II SA/Wa 2375/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi W. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia teleinformatycznego uchyla zaskarżony rozkaz personalny. Rozkazem personalnym z [...] października 2023 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej też jako "Komendant" lub "organ") przyznał z dniem [...] stycznia 2023 r . [...] W. R., radcy Wydziału [...], dalej "skarżący", świadczenie teleinformatyczne za rok 2023 w wysokości 5 500 zł miesięcznie. W podstawie prawnej organ wskazał art. 120b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.), dalej "ustawa o Policji" w związku z art. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 667), dalej "ustawa o szczególnych zasadach wynagradzania". Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.), dalej "k.p.a.", organ nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 120b ust. 1 ustawy o Policji policjantowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 913), lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji przyznaje się na okres ich wykonywania świadczenie teleinformatyczne. Stosownie do art. 120b ust. 2 ustawy o Policji do ustalenia wysokości świadczenia teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa. Organ wyjaśnił, że szczegółowe zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz doświadczenie zawodowe lub posiadanie specjalistycznej wiedzy w zakresie cyberbezpieczeństwa, a także przedziały kwotowe wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwo określa Tabela stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2022 r. w sprawie wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. poz. 131), dalej "rozporządzenie z dnia 19 stycznia 2022 r.". Dalej organ wskazał, że przed wydaniem decyzji o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35 ustawy o Policji, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące (art. 120b ust. 4 ustawy o Policji). Organ stwierdził, że skarżący posiada wymagane przepisami prawa doświadczenie zawodowe w realizacji zadań w zakresie cyberbezpieczeństwa oraz specjalistyczną wiedzę w zakresie cyberbezpieczeństwa, jak również realizuje zadania określone w Tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2022 r. Ponadto organ podał, że skarżący posiada aktualną opinię służbową wydaną w dniu [...] października 2023 r. oraz nie zachodzą wobec niego okoliczności, o których mowa w art. 120a ust. 7 ustawy o Policji. W dalszej kolejności organ przedstawił powody nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Na powyższy rozkaz personalny skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie art. 120b ust. 1 i 3 ustawy o Policji oraz art. 6 k.p.a. mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez nieprawidłowe przyjęcie w zaskarżonym rozkazie personalnym, że możliwe jest wsteczne ustalenie wysokości świadczenia pomimo, że wcześniej - na mocy rozkazu personalnego z [...] grudnia 2022 r. nr [...] - przyznano już świadczenie teleinformatyczne w określonej wysokości i to wskazana w tym rozkazie wysokość świadczenia winna obowiązywać także w 2023 r. (do momentu wydania kolejnej decyzji w tym przedmiocie). Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego rozkazu poprzez wskazanie w nim, że wysokość świadczenia teleinformatycznego wynosi w 2023 r. - do miesiąca października 2023 r. kwotę 12.000 złotych miesięczne, zaś po tym okresie - 5500 złotych miesięcznie lub - alternatywnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że kwestionowanym elementem zaskarżonego rozkazu personalnego jest wysokość przyznanego świadczenia. Podkreślił, że co do tego, iż skarżący wykonuje (i to od dawna) zadania o jakich szczegółowo mowa w art. 120b ust. 1 ustawy o Policji, w związku z czym - zgodnie z kategorycznym brzmieniem powołanego przepisu - przysługuje mu świadczenie teleinformatyczne (przyznaje się na okres ich wykonywania (owych zadań) świadczenie teleinformatyczne), wątpliwości być nie może. Takich wątpliwości zresztą nie ma (i nigdy nie miał) Komendant Główny Policji, skoro po wejściu w życie przepisu art. 120b ustawy o Policji - czyniąc zadość tej normie, wydał decyzję (rozkaz personalny z [...] maja 2022 r. nr [...]), którym przyznano skarżącemu świadczenie teleinformatyczne w wysokości 12.000 złotych. W ciągu 2022 r. wydano kolejne rozkazy, którymi wskazywano okresy na jaki przyznano określonej wysokości świadczenie. Ostatnia tego rodzaju decyzja personalna wydana została w grudniu 2022 r., wysokość świadczenia w kwocie 12.000 przyznano na okres do końca 2022 r. We wskazanym wyżej okresie świadczenie było wypłacane. Po upływie tego okresu, świadczenie z niewidomych dla skarżącego przyczyn nie było już wypłacane. Organ nie wydał przy tym żadnej decyzji władczej w tym przedmiocie, nie poinformował funkcjonariusza, jakie powody legły u podstaw zaniechania dalszej wypłaty świadczenia (choćby poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełnia już przesłanek do przyznania tego rodzaju świadczenia). Jednocześnie - co należy podkreślić - zakres wykonywanych przez niego zadań absolutnie nie uległ zmianie w takim zakresie, że przyjąć należało, iż nie spełnia on już wymogów wskazanych w art. 120b ustawy o Policji, a warunkujących przyznanie świadczenia. Z zaskarżonej decyzji jednoznacznie przy tym wynika, że także Komendant Główny Policji nie ma (i nie miał) żadnych wątpliwości, że również w 2023 r. skarżący zadania w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa wykonywał. Skarżący wskazał, że od momentu wydania w stosunku do niego rozkazu personalnego przyznającego świadczenie teleinformatyczne, do chwili obecnej, wykonuje zadania o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie ustawy o Policji i w związku z tym - należne jest mu świadczenie teleinformatyczne. Zaskarżona decyzja w istocie ów oczywisty fakt potwierdza, jednak modyfikuje wysokość świadczenia i to - co budzi największy sprzeciw - z datą wsteczną (od 1 stycznia 2023 r.). Taki sposób postępowania, wydanie aktu indywidulanego, odnoszącego się do funkcjonariusza Policji (gdyż takim aktem jest niewątpliwie rozkaz personalny) jest jawnie niewłaściwy, a przede wszystkim - sprzeczny z zasadą praworządności i zaufania do organów Państwa oraz - w szczególności - z treścią art. 120b ust. 1 ustawy o Policji. Pierwotnym, podstawowym błędem w procedurze przyznania skarżącemu świadczenia teleinformatycznego było - wynikające z pierwszej decyzji (z 2022 r.) - wskazanie w niej konkretnego (wyrażonego datą) okresu, na jaki przyznano świadczenie w określonej wysokości. Błąd ten powielany był w kolejnych rozkazach (wydawanych z częstotliwością trzymiesięczną). Taki sposób procedowania, a w konsekwencji - wydania rozkazu, sprzeczny był (i jest) z treścią art. 120b ust. 1 ustawy o Policji. Z przepisu tego wprost wynika, że świadczenie teleinformatyczne przyznaje się na okres ich (zadań o jakich mowa w tej normie) wykonywania. Komendant nie miał zatem uprawnień, by mocą rozkazu modyfikować - w stosunku do skarżącego - okres wypłaty (przyznania) świadczenia w określonej wysokości. Możliwe (dopuszczalne) byłoby to tylko wówczas, kiedy odrębną decyzją (rozkazem) Komendant na pewien okres powierzyłby mu do wykonania zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa i - by rozkaz o przyznaniu świadczenia korelował z tą decyzją - wskazał (tym odrębnym rozkazem), że tylko w pewnym okresie wypłacane będzie świadczenie w określonej wysokości. Skarżący zauważył dalej, że tego rodzaju sytuacja miejsca jednak nie miała. Zarówno w 2022, jak i 2023 r. skarżący, w ramach swoich obowiązków służbowych, realizował (nieprzerwanie) zadania o jakich mowa w art. 120b ust. 1 ustawy o Policji, a w związku z tym ograniczenie czasowe przyznania określonego świadczenia w kolejnych decyzjach, pozbawione było podstawy prawnej (a mówiąc wprost: sprzeczne było z normą prawa, do którego organ miał obowiązek się zastosować). Skoro przyznano w 2022 r. świadczenie teleinformatyczne na podstawie art. 120b ustawy o Policji i do chwili obecnej nie wydano decyzji (rozkazu) o uchyleniu tego świadczenia, nie doszło też do zmiany zakresu zadań wykonywanych przez skarżącego w taki sposób, by uznać należało, że zadań tego rodzaju już nie wykonuje, to przyjąć należy, że decyzja ta obowiązuje przez cały okres wykonywania zadań (a nie przez okres w niej wskazany, gdyż Komendant w istocie nie miał uprawnienia do wskazania tego okresu). W związku z tym, to również w zakresie wysokości przyznanego świadczenia decyzja ta pozostaje w mocy. Dopiero w dniu [...] października 2023 r., mocą zaskarżonego rozkazu, wskazano wysokość świadczenia teleinformatycznego za 2023 r. Taki sposób określenia wysokości świadczenia jest - w ocenie skarżącego - absolutnie niewłaściwy i sprzeczny z przepisami prawa, zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa, gdzie istnieje zaufanie do organów państwowych i podejmowanych (wydawanych) przez nie decyzji. Skarżący przypomniał, że przez blisko rok świadczenie teleinformatyczne nie było wypłacane. Jednocześnie - co oczywiste - tego rodzaju należność skarżącemu przysługiwała. I biorąc pod uwagę treść ostatniej decyzji wskazującej na wysokość owego świadczenia (z [...] grudnia 2022 r.) oczywistym było, że skoro nie została wydana żadna nowa decyzja, to w takiej wysokości świadczenie będzie nadal wypłacane (gdyż świadczenie przysługuje w okresie wykonywania zadań). Tymczasem ani nie została (aż do [...] października 2023 r.) wydana żadna decyzja w tym zakresie, ani świadczenie wypłacane nie było. Skarżący nie widział potrzeby (konieczności) występowania z roszczeniem o wypłatę świadczenia wiedząc, że jest mu ono należne (wynika bowiem wprost z przepisu prawa), a oczekiwał na wypłatę zaległej należności. W ocenie skarżącego wydanie po prawie 10 miesiącach decyzji, określającej wysokość świadczenia w znacznie (radykalnie) niższej kwocie, niż płynąca z poprzedniej decyzji, jawi się jako działanie absolutnie sprzeczne z zasadami będącymi podstawą (fundamentem) zaufania do organów Państwa, a wręcz - jako stojące w opozycji do zapisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2, art. 7 Konstytucji). Skarżący nie podważa przy tym uprawnienia Komendanta do kształtowania (ustalania) wysokości świadczenia, przepisy bowiem rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2022 r. nie określają ściśle wysokości świadczenia, a zawierają przedziały kwotowe, a kwestionuje określenie wysokości świadczenia w sposób sprzeczny z normą art. 120b ust. 1 ustawy o Policji oraz zasadami praworządności. Skoro do końca 2022 r. obowiązywała wskazana decyzją z [...] grudnia 2022 r. wysokość świadczenia, a po upływie terminu płynącego z tego aktu indywidulanego nie została wydana nowa decyzja (rozkaz), zaś skarżący w dalszym ciągu wykonywał zadania z zakresu zapewnienia cyberbezpieczeństwa, to także w późniejszym czasie (czyli w 2023 r.), do momentu wydania decyzji [...] października 2023 r., przysługiwało mu świadczenie w wysokości należnej w okresie poprzednim (a więc ustalonej ostatnią decyzją wydaną w 2022 r.). Realizował on bowiem te same zadania co poprzednio, w takim samym zakresie, a więc brak było podstaw do pozbawienia go (w części) należnego mu uprawnienia. A taki właśnie skutek wywołuje zaskarżona decyzja. Skarżący wskazał, że nie kwestionuje niniejszą skargą wysokości świadczenia obowiązującego od chwili doręczenia rozkazu, a więc, że od [...] października 2023 r. Podważa zaś, że we wcześniejszych miesiącach 2023 r. świadczenie mu przysługujące wynikać ma z tej - wydanej [...] października 2023 r., a obowiązującej od 1 stycznia 2023 r. - indywidulanej decyzji, nie zaś rozkazu wydanego w grudniu 2022 r. Taki sposób postępowania organu wywołuje niepewność finansową i brak możliwości zaplanowania budżetu domowego, co dotknęło nie tylko skarżącego, lecz także szereg innych osób - funkcjonariuszy Policji, w stosunku do których wydano tożsame rozkazy. Podsumowując, skarżący wskazał, że zaskarżony rozkaz personalny wydany został z naruszeniem prawa, nie może wywoływać skutków finansowych w nim wskazanych od 1 stycznia 2023 r., a dopiero od chwili jego doręczenia, a tym samym do [...] października 2023 r. wysokość świadczenia pieniężnego winna być zgodna ze wskazaną w rozkazie z [...] grudnia 2022 r (to jest w wysokości 12.000 złotych). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że podnoszone w skardze zarzuty i argumenty nie są zasadne. Zauważył, że świadczenie teleinformatyczne cechuje się okresowością, rozumianą w ten sposób, że osoba spełniająca wymagania uprawniające do jego przyznania, otrzymuje to świadczenie co roku (okresowo). Natomiast rozstrzygnięcie w zakresie przyznania świadczenia na dany rok, nie rozciąga się na kolejny okres (rok). Ponadto, jak wynika w brzmienia art. 120b ustawy o Policji, świadczenie teleinformatyczne ma charakter uznaniowy, o czym bezsprzecznie stanowi powołany artykuł. Uznaniowość ta ograniczona jest tzw. widełkami kwotowymi, określonymi w rozporządzeniu z dnia 19 stycznia 2022 r. Organ wydający rozporządzenie w § 2 wprowadził załącznik, w którym ustalono tabelę szczegółowych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz doświadczenia zawodowego lub posiadania specjalistycznej wiedzy w zakresie cyberbezpieczeństwa, a także przedziały kwotowe wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa. Konkludując, z punktu widzenia spornej sprawy istotne jest to, że świadczenie teleinformatyczne jest przyznawane przez kierownika danego podmiotu, okresowo - na rok. Po upływie roku świadczenie to przyznawane jest ponownie, przy czym ani ustawodawca, ani organ wydający rozporządzenie, nie wprowadził do przepisów prawa powszechnie obowiązującego przepisu, z którego wynikałoby, że kierownik podmiotu obowiązany jest utrzymać wysokość świadczenia przyznanego po raz pierwszy. W związku z tym świadczenie to ma charakter uznaniowy w zakresie przyznawanej jego wysokości, przy czym zakres kwotowy jest określony w załączniku do rozporządzenia. W sprawie bezsporny jest stan faktyczny wynikający z rozkazów personalnych wydanych przez Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2022 r. oraz nr [...] z [...] października 2023 r. Kierownik podmiotu rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2022 r. przyznał skarżącemu świadczenie teleinformatyczne w wysokości 12.000 złotych na okres od 1 października 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Natomiast rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2023 r. skarżącemu przyznano z dniem 1 stycznia 2023 r. świadczenie teleinformatyczne w wysokości 5.500 złotych za rok 2023. W ocenie organu, analizując zarówno stan faktyczny, jak i prawny sprawy, zaznaczyć należy, że nie doszło do naruszenia przepisów regulujących przyznawanie świadczenia teleinformatycznego. W stosunku do skarżącego świadczenie to, pomimo wydawania rozkazów personalnych przyznających to świadczenie na kilka miesięcy, przyznawane było na rok, o czym przesądzają daty obowiązywania rozkazów personalnych przyznających to świadczenie, jak i wysokość tego świadczenia. Z kolei rozkaz personalny nr [...] z [...] października 2023 r. wprost przyznawał świadczenie od 1 stycznia 2023 r. Organ wyjaśnił nadto, że rozkaz personalny nr [...] z [...] grudnia 2022 r. obowiązywał (przyznawał świadczenie teleinformatyczne) do 31 grudnia 2022 r. W związku z tym, nie jest możliwe (prawnie skuteczne) rozszerzanie czasookresu jego obowiązywania na 2023 r., tym bardziej, że na ww. rok świadczenie teleinformatyczne zostało skarżącemu przyznane zaskarżonym rozkazem personalnym z [...] października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a." obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W ramach swej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzeka w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania rozstrzygnięcia. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym rozkazem personalnym organ przyznał skarżącemu świadczenie teleinformatyczne w wysokości 5 500 zł miesięcznie za 2023 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 120b ustawy o Policji. Zgodnie z art. 120b ust. 1 ustawy o Policji policjantowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 913 i 1703), lub w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Policji przyznaje się na okres ich wykonywania świadczenie teleinformatyczne. Do ustalenia wysokości świadczenia teleinformatycznego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (art. 120b ust. 2 ustawy o Policji). Decyzję o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, wydaje nie później niż w terminie 30 dni po rozpoczęciu przez policjanta wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 3, policjant podlega opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 35, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym policjancie upłynęły co najmniej 3 miesiące (art. 120b ust. 3 i 4 ustawy o Policji). Ponadto w art. 120b ust. 5 ustawy o Policji określa przypadki, w których świadczenia teleinformatycznego nie przyznaje się, zaś art. 120b ust. 6 przypadki, w których świadczenia tego nie wypłaca się. Główna oś sporu w niniejszej sprawie dotyczy wysokości przyznanego skarżącemu świadczenia teleinformatycznego. W tym zakresie skarżący podnosi, że w 2022 r. otrzymywał przedmiotowe świadczenie w wysokości 12 000 zł miesięcznie, nie zmienił się zas zakres wykonywanych przez niego obowiązków w zakresie cyberbezpieczeństwa. Z treści art. 120b ust. 1 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że przyznanie świadczenia teleinformatycznego policjantowi wykonującemu zadania, o których mowa w art. 26, art. 42 ust. 1, art. 44 i art. 62 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 913 i 1703), jest obligatoryjne. Świadczenie to, jak już wskazano wyżej, może nie być przyznane w przypadkach określonych w art. 120b ust. 5, bądź nie wypłacone w przypadkach wskazanych w art. 120b ust. 6 ustawy o Policji. Należy zwrócić uwagę, że żaden z przepisów ustawy o Policji, ani też ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania nie określa kryteriów ustalania wysokości przyznawanego funkcjonariuszowi Policji świadczenia teleinformatycznego. Kryteria te w pewnym stopniu określa rozporządzenie z dnia 19 stycznia 2022 r. Załącznikiem do tego rozporządzenia jest tabela szczegółowych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz doświadczenia zawodowego lub posiadania specjalistycznej wiedzy w zakresie cyberbezpieczeństwa, a także przedziałów kwotowych wysokości świadczenia teleinformatycznego dla osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa. Z treści tej tabeli wynika, że wysokość świadczenia teleinformatycznego uzależniona jest od doświadczenia zawodowego w realizacji zadań w zakresie cyberbezpieczeństwa (kolumna druga tabeli) oraz rodzaju wykonywanych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa (kolumna czwarta tabeli). Przy czym istotne jest to, że tabela określa jedynie przedziały kwotowe wysokości świadczenia teleinformatycznego (kolumna trzecia tabeli). Dolna granica świadczenia teleinformatycznego to 2 000 zł, a górna to 30 000 zł. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę, że decyzja o przyznaniu świadczenia teleinformatycznego funkcjonariuszowi Policji w zakresie wysokości tego świadczenia ma charakter uznaniowy. Dokonując oceny legalności decyzji opartej na uznaniu administracyjnym istotne jest ustalenie, czy organ przy wydaniu tego rodzaju decyzji nie przekroczył granic pozostawionej mu dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Stosownie zaś do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji dowody podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ponadto wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie natomiast do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2012 r., str. 441). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 - niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego powyższych wymogów nie spełnia. Organ nie wyjaśnił w żaden sposób, w jaki sposób ustalił kwotę przyznanego skarżącemu świadczenia teleinformatycznego. Nie wskazał żadnych motywów, jakimi kierował się przyznając skarżącemu przedmiotowe świadczenie w kwocie 5 500 zł miesięcznie. Nie pozwala to Sądowi, na poznanie toku rozumowania organu i motywów spornego rozstrzygnięcia. Organ nie wskazał nawet, biorąc pod uwagę posiadane przez skarżącego doświadczenie zawodowe i rodzaj wykonywanych zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa, do której grupy (kolumna pierwsza tabeli) należy zakwalifikować skarżącego i jaki w związku z tym przedział kwotowy świadczenia w przypadku skarżącego winien być brany pod uwagę. W zakresie określenia kwoty tego świadczenia zaskarżony rozkaz personalny w istocie nie zawiera żadnego uzasadnienia przez co nie poddaje się on kontroli sądowej. Z tych powodów zaskarżony rozkaz personalny w zakresie określenia wysokości przysługującego skarżącemu świadczenia teleinformatycznego jawi się jako dowolny. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony rozkaz personalny wydany został z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obligowało to Sąd do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi, że organ nieprawidłowo przyjął w zaskarżonym rozkazie personalnym, iż możliwe jest wsteczne ustalenie wysokości spornego świadczenia. Skarżący podnosi przy tym, że wcześniej - na mocy rozkazu personalnego z [...] grudnia 2022 r. nr [...] - przyznano już świadczenie teleinformatyczne w określonej wysokości i to wskazana w tym rozkazie wysokość świadczenia winna obowiązywać także w 2023 r., do momentu wydania kolejnej decyzji w tym przedmiocie. Zauważyć należy, że wydany w stosunku do skarżącego rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] przyznawał mu świadczenie teleinformatyczne w wysokości 12 000 zł miesięcznie wyłącznie na okres do 31 grudnia 2022 r. Z tego względu przyznając skarżącemu świadczenie teleinformatyczne na rok 2023 r. organ nie był zobowiązany do uchylenia, bądź zmiany rozkazu personalnego z [...] grudnia 2022 r. Stosownie bowiem do treści art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach wynagradzania świadczenie teleinformatyczne, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, jest przyznawane corocznie na okres realizacji zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa. Ponownie rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Komendant wydając rozkaz personalny o przyznaniu skarżącemu świadczenia teleinformatycznego przedstawi przede wszystkim uzasadnienie wskazujące motywy ustalenia tego świadczenia w określonej przez organ wysokości. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.