II SA/Wa 237/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. T. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu H. w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia doktoranckie w dyscyplinie literaturoznawstwo postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. P. T. pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu H. w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia doktoranckie w dyscyplinie literaturoznawstwo. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lutego 2017 r. P. T. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 złotych stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wezwanie z dnia 17 lutego 2017 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 lutego 2017 r. Siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upłynął w dniu 1 marca 2017 r. Wpis w wysokości 200 zł został uiszczony w dniu 10 marca 2017 r. Wnioskiem z dnia 10 marca 2017 r. skarżący zwrócił się do Sądu o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu, jako powód podał: "choroba (zał. 1)". Do wniosku skarżący załączył zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 2 marca 2017 r. przez specjalistę chorób wewnętrznych diabetologa (NZOZ M. Sp. j. Poradnia Ogólna POZ w M.), wskazujące, że pacjent (P. T.) jest niezdolny do pracy w dniach 28.02.1017-07.03.2017. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący załączył też kserokopię dowodu uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł w dniu 10 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za dopuszczalny, stwierdzając, że przyczyna uchybienia terminowi ustała, zgodnie z zaświadczeniem lekarskim w dniu 7 marca 2017 r. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 10 marca 2017 r. wniesiony został zatem z zachowaniem 7- dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie jednak Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 676/99, niepublikowany). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, aby na przeszkodzie uiszczeniu w terminie wpisu sądowego stanęły nagłe, niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo ogromnych starań nie udało się usunąć. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Podniesiona we wniosku okoliczność nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu sądowego. Zaświadczenie lekarskie, które skarżący przedłożył świadczy wyłącznie o tym, że w dniach 28.02.2017-07.03.2017 r. skarżący nie był zdolny świadczyć pracy. Zaświadczenie to w żaden sposób nie uprawdopadabnia, że skarżący nie był w stanie ze względu na stan zdrowia dokonywać normalnych życiowych czynności, w tym uiścić wpisu sądowego. Zaświadczenie to nie stanowi o nagłej chorobie, która spowodowała całkowitą niemożność działania strony. Skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił żadnej okoliczności, która pozwalałaby przyjąć, że niezdolność do pracy była równoznaczna z niezdolnością do dokonywania przez skarżącego czynności życia codziennego. Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LexPolonica nr 394258). Skarżący nie wykazał, aby na przeszkodzie uiszczeniu w terminie wpisu stałego w należnej wysokości 200 zł stanęły niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo starań nie udało się usunąć. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.