II SA/Wa 238/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę M.D. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego (dalej, jako: Prezes NBP lub organ) z dnia [...] stycznia 2025 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci umów pomiędzy Narodowym Bankiem Polskim, a [...] Sp. z o.o.: 1. nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r.; 2. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r.; 3. nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r.; 4. nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu [...] grudnia 2022 r. skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o "udostępnienie skanu umowy (umów), na podstawie której odbywa się wydawanie/prowadzenie/dystrybucja "[...]". Jeżeli odbywa się to w ramach umowy lub umów kompleksowych (w tym dotyczącej łącznego świadczenia usług dla NBP), proszę o udostępnienie skanu takich umów kompleksowych" (pkt 1 wniosku). Decyzją z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] Prezesa NBP odmówił skarżącemu żądanej informacji publicznej, wskazując jako podstawę odmowy tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej, jako: u.d.i.p.). Na tą decyzję skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 539/23 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z powodu braku podpisu skarżącego pod wnioskiem z dnia [...] grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Organ w wykonaniu ww. wyroku wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie, co skarżący uczynił w dniu 1 lutego 2024 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. Prezes NBP ponownie odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, wskazując jako podstawę odmowy tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt. II SA/Wa 296/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując w szczególności, że w jej osnowie nie wskazano, do jakich konkretnie dokumentów (umowy/umów) odnosi się organ, tajemnica przedsiębiorcy powinna być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera przekonującej argumentacji na okoliczność spełnienia przez żądaną informację publiczną formalnej i materialnej przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa, z której wyprowadza się tajemnicę przedsiębiorcy. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. Prezes NBP po raz kolejny odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, wskazując jako podstawę odmowy tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu tej decyzji organ odniósł się do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 u.d.i.p., art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1009 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233) i pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", na która to składają się dwa elementy: materialny i formalny. Organ wskazał, że do dnia wydania niniejszej decyzji zawarł z przedsiębiorcą [...] sp. z o.o. cztery umowy, których przedmiot jest adekwatny do treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej: nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. Wszystkie informacje zawarte we wnioskowanych umowach stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o., co wynika wprost z postanowień tych umów. Umowy te zawierają w całości treści ścieżkę (schemat) procesów biznesowych właściwych dla przedsiębiorcy, elementów strategii biznesowych, na podstawie treści możliwe jest także wywiedzenie posiadanych zasobów i mocy produkcyjnych niezbędnych do wykonania określonego projektu czy zlecenia (zarówno w częściach składowych jak i w całości), kultury pracy przedsiębiorcy mający wpływ na efektywność działania, środków komunikacji teleinformatycznej, których ujawnienie może obniżyć poziom bezpieczeństwa informacji oraz narazić na utratę integralności przekazywanych danych poprzez możliwą ingerencję w ich strukturę, albo nawet podmianę. Ponadto ujawnienie treści zapisów umowy skutkowałoby z dużym prawdopodobieństwem koniecznością podjęcia dodatkowych działań zabezpieczających, które mogłyby wiązać się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów. Tajemnicą przedsiębiorcy są też niewątpliwie informacje dotyczące zawartej współpracy z podmiotami zewnętrznymi, w tym siecią dystrybucji oraz zakresu współpracy z podwykonawcami. Za tajemnicę przedsiębiorstwa można także wskazać dane teleadresowe przekazywane wyłącznie stronom, a służące do rozliczeń finansowych, których ujawnienie mogłoby potencjalnie skutkować niebezpieczeństwem sfabrykowania dowodów księgowych na szkodę przedsiębiorcy. Organ podniósł, że przekazanie wyżej wywiedzionych danych do wiadomości publicznej potencjalnie naraziłoby przedsiębiorcę na obniżenie poziomu konkurencyjności, potencjału rynkowego, ale także skutkowałoby szkodami reputacyjnymi dla organu, który w stanie faktycznym nie realizuje zobowiązań umownych, a zawarte z nim postanowienia umowne nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości. [...] sp. z o.o. podejmuje niezbędne działania w celu utrzymania treści tych umów w poufności. W przypadku organu treść ww. umów znana jest jedynie określonej grupie osób (tj. pracownikom NBP), które mają do nich dostęp z uwagi na zakres i przedmiot wykonywanych zadań służbowych. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że udostępnienie skarżącemu umów będących przedmiotem jej wniosku mogłoby prowadzić do ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. W konsekwencji, w odniesieniu do ww. umów zachodzi ustawowa przesłanka ograniczenia prawa do informacji publicznej w postaci tajemnicy przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem organu, odmowa udostępnienia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr. Udostępnienie żądanych umów mogłoby wywołać niepożądane skutki dla przedsiębiorcy, natomiast nie miałoby znaczenia z punktu widzenia jawności życia publicznego i kontroli władzy publicznej. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 153 P.p.s.a., art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie uwzględnił ocen i wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt. II SA/Wa 296/24. Zdaniem skarżącego jedyną istotną nowością w nowowydanej decyzji jest wskazanie wprost: podmiotu z którym zostały zawarte umowy, daty i numery zawartych umów z 2023 r. Zaskarżona decyzja w dalszym ciągu nie wskazuje nawet co było przedmiotem umów, których udostępnienia odmawia. Uzasadnienie decyzji posługuje się w tym zakresie jedynie zwrotem, że przedmiot umów jest "adekwatny do treści wniosku Strony o udostępnienie informacji publicznej". Skarżący wskazał, że założyć można (ale nie wynika to z decyzji), że organ odmawia udostępniania jakiegoś rodzaju umów "kompleksowych", którego elementem jest wydawanie/prowadzenie/dystrybucja "[...]". Organ jednocześnie odmawia udostępniania wszystkich wskazanych w sentencji decyzji (4 umów) zawartych z 2023 r. i to w całości, nie precyzując nawet ogólnie co jest ich "kompleksowym" przedmiotem i na czym ma polegać, na ich podstawie współpraca z danym przedsiębiorcą. Nie wiadomo także dlaczego organ nie udostępnił nawet fragmentów umów związanej z samym "[...]", mimo, że zasadność odrębnej oceny poszczególnych fragmentów umowy sygnalizował mu sąd. Już z tego powodu decyzja narusza art. 153 P.p.s.a. bowiem sąd wyraźnie wskazał na obowiązek wskazania charakteru, rodzaj informacji oraz czego one dotyczą, a następnie należytego uzasadnienia dlaczego należało je zakwalifikować jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Dalej skarżący wywiódł, że wobec braku dookreślenia przedmiotu umów dalsze twierdzenia organu, mające wykazywać, że został spełniony materialny element tajemnicy przedsiębiorcy (uzasadnienie decyzji s. 4) są przy tym całkowicie gołosłowne i nie nadają się do weryfikacji. Trudno też, zdaniem skarżącego, uznać za poważne zrealizowanie wskazań sądu dotyczących konieczności wykazania przez Prezesa NBP, że "zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności ma większą doniosłość, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji". Organ "zrealizował" ten obowiązek poprzez oświadczenie, że wnioskowane informacje "nie miałyby znaczenia z punktu widzenia jawności życia publicznego i kontroli władzy publicznej". W żaden sposób nie uzasadniając tego stanowiska. Skarżący wyjaśnił, że pochodną zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. W świetle wskazanych argumentów i wyroku z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 296/24 organ powtórzył te same błędy, które zawierała poprzednio uchylona decyzja. Na marginesie skarżący zwrócił uwagę, że zakres nowowydanej decyzji administracyjnej wydaje się być niejasny gdyż organ w odpowiedzi na wniosek o umowy złożony w grudniu 2022 r. odmawia udostępnienia umów zawartych później tj. w 2023 r. Kwestia ta powinna być wyjaśniona przez organ przynajmniej w uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma fakt, że sprawa była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 296/24 uchylił zaskarżoną decyzję. Wobec powyższego, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 190 w zw. z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. zarówno ocena prawna, jak i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się wciąż do tego, czy żądane we wniosku dostępowym (punkt 1) informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i zachodzą podstawy do odmowy ich udostępnienia na podstawie tego przepisu. Ponownie przypomnieć trzeba, że tajemnica przedsiębiorcy nie została zdefiniowana w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wyprowadza się ją z definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Uznanie określonej informacji za objętą tajemnicą przedsiębiorstwa zależy od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek – formalnej i materialnej. Przesłanka formalna dotyczy podjętych przez przedsiębiorcę konkretnych działań w celu zachowania poufności informacji. Nie jest zatem wystarczające przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że dane te mają charakter poufny, ale konieczne jest wykazanie faktu zastrzeżenia przez przedsiębiorcę poufności danych. Przesłanka materialna odnosi się natomiast do treści informacji (danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych lub innych posiadających dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą), których ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (zob. np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30 grudnia 2019 r., II SA/Rz 1266/19). W kontekście tej sprawy należy ponownie wskazać, że oba ww. elementy - przesłanki uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa - mają charakter obiektywny. Stwierdzenie ich istnienia nie może opierać się wyłącznie na przekonaniu samego przedsiębiorcy, wymaga odwołania się do konkretnych okoliczności faktycznych. Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zatem zawierać argumentację polegającą na przytoczeniu okoliczności wskazujących, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej w poufności. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ponadto wykazać, że zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności ma większą doniosłość, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. Oparcie decyzji na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z powołaniem na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga wykazania, że istnienie tej tajemnicy jest rzeczywiste i niewątpliwe. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie wystarczy, by żądana informacja dotyczyła przedsiębiorcy, tj. by odnosiła się do prowadzonej działalności gospodarczej i była wolą przedsiębiorcy objęta tajemnicą. W takim bowiem przypadku tajemnicą przedsiębiorcy objęte byłoby wszystko, co przedsiębiorca arbitralnie uzna za taką tajemnicę, także na podstawie czynności kwalifikowanych. Niewątpliwie w przypadku kolizji prawa do tajemnicy przedsiębiorcy z prawem do informacji publicznej nie można przyjąć a limine, że prawo przedsiębiorcy do zachowania tajemnicy ma zawsze pierwszeństwo przed prawem do informacji publicznej. Tajemnica przedsiębiorcy z uwagi na ochronę innych zasad i wartości konstytucyjnych może być przedmiotem ingerencji. Wkraczanie w tę sferę musi być jednak dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy), ZNSA 1/2014, s. 23). Oceniając legalność uprzednio wydanej przez organ decyzji, Sąd podniósł przede wszystkim, że w osnowie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2024 r., zabrakło wskazania do jakich konkretnie dokumentów (umowy/umów) odnosi się organ, tj. do jakiej informacji publicznej odmawia dostępu. W konsekwencji Sąd uznał, że organ nie dokonał w zaskarżonej decyzji właściwej oceny czy żądana informacja publiczna objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy. Sąd doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest na tyle wadliwie, że ocena dokumentów źródłowych przez Sąd byłaby przedwczesna i sprowadzała się do zastąpienia organu w tym obowiązku. Byłoby to jednak konieczne gdyby istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia skarżącemu konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej). Ponownie rozpoznając sprawę organ wydał obecnie zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2025 r. Sąd dokonał oceny dokumentów źródłowych nadesłanych przez organ i doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja o odmowie udostępnienie żądanej informacji publicznej, odpowiada prawu. Po pierwsze organ wypełnił ciążący na nim obowiązek w zakresie skonkretyzowania dokumentów (umów), do których odnosi się odmawiając udostępnienia informacji publicznej. Po drugie, nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego, że organ, udzielając odpowiedzi na wniosek dostępowy z 2022 r., wadliwie odmówił udostępnienia umów zawartych w 2023 r. Wyjaśnić należy, iż przede wszystkim skarżący we wniosku nie zakreślił czasookresu z jakiego żąda określonych dokumentów. Skoro tak, to organ zgromadził i przeanalizował umowy będące w zainteresowaniu skarżącego aktualne na dzień wydawania decyzji. Takiego działania Prezesa NBP nie można poczytywać za naruszające prawo. Co prawa organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestii tej nie wyjaśnia, jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Co więcej opisane działanie organu w sposób najpełniejszy czyni zadość żądaniu skarżącego. Po trzecie, nie może ujść uwadze, że to treść wniosku dostępowego determinowała zidentyfikowanie konkretnych umów w zasobach organu. Dlatego też sformułowanie użyte przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tj. że do dnia wydania zaskarżonej decyzji, organ zawarł z [...] Sp. z.o.o. cztery umowy, "których przedmiot jest adekwatny do treści wniosku" skarżącego nie stanowi o naruszeniu jakiegokolwiek przepisu prawa. Podkreślić należy, iż sentencja i osnowa decyzji nie budzą żadnych wątpliwości co do przedmiotu wydanego rozstrzygnięcia. Po czwarte, Prezes NBP wykazał – wbrew twierdzeniom skarżącego - iż wnioskowane do udostępnienia dane stanowią w istocie tajemnicę przedsiębiorcy. Uzasadnione jest stanowisko, że wskazane w osnowie decyzji cztery umowy zawarte między Narodowym Bankiem Polskim, a [...] Sp. z.o.o. dotyczące wydawania/prowadzenia/dystrybucji "[...]" - mają dla organu wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przede wszystkim należy wskazać, że analiza dokumentów źródłowych potwierdza, że w żądanych umowach ujęto zapisy w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, a zatem strony podjęły działania w celu zachowania w poufności informacji o warunkach zawartej umowy. W postanowieniach żądanych umów wyraźnie wskazano, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią wszelkie informacje związane z ich zawarciem i wykonywaniem, w tym cała ich treść. Spełniona zatem został przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy, o której była wyżej mowa. Zdaniem Sądu, Prezes NBP wypełnił również przesłankę materialną "tajemnicy przedsiębiorcy", wykazując, że wnioskowane informacje posiadają wartość gospodarczą. Nie może budzić wątpliwości, że skoro wskazane umowy zawierają w całości treści ścieżkę (schemat) procesów biznesowych właściwych dla przedsiębiorcy, elementy strategii biznesowych, dane teleadresowe przekazywane wyłącznie stronom, a służące do rozliczeń finansowych czy środki komunikacji teleinformatycznej, tak istotne dla bezpieczeństwa – to informacje te posiadają wartość gospodarczą. Zdaniem Sądu, organ w sposób wystarczający wykazał, że ujawnienie treści zapisów umowy skutkowałoby koniecznością podjęcia dodatkowych działań zabezpieczających, które mogłyby wiązać się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów. Nadto tajemnicą przedsiębiorcy mogą również być niewątpliwie informacje dotyczące zawartej współpracy z podmiotami zewnętrznymi, w tym siecią dystrybucji oraz zakresu współpracy z podwykonawcami. Nie bez znaczenia – w kontekście wartości gospodarczej – jest również to, że przekazanie omawianych danych do wiadomości publicznej potencjalnie naraziłoby przedsiębiorcę na obniżenie poziomu konkurencyjności, potencjału rynkowego, ale także skutkowałoby szkodami reputacyjnymi dla organu. Prezes NBP wyjaśnił też, że [...] sp. z o.o. także podejmuje niezbędne działania w celu utrzymania treści tych umów w poufności. W przypadku organu treść ww. umów znana jest jedynie określonej grupie osób (tj. pracownikom NBP), które mają do nich dostęp z uwagi na zakres i przedmiot wykonywanych zadań służbowych. Co do pojęcia informacji, posiadającej wartość gospodarczą, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, należy zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie obowiązuje jego liberalna wykładnia, zgodnie z którą za całkowicie wystarczające w tej mierze należy uznać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu (por. M. Sieradzka, M. Zdyb (red), Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Komentarz, Wyd. II, 2016). Mając powyższe na względzie, nie sposób przychylić się do argumentacji skarżącego jakoby organ nie wykazał w przekonujący sposób spełnienia przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy. Zarzuty skargi należało uznać za całkowicie nieuzasadnione. Przedstawiona przez Prezesa NBP argumentacja nie daje podstaw do podważania stanowiska, że informacje o warunkach wskazanych umów mają dla niego wartość gospodarczą. Pomimo, iż żądane informacje mają charakter informacji publicznej, nie mogły zostać udostępnione z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu, Prezes NBP nie naruszył art. 153 P.p.s.a. rozstrzygając sprawę po wyroku z dnia 5 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 296/24. Wszystkie niezbędne elementy, zgodnie z oceną prawną Sądu, zostały w nowowydanej decyzji, zawarte. Choć argumentacja organu nie przekonuje skarżącego, to sama ta okoliczność nie może obecnie świadczyć o zasadności skargi. Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 powołanej ustawy.