II SA/Wa 2382/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.G. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji [...] Powiatu G. postanawia: - odrzucić skargę - Wojewoda [...] zarządzeniem zastępczym z dnia [...] października 2006 r. nr [...], na podstawie art. 85a ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) odwołał z funkcji [...] G. S.G. z uwagi na naruszenie przez niego zakazu wynikającego z przepisu art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. Nr 106, poz. 679 ze zm.). Skargę na powyższe zarządzenie zastępcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł, we własnym imieniu, S.G. – [...] Powiatu G. zarzucając organowi błędne zastosowanie art. 4 pkt 6 powołanej wyżej ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Podniósł, że przepis ten nie dotyczy działalności w stowarzyszeniach. Twierdził, iż przepis powyższy ma zastosowanie wyłącznie do działalności prowadzonej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami. Wywodził, iż będąc członkiem Zarządu stowarzyszenia, wykonywał szereg czynności, określonych w statucie, z wyjątkiem zarządzania działalnością gospodarczą. Podniósł również, iż Wojewoda [...] już w 2003 r. rozpoznając jego sprawę uznał, iż art. 4 pkt 6 cytowanej ustawy nie odnosi się do stowarzyszeń. Pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi podniósł, iż prezentowana przez skarżącego wykładnia przepisu art. 4 pkt 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne jest nieprawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skargę należało odrzucić z uwagi na brak legitymacji procesowej S.G. do wniesienia we własnym imieniu skargi na zarządzenie zastępcze wojewody dotyczące odwołania go z funkcji [...]. W myśl art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 50 § 1 cytowanej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Przepis art. 50 § 1 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doznaje ograniczeń przez przepis art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), który precyzuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi w przedmiocie rozstrzygnięcia organu nadzoru dotyczącego powiatu, w tym m.in. na rozstrzygnięcia określonego w art. 85a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (lex specialis derogat legi generali). Zgodnie z przepisem art. 85 ust. 3 cytowanej ustawy do złożenia skargi uprawnionym jest powiat lub związek powiatów, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone. Podstawą zaś do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Skoro zatem podstawę do wniesienia skargi winna stanowić uchwała rady powiatu, nie ulega wątpliwości, iż to właśnie ten organ jest uprawniony do wniesienia skargi. Stanowisko to potwierdza, expressis verbis, treść przepisu art. 85 ust. 3a ustawy (do wniesienia skargi... uprawniona jest rada powiatu). Ponieważ na mocy art. 85a ust. 3 cytowanej ustawy do zaskarżenia zarządzenia zastępczego wojewody stosuje się odpowiednio przepisy art. 85, jedynie powiatowi (w której imieniu może działać rada powiatu) i związkowi powiatów przysługuje legitymacja do wniesienia skargi na przedmiotowe zarządzenie zastępcze do sądu administracyjnego. Reasumując przepis art. 85 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji określonej w art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym S.G. – [...] Powiatu G. nie posiada legitymacji do wniesienia we własnym imieniu skargi na zarządzenie zastępcze Wojewody [...]. W związku z powyższym należało stwierdzić, iż skarga wniesiona przez S.G., który jako osoba fizyczna nie posiada legitymacji procesowej do jej wniesienia, jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega odrzuceniu.