II SA/Wa 237/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na czynność Prezydenta [...] w przedmiocie odmowy rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] postanawia odrzucić skargę. A. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Prezydenta [...], polegającą na odmowie rozpoznania przez ten organ jej wniosku, o przyznanie prawa do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...], dokonaną pismem z dnia [...] października 2014 znak [...]. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jest najemczynią lokalu mieszkalnego położonego w W. Budynek wraz mieszkaniem stanowił do niedawna własność [...], jednakże miasto podjęło decyzję o jego przekazaniu właścicielowi prywatnemu, który oświadczył, że nie będzie honorować wiążącej go ze skarżącą umowy najmu. Skarżąca podniosła, że z tej przyczyny wystąpiła do Prezydenta [...] o przyznanie jej lokalu z zasobu mieszkaniowego [...]. Jednakże Burmistrz Dzielnicy [...] odmówił rozpoznania jej wniosku wskazując, że powinna wytoczyć aktualnym właścicielom lokalu powództwa o ustalenie istnienia stosunku najmu oraz wystąpienia przez skarżącą o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Skarżąca wyjaśniła, że w związku z nowelizacją uchwały Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] ponownie wezwała organ do rozpoznania jej pierwotnie złożonego wniosku. Jednak Prezydent [...] pismem z dnia 5 stycznia 2015 r., ponownie odmówił uwzględnienia żądania. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r. Sąd Rejonowy dla [...] I Wydział Cywilny sygn. akt I [...] ustalił, że A. F. łączy z [...] stosunek najmu lokalu nr [...] przy ul. [...]. W oparciu o powyższy wyrok w dniu 20 grudnia 2010 r. została zawarta ze skarżącą umowa najmu na czas nieokreślony lokalu mieszkalnego nr [...] zlokalizowanego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W. Z dniem 1 kwietnia 2014 r., Zakład Gospodarowania Nieruchomościami protokołem zdawczo – odbiorczym sporządzonym w dniu [...] marca 2014 r., przekazał udział (niesprzedaną część budynku) w nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] w wysokości [...] części w gruncie zabudowanym budynkiem mieszkalnym następcom prawnym właścicieli hipotecznych w tym lokal nr [...]. Organ potwierdził, że w dniu [...] października 2014 r., A. F. wystąpiła z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] na czas nieokreślony. Prezydent przyznał, że nie odmówił rozpoznania wniosku skarżącej w sprawie zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], lecz jedynie poinformował ją, że sprawa nie może zostać rozpatrzona do czasu ustalenia kwestii posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, choć zdaniem organu skarżąca posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Organ wskazał również na brak wypełnienia przez skarżącą przesłanki formalnej, to jest uprzedniego skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A. F. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z uwagi na to, iż zaskarżona czynność nie stanowi decyzji administracyjnej, ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl przepisu art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Uwzględniając powyższe zapisy należy stwierdzić, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi, tzn. ustalić, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w treści skargi określiła, że jej przedmiotem jest czynność Prezydenta [...], polegająca na odmowie rozpoznania jej wniosku o przyznanie prawa do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...], dokonana pismem z dnia [...] października 2014 znak [...]. Dokonując analizy treści przedmiotowego pisma Sąd dostrzegł, że organ informuje w nim, iż sprawa mieszkaniowa skarżącej nie może zostać w obecnej chwili rozpatrzona, a wobec brzmienia art. 678 § 1 k.c. lokatorzy budynku przy ul. [...], z którymi [...] zawarło umowy najmu posiadają tytuł prawny do lokalu, do czasu skutecznego wypowiedzenia. Ponadto w piśmie Prezydent [...] wyjaśnił, że obecni właściciele nie są związani umowami zawartymi przez [...], a najemcy których dotyczy przedmiotowa sprawa dla ochrony swoich spraw mogą wystąpić do sądu z powództwem o ustalenie, iż są nowymi właścicielami nieruchomości. Organ wskazał również, że do czasu rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania sądowego Urząd nie może rozstrzygać wniosków lokatorów o najem lokalu z zasobów [...]. W ocenie Sądu ww. pismo (określane w skardze przez skarżącą jako czynność organu) jest w istocie informacją przesłaną A. F. w odpowiedzi na jej wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...]. Tym samym udzielona pisemna odpowiedź przez pracownika pełniącego w ramach struktury organu obowiązki Naczelnika Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] nie ma charakteru decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. Nie jest też innym, niż określone w pkt 1-3, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo to nie rozstrzyga co do istoty sprawy, a zawarte w nim informacje mają charakter informacyjny. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych i w doktrynie prawa administracyjnego, gdzie wskazano, że aby pismo można było zakwalifikować jako decyzję mimo, iż nie posiada ona formy w pełni odpowiadającej treści art. 107 § 1 k.p.a. musi zawierać minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, iż są decyzjami to jest oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 ., sygn. akt I OSK 2158/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2014 r, sygn. akt I OSK 2417/12 dostępne w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl). Ponadto powinno zmierzać do zastosowania normy prawa materialnego, kreując w ten sposób określony stosunek administracyjnoprawny. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2005, str. 273 i n.). Ma marginesie Sąd pragnie jedynie wskazać, że zupełnie inną kwestią jest co było faktyczną intencją skarżącej w chwili formułowania i składania wniosku w sprawie zawarcia umowy najmu lokalu. Natomiast kwestia prawidłowego trybu w którym należało ów wniosek rozpoznać pozostaje poza kognicją Sądu, gdyż przedmiotem skarżąca uczyniła omówione wcześniej pismo. Reasumując skoro sąd nie rozpoznaje skarg na pisma informacyjne organu, skarga A. F., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.