II SA/Wa 235/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 235/11 oddalającego skargę E. K. i A. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2011 r. oddalił skargę E. K. i A. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Z protokołu rozprawy wynika, że skarżąca na rozprawę stawiła się osobiście wraz z pełnomocnikiem ustanowionym z urzędu. W dniu 26 kwietnia 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. We wniosku wskazała, że w wyniku nieporozumienia ustanowiony pełnomocnik nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Skarżąca podkreśliła, że chciała aby taki wniosek został złożony, a przez brak wiedzy nie zrozumiała, że wniosek nie zostanie złożony. Ponadto podkreśliła, że od dnia rozprawy do chwili obecnej pełnomocnik nie skontaktował się z nią w celu poinformowania czy złożył wniosek o uzasadnienie. Pismem z dnia 13 maja 2011 r. Sąd wezwał skarżącą do wskazania, kiedy dowiedziała się o uchybieniu terminu do złożenia wniosku. W odpowiedzi skarżąca poinformowała, że o uchybieniu terminu dowiedziała się w dniu 26 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2 i § 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z brzmienia cytowanych przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do jego wniesienia, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono. W niniejszej sprawie, skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Stwierdzić należy zatem, że wniosek o przywrócenie terminu odpowiada wymaganiom formalnym. Następną przesłanką, która powinna być w sprawie wyjaśniona jest, czy skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu. Stwierdzić należy, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, a zatem nie została spełniona przesłanka określona w art. 87 § 2 ppsa. W takiej sytuacji Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy skarżąca ponosi winę za uchybienie terminu. Sąd nie ma bowiem obowiązku prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, jeżeli z samego wniosku okoliczność ta nie wynika. Podnieść należy, że w orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się stanowisko, że kryterium braku winy jest związane z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu określonej czynności, a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Podkreślenia wymaga, że skarżąca na rozprawie stawiła się osobiście wraz z ustanowionym pełnomocnikiem i w przypadku jakiejkolwiek wątpliwości mogła zwrócić się do pełnomocnika o ich wyjaśnienie. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podniesienie argumentu braku wiedzy strony, nie może być oceniane w kategoriach braku winy w uchybieniu terminu oraz dochowania należytej staranności jakiej należy wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności oraz uwzględniając obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło bez jej winy. Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji.