II SA/Wa 2362/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi K. L. w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wraz ze skargą na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że skarżący z powodu niemożności korzystania z broni myśliwskiej poniesie niepowetowaną szkodę w relacjach ze swoim kołem łowieckim: utraci przynależne przywileje i nie będzie miał możliwości wykonywania w całości swoich uprawnień członkowskich. Ponadto w chwili wydania broni do depozytu skarżący będzie zmuszony ponosić wysokie koszty przechowywania broni do czasu zatarcia skazania, pomimo tego, że spełnia wszelkie warunki związane z należytym przechowywaniem tej broni. Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący nie wyjaśnił dlaczego uważa, iż utrata przywilejów wynikających z przynależności do koła łowieckiego oraz utrata możliwości wykonywania uprawnień członkowskich jest skutkiem trudnym do odwrócenia. W ocenie Sądu skutek ten nie ma takiego charakteru. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący będzie bowiem miał możliwość kontynuowania swojego członkowstwa w kole łowieckim, bądź ewentualnie ponownego jego uzyskania. Odnośnie drugiego argumentu skarżącego, tj. kosztów przechowywania broni w depozycie, należy wyjaśnić, że zasady deponowania i niszczenia broni uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawek odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz. 1609). Zgodnie z § 11 tego rozporządzenia za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. Oplata za wydanie pozwolenia na broń wynosi natomiast 242 zł. (część III pkt 12 załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.). Roczny koszt przechowywania broni w depozycie wynosi zatem 883,30 zł. W ocenie Sądu konieczność poniesienia kosztów związanych ze złożeniem broni do depozytu nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Wskazuje na to przede wszystkim wysokość tych kosztów. Zdaniem Sądu nie można bowiem uznać, iż kwota 883,30 zł stanowi dotkliwe obciążenie dla przeciętnego obywatela. Koszt tego rzędu nie może być rozpatrywany w kategoriach znacznej szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. W tej sytuacji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.