II SA/Wa 2364/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga P. M. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej znak [...] z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. o sygn. akt [...] P. Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w R. (zwany dalej: PWZDdSPZiKPK) przekazał Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej: DIAS, organ I instancji) informację o tym, że przeciwko rachmistrzowi P. M. (zwany dalej: funkcjonariusz, skarżący) zostało wszczęte postępowanie karne. Funkcjonariuszowi zostały zarzucone przestępstwa z art. 228 § 3 kk i art. 271 § 3 kk i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk oraz art. 18 § 3 kk w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 76 § 2 kks i art. 56 § 2 kks w zw. z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 7 § 1 kks. W związku z ww. okolicznością postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. sygn. akt. [...] Prokurator Prokuratury Krajowej w R. (zwany dalej: prokurator) zastosował wobec funkcjonariusza podejrzanego o popełnienie ww. przestępstw środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego w kwocie 2.000 zł oraz zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Wobec powyższego, DIAS decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...], działając na podstawie art. 178 ust. 1 pkt 1, art. 145 ust. 1, art. 276 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508 ze zm., zwana dalej: u.KAS) zawiesił skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych na okres 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona w dniu [...] marca 2019 r. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] zwrócił się do [...] z zapytaniem, dotyczącym prowadzonego postępowania karnego w sprawie ww. funkcjonariusza, w szczególności etapu, na jakim znajduje się postępowanie oraz jakie środki zapobiegawcze są wobec niego stosowane. W odpowiedzi na powyższe zapytanie [...] pismem z dnia [...] maja 2019 r. sygn. akt. [...] poinformował, iż aktualne są przesłanki, które legły u podstaw zastosowania wobec skarżącego środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym, tj.: poręczenie majątkowe oraz zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Ponadto poinformowano, iż postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. śledztwo w sprawie o sygn. akt. [...] przeciwko funkcjonariuszowi i innym podejrzanym zostało przedłużone na dalszy czas oznaczony tj.: do [...] sierpnia 2019 r. W związku z powyższym organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] przedłużył okres zawieszenia funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania karnego. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. znak [...]po raz wtóry zwrócił się do [...] z zapytaniem, dotyczącym prowadzonego postępowania karnego w sprawie ww. funkcjonariusza. W odpowiedzi na ww. zapytanie uzyskał informację (pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r. sygn. akt. [...]), iż postępowanie prowadzone przeciwko ww. funkcjonariuszowi nadal jest w toku. Natomiast śledztwo zostało przedłużone do [...] maja 2020 r. Wobec ustalenia, że od dnia zawieszenia (tj. od [...] marca 2019 r.) funkcjonariusza upłynęło [...] miesięcy i nie ustąpiły przyczyny będące podstawą tego zawieszenia, DIAS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r.nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby funkcjonariusza na podstawie art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS. Decyzją znak [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), art. 180 ust. 1 pkt 9, art. 145 ust. 1, art. 276 ust. 5 uKAS, orzekł o zwolnieniu skarżącego ze służby w Izbie Administracji Skarbowej w R., P. Urzędzie Celno-Skarbowym w P. Delegatura P. Urzędu Celno-Skarbowego w P. z dniem doręczenia niniejszej decyzji. Przedmiotowa decyzja doręczona została skarżącemu w dniu [...] czerwca 2020 r. Podstawę negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie DIAS, że w sprawie spełnione zostały ustawowe, fakultatywne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby, określone w art. 180 ust.1 pkt 9 uKAS, z dniem [...] marca 2020 r. upłynął bowiem dwunastomiesięczny okres zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, a prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne, które było przyczyną zawieszenia, nie zakończyło się, nadal jest w toku. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jego uwzględnienie w trybie autokontroli, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę jej wydania, oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: 1. art. 180 ust. 1 pkt 9 u.KAS poprzez podjęcie przedwczesnej i arbitralnej decyzji, bez zbadania wszystkich okoliczności oraz aspektów sprawy, które powinny być wzięte pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o szczególnym znaczeniu, jaką jest decyzja o zwolnieniu pracownika służby cywilnej ze służby, przy blisko 15 letniej nienagannej pracy zawodowej oraz wartości stawianych zarzutów na poziomie nieco ponad 50 zł; 2. art. 7, art. 7a w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 6 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego sprawy i podstawy prawnej, nierozpatrzenie całościowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności brak dokonania oceny wagi i wartości stawianych zarzutów, a opieranie się jedynie na formalnym zapytaniu organu prowadzącego postępowanie karne co do etapu na którym znajduje się przedmiotowe postępowanie karne oraz jakie środki zapobiegawcze są wobec niego stosowane, jak również nie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, również jego oceną przez organ, co przy podejmowaniu przedmiotowej decyzji powinno mieć miejsce, a opieranie się jedynie na formalnym zapytaniu organu prowadzącego postępowanie karne, przy zastosowaniu kierunkowych, formalnych pytań, nie wnoszących żadnych nowych okoliczności i informacji w sprawie, gdyż przedmiotowe postępowanie karne jest prowadzone od 2016 r. a jego zakończenie nie zbliżą się ku końcowi, co również nie zostało wzięte pod uwagę przy wydawaniu przedmiotowej decyzji; 3. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania do uczestników — organu administracji publicznej, poprzez arbitralne, przedwczesne podejmowanie decyzji, w okolicznościach niewzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności w sprawie, a w szczególności okoliczności związanych z oczywistością prowadzonego postępowania karnego powyżej 12 miesięcy, przy zarzutach związanych z wartością nieco ponad 50 zł; 4. art. 11 k.p.a. poprzez całkowity brak logicznego i spójnego wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, w szczególności w kontekście dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, ustaleń faktycznych i prawnych, jak również w szczególności w okolicznościach związanych z oczywistością prowadzonego postępowania karnego powyżej 12 miesięcy, przy zarzutach związanych z wartością nieco ponad 50 zł, a także poprzez brak przekonywującego uzasadnienia podjętej decyzji, w szczególności jej arbitralności, wzięcia pod uwagę jedynie względów formalnych, bez szczegółowej i dogłębnej analizy stawianych zarzutów, których wartość wynosi nieco ponad 50 zł, a zarzuty nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym organu prowadzącego postępowanie od 2016 r.; 5. art. 80 k.p.a. poprzez wybiorcze i niespójne wewnętrznie wykorzystywanie przez organ I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nie w sposób całościowy i kompleksowy, brak zapoznania się z zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, a w szczególności zeznaniami głównej oskarżonej, której zeznania nie obciążają skarżącego; 6. art. 81 a k.p.a. przez nierozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony, w tym także w związku z niezebraniem szerszego materiału dowodowego w wyniku zaniedbania, a opieranie się jedynie na formalnych informacjach organu prowadzącego postępowanie karne, przy zastosowaniu formalnych pytań przez organ, bez sprawdzenia okoliczności, faktów związanych ze stawianymi zarzutami, których wartość jest niewielka (ok. 50 zł), przy braku przynajmniej ogólnego zainteresowania w zebranym przez organ prowadzący postępowanie materialne dowodowym, a więc w zw. z wydaniem przedwczesnym i arbitralnym przedmiotowej decyzji. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzja znak [...] z dnia [...] września 2020 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej: Szef KAS, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia po przedstawieniu stanu sprawy Szef KAS podał, iż ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej ustala obligatoryjne i fakultatywne przyczyny zwolnienia funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej ze służby. Jedną z przyczyn fakultatywnego zwolnienia ze służby jest upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Podał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że upłynął okres dwunastomiesięcznego zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, liczony od daty doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., zawieszającej funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych na trzy miesiące, tj. od dnia [...] marca 2019 r. Okres ten decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., został przedłużony do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego. Za bezsporny w ustalonym w sprawie stanie faktycznym uznał też fakt, że przyczyna zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych skarżącego nie ustała, spełniona więc zatem także druga przesłanka wymagana art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS. Wskazał, że zawieszenie miało charakter ciągły i związane było z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym oraz nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zdaniem organu odwoławczego DIAS wykazał, że w związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym w sprawie o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, został on zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na okres 3 miesięcy, który to okres zawieszenia został następnie przedłużony do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Dwunastomiesięczny okres zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celnego upłynął, a prowadzone przeciwko ww. postępowanie karne, które było przyczyną zawieszenia, jest w toku. DIAS wykazał też, że zastosowanie wobec skarżącego art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS nastąpiło z uwagi na negatywne dla Służby Celno-Skarbowej konsekwencje długotrwałego zawieszenia ww. w pełnieniu obowiązków służbowych. Dalsze pozostawanie w służbie funkcjonariusza, który został zawieszony w czynnościach służbowych oraz czynności tych nie wykonuje przez ustalony przez ustawodawcę maksymalny 12-miesięczny okres ochronny, stanowi realne i istotne zagrożenie dla interesu społecznego, gdyż w sposób oczywisty zakłóca wykonywanie służby i w znacznym stopniu wpływa na możliwość rzetelnego wywiązywania się przez Służbę Celno-Skarbową z powierzonych jej zadań. Brak choćby jednego funkcjonariusza wpływa niewątpliwie na realizację powierzonych organowi zadań. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ I instancji wyjaśnił okoliczności faktyczne i prawne zwolnienia ze służby. Wskazał bowiem, że obniżenia stanów etatowych, do których dochodzi m.in. poprzez zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych, wpływa na poziom sprawności funkcjonowania Izby Administracji Skarbowej w R.. Na bieżąco dokonywane są analizy stanu posiadanych zasobów kadrowych jak też obciążenia pracą w poszczególnych komórkach organizacyjnych. DIAS oraz Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w ramach posiadanych kompetencji dokonują przesunięć kadrowych, uwzględniając potrzeby zgłaszane przez kierujących komórkami organizacyjnymi, ustalając podział etatów na poszczególne komórki organizacyjne, w ramach przyznanego limitu etatów. Istotne jest, iż konsekwencją nieobecności funkcjonariuszy w służbie na przejściach granicznych jest wydłużony czas oczekiwania, wydłużenie czasu odpraw, niedostosowanie obsady do realnego obciążenia ruchem oraz technologii odpraw, niezadowolenie podróżnych bądź interwencje służb współpracujących. Jednostki graniczne funkcjonują w takim stanie kadrowym, który w powiązaniu z absencją chorobową, zawieszeniem w pełnieniu obowiązków służbowych, powoduje generowanie znacznej liczby nadgodzin, utrudnia zapewnienie wymaganej obsady kadrowej funkcjonariuszy na poszczególnych zmianach, a tym samym ogranicza możliwość sprawnego działania. Podał, iż akceptuje stanowisko DIAS, iż istnieje rzeczywista i uzasadniona konieczność zatrudniania osób, które faktycznie będą mogły pełnić służbę. Etat funkcjonariusza nie jest rzeczywiście wykorzystany i uniemożliwia zatrudnienie w to miejsce innej dyspozycyjnej osoby. To natomiast niewątpliwie utrudnia prawidłowe działanie Izby Administracji Skarbowej w R. oraz podległych jednostek. Ocenił dalej, iż zaskarżona decyzja, mająca charakter uznaniowy, nie daje podstaw do stwierdzenia dowolności działań organu I instancji. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art, 7, 7a k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80, 80a k.p.a., art. 11 k.p.a.) stwierdził, że nie są one zasadne. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia wskazanych przepisów. Organowi I instancji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego. DIAS w dostatecznym stopniu rozważył sytuację funkcjonariusza, ale mając na uwadze względy interesu społecznego, przejawiającego się w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której ww. pełnił służbę, dokonano zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Ocenił też, że DIAS wyjaśnił wszelkie okoliczności faktyczne i prawne zwolnienia ze służby i podjął trafną decyzję o jego zwolnieniu ze służby. Regulacja zawarta w art. 180 ust. 1pkt 9 u.KAS oznacza, że funkcjonariuszom zawieszonym w pełnieniu obowiązków służbowych ustawodawca przyznał pewną ochronę przed zwolnieniem ze służby, jednocześnie ustalając, że takie gwarancje mają jednak tylko charakter czasowy i rozciągają się maksymalnie na okres 12 miesięcy takiego zawieszenia. Tylko przed upływem tego okresu niedopuszczalne jest zwolnienie zawieszonego funkcjonariusza ze służby. Po upływie tego okresu właściwy organ może już rozwiązać stosunek służbowy, z tym że zobowiązany jest ustalić, czy wystąpiły wszystkie okoliczności składające się na ustawowe przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W konsekwencji stwierdził, iż podjęta przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa, co skutkowało utrzymaniem jej w mocy. W skardze złożonej na powołane postanowienie do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. przepisów ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, w tym brak precyzyjnego oraz zgodnego z prawdą o charakterze materialnym, spełniającego wymogi kodeksu postępowania administracyjnego, wykazania wystąpienia okoliczności do uznania, iż zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS, w sytuacji błędnego zastosowania podstawy prawnej; 2. art. 6, art. 7, art. 7a w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 6 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w całości stanu faktycznego sprawy i podstawy prawnej, nierozpatrzenie całościowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności brak dokonania oceny wagi i wartości stawianych zarzutów, opieranie się jedynie na formalnym zapytaniu organu prowadzącego postępowanie karne co do etapu, na którym znajduje się przedmiotowe postępowanie oraz jakie środki zapobiegawcze są stosowane, jak również niezapoznanie się z zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, w tym jego dogłębną oceną przez organy administracji publicznej podejmujące przedmiotowe decyzje; 3. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania organu administracji publicznej, poprzez arbitralne, przedwczesne podejmowanie decyzji, w sytuacji niewzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności w sprawie, a w szczególności okoliczności związanych z oczywistością prowadzonego postępowania karnego powyżej 12 miesięcy, przy zarzutach związanych z wartością 50,16 zł; 4. art. 11 k.p.a, przez całkowity brak logicznego i spójnego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, w szczególności w kontekście dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, ustaleń faktycznych i prawnych, jak również w szczególności w okolicznościach związanych z oczywistością, iż postępowanie karne będzie prowadzone powyżej 12 miesięcy, przy zarzutach związanych z wartością 50,16 zł, a także poprzez brak przekonywującego uzasadnienia podjętej decyzji, w szczególności jej arbitralności, w tym szczegółowej i dogłębnej analizy stawianych zarzutów w postępowaniu karnym, zgromadzonego materiału dowodowego, postawy skarżącego w postępowaniu karnym; 5. art. 80 k.p.a. poprzez wybiórcze i niespójne wewnętrznie wykorzystywanie przez organ I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nie w sposób całościowy i kompleksowy, brak zapoznania się z zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie, a w szczególności zeznaniami głównej oskarżonej, której zeznania nie obciążają skarżącego; 6. art. 81a k.p.a. przez nierozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony, w tym także w związku z niezebraniem szerszego materiału dowodowego w wyniku zaniedbania, a opieranie się jedynie na formalnych informacjach organu prowadzącego postępowanie karne, przy zastosowaniu formalnych, kierunkowych pytań przez organ, bez sprawdzenia okoliczności, faktów związanych z stawianymi zarzutami, a więc w zw. z przedwczesnym i arbitralnym wydaniem przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia skarżący szczegółowo opisał ww. zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Materialnoprawną podstawę wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji stanowił art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Bezsporne jest, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych decyzją DIAS z dnia [...] lutego 2019 r. na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...] marca 2019 r. do [...] marca 2019 r. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło w związku z wszczęciem przeciwko skarżącemu postępowania karnego. Następnie decyzją z dnia [...]czerwca 2019 r. okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. W sprawie niesporna jest też okoliczność, że w dniu zwolnienia ze służby skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych przez okres przekraczający ustawowe 12 miesięcy i jednocześnie nie ustały przyczyny, będące podstawą zawieszenia. Postępowanie karne nie zostało bowiem prawomocnie zakończone. W kontekście przedstawionych wyżej ustaleń za prawidłową uznać należy ocenę orzekających w sprawie organów, że w sprawie spełnione zostały przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby w trybie określonym art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS. Sąd stwierdza, iż wydane w postępowaniu administracyjnym decyzje spełniają wszystkie wymogi prawa. Wbrew zarzutom skargi przedmiotowe decyzje zostały uzasadnione w sposób wystarczający, pozwalający na ocenę, że rozstrzygnięcia nie były dowolne, nie doszło do naruszenia art. 80 k.p.a. ani art. 107 § 3 k.p.a. Organy dokonały pełnych ustaleń faktycznych, niezbędnych do rozstrzygnięcia tej sprawy. Ustalenia organów są bezsporne, a ocena materiału dowodowego uwzględnia wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania art. 180 ust. 1 pkt 9 uKAS. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 81a k.p.a. Zdaniem Sądu, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, organy były uprawnione do przyjęcia, że zaistniały podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby. Organ I instancji wykazał, zaś organ odwoławczy w pełni zaakceptował stanowisko, że zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, powoduje dezorganizację służby. Funkcjonariusz zawieszony w wykonywaniu obowiązków służbowych nie może ich wykonywać, a zatem jego zadania muszą wykonywać, jako czynności dodatkowe, pozostali funkcjonariusze. Wykazano także, że niewykonywanie zadań przez zawieszonego w czynnościach funkcjonariusza wpływa na poziom sprawności funkcjonowania Izby Administracji Skarbowej w R.. Konsekwencją nieobecności funkcjonariuszy w służbie na przejściach granicznych są takie negatywne zjawiska jak: wydłużony czas oczekiwania, wydłużenie czasu odpraw, niedostosowanie obsady do realnego obciążenia ruchem oraz technologii odpraw niezadowolenie podróżnych, interwencje służb współpracujących. Nie do podważenia jest argumentacja organów, że brak należytej obsady powoduje dezorganizację Służby i niemożność właściwego wykonywania zadań. Ponadto, zdaniem Sądu, organy w sposób wyczerpujący uzasadniły przewagę interesu społecznego tożsamego z interesem służby, nad interesem skarżącego w tej sprawie. Zarzuty skargi dotyczące pominięcia interesu skarżącego nie są trafne. Tym samym zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają ani prawa materialnego, ani prawa procesowego. Dlatego wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.