II SA/Wa 2350/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby – oddala skargę – Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. orzeczeniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R.L. od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], stwierdziła u funkcjonariusza zespół [...], całkowitą niezdolność do służby w Policji. Jednocześnie Komisja uznała, że nie istnieje związek schorzenia ze służbą. Zaliczając R.L. do trzeciej grupy inwalidzkiej organ stwierdził, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, gdyż schorzenie będące podstawą inwalidztwa nie spełnia kryteriów załącznika nr 1 i 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 13 października 2005 r. (Dz. U. Nr 210, poz. 1753) i do rozporządzenia MSWiA z dnia 29 września 2005 r. (Dz. U. Nr 206, poz. 1723). Organ wyjaśnił, że w wykazie chorób i ułomności, który jest załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 2 listopada 1995 r. (Dz. U. Nr 146, poz. 712), schorzenie to należy zakwalifikować zgodnie z działem XVI § 73 p. 2 r. 8, gdzie widnieje tylko i wyłącznie D - "niezdolny do służby w Policji". Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi R.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia je poprzedzającego, skarżący zarzucił rażące naruszenie: 1. § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., wobec uznania go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji mimo, że wyniki przeprowadzonych badań specjalistycznych, w tym badań psychiatrycznych oraz zgromadzona w sprawie dokumentacja lekarska potwierdzają zdolność skarżącego do służby w Policji; 2. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz § 73 pkt 2 załącznika nr 2 do wskazanego rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż stwierdzenie przez komisję lekarską schorzenia w postaci zespołu uzależnienia [...], mimo podjętej i kontynuowanej terapii oraz utrzymującej się abstynencji, w świetle wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr 2 do wskazanego rozporządzenia, przesądza o całkowitej niezdolności do służby w Policji; 3. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w zw. z § 73 pkt 2 załącznika nr 2 do wskazanego rozporządzenia, wobec uznania, iż postawione u skarżącego rozpoznanie – zespół uzależnienia [...] – należy zakwalifikować zgodnie z działem XVI załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 listopada 1995 r. (Dz. U. Nr 146, poz. 712), choć podstawą działania komisji jest wykaz chorób i ułomności stanowiący załącznik nr 2 do wskazanego aktu prawnego; 4. § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., wobec braku uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego wydanego orzeczenia. Nadto podniósł, że orzeczenie Komisji lekarskiej winno zawierać składniki decyzyjne, określone w art. 107 § 1 K.p.a, a zaskarżone orzeczenie wymogów tych nie spełnia. Jednocześnie skarżący wniósł o rozważenie przedstawienia pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności § 73 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia MSW z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w zakresie, w jakim stwierdzenie u policjanta zespołu uzależnienia od alkoholu powoduje uznanie go za całkowicie niezdolnego do pełnienia służby bez względu na jego stan zdrowia - z art. 60 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezsporne i niekwestionowane jest, iż u skarżącego rozpoznano zespół uzależnienia [...] i w związku z tym uznano go za całkowicie niezdolnego do służby – kategoria D. Skarżący kwestionuje automatyczne uznanie go za całkowicie niezdolnego do służby z uwagi na stwierdzony u niego charakter schorzenia ([...]), a nie aktualny stan psychofizyczny. Podkreślić należy, iż rozpoznany u skarżącego zespół uzależnienia [...] został zakwalifikowany przez racjonalnego ustawodawcę jako kategoria "D", zgodnie z § 73 pkt 2 załącznika nr 2 rozporządzenia MSW z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). Stosownie do § 11 w/w rozporządzenia - stopień zdolności do służby, z zastrzeżeniem § 10, ustala się przez zaliczenie osoby badanej do jednej z następujących kategorii: 1) kategoria A – zdolny do służby, co oznacza, że stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone schorzenia lub ułomności nie są przeszkodą do pełnienia służby; 2) kategoria C – zdolny do służby z ograniczeniem, co oznacza, że u osoby badanej stwierdzono przewlekłe schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne, które trwale lub czasowo zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną do służby, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na określonych stanowiskach; 3) kategoria D – całkowicie niezdolny do służby, co oznacza, że stwierdzone u osoby badanej schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne, uniemożliwiają jej pełnienie służby. Trafnie podnosi organ, iż w/w rozporządzenie MSW z dnia 9 lipca 1991 r. nie przewiduje osobnej klasyfikacji dla zespołu uzależnienia [...], podjętej i kontynuowanej terapii oraz [...]. Stwierdzona zależność [...] w każdym wypadku (w fazie początkowej – pkt 2, czy z cechami psychodegradacji – pkt 3) powoduje całkowitą niezdolność do służby: w rubryce 8 zarówno w jednym jak i w drugim wypadku widnieje tam lit. "D", co zgodnie z § 11 pkt 3 tego rozporządzenia oznacza "całkowicie niezdolny do służby". Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione przez skarżącego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Uznając, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.