II SA/Wa 238/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i J. K. na czynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie odmowy rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] W. postanawia odrzucić skargę I. K. i J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Prezydenta [...] W., polegającą na odmowie rozpoznania przez ten organ jej wniosku, o przyznanie prawa do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] W., dokonaną pismem z dnia [...] października 2014 znak [...]. W uzasadnieniu skargi wskazali, że są najemcami lokalu mieszkalnego położonego w W.. Budynek wraz mieszkaniem stanowił do niedawna własność [...] W., jednakże miasto podjęło decyzję o jego przekazaniu właścicielowi prywatnemu, który oświadczył, że nie będzie honorować wiążącej go ze skarżącymi umowy najmu. Z tej przyczyny skarżący wystąpili do Prezydenta [...] W. o przyznanie im lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] W. Jednakże Burmistrz Dzielnicy [...] odmówił rozpoznania ich wniosku wskazując, że powinni wytoczyć aktualnym właścicielom lokalu powództwa o ustalenie istnienia stosunku najmu oraz wystąpienia przez skarżących o przyznanie pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] W. wniósł o jej odrzucenie jako bezzasadnej. Organ przyznał, że nie odmówił rozpoznania wniosku skarżących w sprawie zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W., lecz jedynie poinformował ich, że sprawa nie może zostać rozpatrzona do czasu ustalenia kwestii posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, choć zdaniem organu skarżący posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Organ wskazał również na brak wypełnienia przez skarżących przesłanki formalnej, to jest uprzedniego skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga I. K. i J. K. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z uwagi na to, iż zaskarżona czynność nie stanowi decyzji administracyjnej, ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl przepisu art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Uwzględniając powyższe zapisy należy stwierdzić, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi, tzn. ustalić, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 cytowanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący w treści skargi określili, że jej przedmiotem jest czynność Prezydenta [...] W., polegająca na odmowie rozpoznania ich wniosku o przyznanie prawa do najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego [...] W., dokonana pismem z dnia [...] października 2014 znak [...]. Dokonując analizy treści przedmiotowego pisma Sąd dostrzegł, że organ informuje w nim, iż sprawa mieszkaniowa skarżących nie może zostać w obecnej chwili rozpatrzona, a wobec brzmienia art. 678 § 1 k.c. lokatorzy budynku [...], z którymi [...] W. zawarło umowy najmu posiadają tytuł prawny do lokalu, do czasu skutecznego wypowiedzenia. Ponadto w piśmie Prezydent [...] W. wyjaśnił, że obecni właściciele nie są związani umowami zawartymi przez [...] W., a najemcy których dotyczy przedmiotowa sprawa dla ochrony swoich spraw mogą wystąpić do sądu z powództwem o ustalenie, iż są nowymi właścicielami nieruchomości. Organ wskazał również, że do czasu rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania sądowego Urząd nie może rozstrzygać wniosków lokatorów o najem lokalu z zasobów [...] W. W ocenie Sądu ww. pismo (określane w skardze jako czynność organu) jest w istocie informacją przesłaną skarżącym w odpowiedzi na ich wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...] W. Tym samym udzielona pisemna odpowiedź przez pracownika pełniącego w ramach struktury organu obowiązki Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] nie ma charakteru decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Nie jest też innym, niż określone w pkt 1-3, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo to nie rozstrzyga co do istoty sprawy, a zawarte w nim informacje mają charakter informacyjny. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych i w doktrynie prawa administracyjnego, gdzie wskazano, że aby pismo można było zakwalifikować jako decyzję mimo, iż nie posiada ona formy w pełni odpowiadającej treści art. 107 § 1 kpa musi zawierać minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, iż są decyzjami to jest oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 ., sygn. akt I OSK 2158/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2014 r, sygn. akt I OSK 2417/12 dostępne w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl). Ponadto powinno zmierzać do zastosowania normy prawa materialnego, kreując w ten sposób określony stosunek administracyjnoprawny art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, T. Woś (red.), Warszawa 2005, str. 273 i n.). Ma marginesie Sąd pragnie jedynie wskazać, że zupełnie inną kwestią jest co było faktyczną intencją skarżących w chwili formułowania i składania wniosku w sprawie zawarcia umowy najmu lokalu. Natomiast kwestia prawidłowego trybu w którym należało ów wniosek rozpoznać pozostaje poza kognicją Sądu, gdyż przedmiotem skarżąca uczyniła omówione wcześniej pismo. Resumując skoro Sąd nie rozpoznaje skarg na pisma informacyjne organu, skarga I. K. i J. K., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.