakład", "organ I instancji") pismem z dnia 25 listopada 2025 r. (data sporządzenia pisma) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ II instancji") z dnia [...] listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej. Zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2025 r., [...], odmawiającą udostępnienia R.G. żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie sprzeciwu oraz o rozpoznanie sprawy także pod nieobecność reprezentanta Kolegium podnosząc, że z treści decyzji nie wynika, że Zakład podjął rzeczywistą próbę ustalenia czy posiadane przez niego dane – w formie ewidencji rejestrów, zestawień umożliwiają udzielenie informacji w żądanym zakresie. Organ II instancji wskazał, że sam fakt, iż informacje nie są zgromadzone w odrębnym rejestrze nie znaczy, że ich udostępnienie wymaga przetworzenia w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: :u.d.i.p."). Wyjaśnił definicję informacji przetworzonej i podkreślił brak wykazania przez organ I instancji, że udostepnienie informacji wymaga jakościowo nowego opracowania przekraczającego zwykłe czynności techniczne. Kolegium wskazało, że decyzja Zakładu z dnia [...] września 2025 r. została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz art. 3 u.d.i.p. Podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien ustalić, czy dane żądane są w jego posiadaniu w formie umożliwiającej ich udostępnienie w formie informacji prostej, a w razie potrzeby udostępnić je w trybie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie sprzeciwu w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedza analiza wymogów jego dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnego oraz skutecznie wniesionego sprzeciwu. Stwierdzenie niespełnienia którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie sprzeciwowi dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jego odrzucenia. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. W świetle art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), a rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Zgodnie z unormowaniem art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi (a więc także sprzeciwu) jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Analiza treści powołanego wyżej przepisu wskazuje, iż wyróżnia się dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te podmioty, którym uprawnienie to przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę podmiotów stanowią zaś te, których uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych spraw, ze względu na konieczność ochrony porządku prawnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony, korzystając z gwarancji procesowych jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego, albo jako organ administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego, a więc możliwość składania przez ten organ skarg do sądu administracyjnego na decyzje wydane w tych sprawach przez organ odwoławczy. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji lub uznanie go za uczestnika postępowania (także jako organ reprezentujący jednostkę samorządu terytorialnego) doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby w istocie dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie (wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 460/08, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03). W niniejszej sprawie oczywiste jest, że Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] przeprowadził postępowanie administracyjne i wydał decyzję rozstrzygającą sprawę administracyjną w I instancji przez odmowę udostępnienia informacji publicznej, realizując przyznaną mu ustawowo kompetencję. Taka rola procesowa uniemożliwia Zakładowi skorzystanie z praw strony postępowania i wniesienie sprzeciwu do sądu administracyjnego. Należało zatem uznać, że przedmiotowy sprzeciw organu I instancji na uchylające jego rozstrzygniecie orzeczenie kasacyjne organu drugiej instancji został wniesiony przez podmiot niemający legitymacji do jego złożenia, wobec czego sprzeciw ten jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono w punkcie 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.