II SA/Wa 2383/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Marcinkowska (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie przetwarzania danych osobowych 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: GIODO) decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 3 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku w sprawie skargi K. Z., dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Do Biura GIODO wpłynęła skarga K. Z. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Dyrektora Aresztu Śledczego z siedzibą w S. przy ul. [...], w związku z udzieleniem odpowiedzi na pozew w sprawie cywilnej o sygn. akt [...]. Skarżący zarzucił Dyrektorowi Aresztu Śledczego udostępnienie sądowi jego danych osobowych, zawartych w opiniach [...], [...] oraz pochodzących z miejsca zamieszkania skarżącego wykonanych w związku z procesem karnym. Skarżący podniósł, iż przekazana w ramach odpowiedzi na pozew dokumentacja, zawierająca jego dane osobowe, cyt: "nie ma merytorycznego związku z rozprawą cywilną". Zarzucił Dyrektorowi Aresztu Śledczego S., iż udostępniając sądowi wskazaną dokumentację działał on z własnej inicjatywy, gdyż "(..,) Sąd nie prosił Dyrektora o wysłanie (tzw. danych wrażliwych) (...)". W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego GIODO ustalił, iż skarżący w okresie od [...] kwietnia 2007 r. do [...] czerwca 2007 r. przebywał w Areszcie Śledczym w S., na terenie którego znajduje się szpital więzienny z oddziałem [...], w którym był poddawany obserwacji [...]. Następnie w dniu 14 października 2009 r. do Aresztu Śledczego [...] wpłynęło zawiadomienie Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] października 2009 r. o terminie rozprawy oraz odpis pozwu K. Z. z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie cywilnej wytoczonej przez niego przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu [...]. Powyższy pozew zawierał zarzut umieszczenia skarżącego jako osoby niepalącej w jednej celi z osobami palącymi wyroby tytoniowe i w związku z tym żądanie zasądzenia na jego rzecz kwoty 8000 zł tytułem odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, wywołany powyższym osadzeniem. Dyrektor Aresztu Śledczego [...] w dniu [...] listopada 2009 r. złożył do sądu odpowiedź na pozew, w treści której odniósł się do zarzutu skarżącego (powoda) oraz jako dowody w sprawie załączył opinie [...], [...] i pochodzące z miejsca zamieszkania skarżącego, a także zeznania świadków - pracowników Aresztu Śledczego [...], w których treści zostały zawarte dane osobowe skarżącego w zakresie imienia i nazwiska, informacji o nałogach i stanie zdrowia oraz kopię wyciągu książki zdrowia skarżącego (okładka oraz strony 22 i 23 z wpisami z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz dni [...], [...] i [...] czerwca 2007 r.), zawierającą dane osobowe w zakresie stanu zdrowia. W złożonych na wezwanie GIODO wyjaśnieniach Dyrektor Aresztu Śledczego [...] podniósł, iż zarzut skarżącego dotyczący umieszczenia go w celi z osobami palącymi wyroby tytoniowe wymagał zapoznania się z materiałami osobopoznawczymi, ponieważ stanowiły one podstawę takiego umieszczenia (w konkretnej celi, w określonym składzie osobowym), natomiast powzięcie informacji zawartych w książce zdrowia skarżącego oraz zapoznanie się z opiniami [...] było niezbędne do ustalenia, czy skarżący doznał jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu. Skarżący nie wykazał bowiem w treści pozwu, jaki jest jego aktualny stan zdrowia. Nie wykazał także szkody, jakiej miałby doznać w związku z osadzeniem go jako osoby niepalącej, jak również związku przyczynowego pomiędzy ewentualną szkodą, a takim osadzeniem. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. wydaną na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5, art. 26 ust. 1 pkt 3 oraz art. 27 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych GIODO odmówił uwzględnienia wniosku w sprawie skargi K. Z., dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż przedmiotem analizy GIODO w niniejszej sprawie nie jest kwestia udostępnienia dokumentacji przez Dyrektora Aresztu Śledczego S., lecz udostępnienie danych osobowych w niej zawartych. Organ zaznaczył, iż na podstawie art. 23a ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) - tj. uchylonego aktu prawnego, który obowiązywał w okolicznościach będących przedmiotem skargi - Służba Więzienna była uprawniona do przetwarzania m. in. danych osobowych bez zgody osoby, której dotyczą i które były niezbędne do realizacji zadań, w szczególności prowadzenia działalności resocjalizacyjnej wobec osób skazanych na kary pozbawienia wolności (art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy). Z uwagi na powyższe, analizując legalność przetwarzania danych osobowych skarżącego w związku z wypełnianiem zadań Służby Więziennej, należy uznać, iż Dyrektor Aresztu Śledczego S., przetwarzając przedmiotowe dane we wskazanym w ww. przepisie celu, wypełnił przesłanki zawarte w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, legalizujące przetwarzanie tzw. zwykłych oraz wrażliwych (sensytywnych) danych osobowych. W ocenie organu, Dyrektor Aresztu Śledczego S., jako pozwany, był też uprawniony na mocy art. 206 § 2 k.p.c., do udzielenia odpowiedzi na stawiane w treści pozwu zarzuty, broniąc tym samym przysługujących mu praw jako stronie postępowania cywilnego. Uznać zatem należy, iż zawarty w pozwie skarżącego zarzut nieprawidłowego umieszczenia go jako osoby niepalącej w celi dla osób palących wyroby tytoniowe, którego skutkiem miał być uszczerbek na jego zdrowiu, wymagał - w ramach odpowiedzi Dyrektora Aresztu Śledczego [...] na zarzuty zawarte w pozwie - odwołania się do tzw. wrażliwych danych osobowych, zawartych w szczególności w wyciągu książki zdrowia skarżącego. W jej treści bowiem istnieć powinna informacja na temat doznanego przez niego uszczerbku na zdrowiu w razie jego rzeczywistego wystąpienia. Powyższe spełnia zatem przesłankę legalizującą przetwarzanie tzw. wrażliwych danych osobowych zawartą w art. 27 ust. 2 pkt 5 ustawy, zgodnie z którą przetwarzanie wskazanych wyżej danych jest dopuszczalne, jeżeli dotyczy danych, które są niezbędne do dochodzenia praw przed sądem. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, dotyczącego zakresu udostępnionych danych osobowych zawartych w dokumentacji organ podniósł, że Dyrektor Aresztu Śledczego [...] pismem z dnia [...] lutego 2011 r., stanowiącym uzupełnienie wyjaśnień złożonych w sprawie wskazał, iż w odpowiedzi na pozew została wykorzystana jedynie kserokopia wyciągu z książki zdrowia skarżącego (okładka oraz strony 22 i 23). Kserokopia ta zawierała tzw. wrażliwe dane osobowe, wśród których brak było jednak informacji o możliwym uszczerbku na zdrowiu skarżącego, stanowiącym skutek umieszczenia go jako osoby niepalącej w celi dla osób palących. GIODO podkreślił przy tym, iż ostateczna ocena adekwatności udostępnionych informacji z wyżej wymienionych opinii należeć będzie do sądu, który na podstawie art. 233 § 1 K.p.c. ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Konkludując, organ stwierdził, iż proces przetwarzania zarówno tzw. zwykłych, jak i wrażliwych danych osobowych skarżącego przez Dyrektora Aresztu Śledczego [...], wobec faktu ich przetwarzania w oparciu o przesłanki zawarte w przepisach art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy, nosi znamiona legalności. Podkreślił jednocześnie, iż zakres przetwarzanych danych osobowych był uzależniony od zarzutów postawionych w pozwie i stanowił jedynie część istniejących i dotyczących skarżącego danych osobowych zawartych w dokumentacji medycznej, które Dyrektor Aresztu Śledczego [...] przetwarzał w ramach jego ustawowych zadań, wynikających z ustawy o Służbie Więziennej. W złożonym do GIODO wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, K. Z. podniósł, iż, "(...) kłamstwem jest to, że w odpowiedzi na (...) pozew w sprawie cywilnej o sygn. akt [...] zostały wykorzystane jedynie kserokopie wyciągu z książki zdrowia Skarżącego (...) - okładka oraz strony 22 i 23 (...)". Odnosząc się natomiast do pozostałych dokumentów przesłanych przez Dyrektora Aresztu Śledczego [...] w ramach odpowiedzi na pozew, wskazał, że w ich treści znalazła się między innymi dotycząca go informacja, iż została sporządzona wedle jego osoby obdukcja przez jednego z członków rodziny co nie ma i nie powinno mieć związku z rozprawą cywilną. GIODO, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 3 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku w sprawie skargi K. Z., dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrektora Aresztu w S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż ponownie analizując legalność przetwarzania danych osobowych skarżącego w związku z wypełnianiem zadań Służby Więziennej, o których mowa w szczególności w art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o Służbie Więziennej, a także z uwagi na konieczność udzielenia odpowiedzi na stawiane w treści pozwu zarzuty, broniąc tym samym praw przysługujących stronie postępowania cywilnego należy uznać, iż Dyrektor Aresztu Śledczego [...], przetwarzając przedmiotowe dane we wskazanym w powyższym przepisie celu, wypełnił przesłanki zawarte w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych legalizujące przetwarzanie tzw. zwykłych oraz wrażliwych (sensytywnych) danych osobowych. Ostateczna ocena adekwatności udostępnionych informacji należeć będzie natomiast do sądu, który na podstawie art. 233 § 1 k.p.c. ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. GIODO nie jest natomiast organem właściwym w kwestii oceny, czy przesłany przez Dyrektora Aresztu Śledczego [...] wyciąg z książki zdrowia skarżącego stanowi oryginał lub kopię. Jednocześnie organ zaznaczył, iż przyjęte przez GIODO ustalenie wynika z przedstawionych przez Dyrektora Aresztu Śledczego [...] wyjaśnień i dowodów i nie było przedmiotem wartościowania. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż w ramach odpowiedzi na pozew znalazła się informacja, że została sporządzona wedle jego osoby obdukcja przez jednego z członków rodziny, która nie miała i nie powinna mieć, związku ze sprawą cywilną organ wskazał, iż została ona zawarta w materiałach osobopoznawczych, których udostępnienie stanowiło odpowiedź na podnoszony w pozwie przez skarżącego zarzut umieszczenia go, jako osoby niepalącej, w celi z osobami palącymi wyroby tytoniowe. Organ zaznaczył jednocześnie, iż ewentualne wydanie decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem przez usunięcie danych osobowych z akt sądowych, przy założeniu, że takie działanie organu byłoby uzasadnione zebranym w toku niniejszego postępowania materiałem dowodowym, nie jest możliwe. Ewentualna decyzja administracyjna wydana przez GIODO, nakazująca usunięcie danych osobowych z akt sądowych, dotyczyłaby bowiem w swej treści przede wszystkim odpowiedzi na pozew udzielonej przez Dyrektora Aresztu Śledczego [...], która obecnie stanowi integralną część akt sprawy cywilnej. GIODO nie może zaś podejmować czynności dotyczących postępowań prowadzonych przez sądy na podstawie właściwych przepisów prawa. Byłaby to bowiem niedopuszczalna ingerencja w ich funkcjonowanie. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Z. zwrócił się o zbadanie legalności i adekwatności przetwarzania jego danych osobowych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S., w tym danych o charakterze sensytywnym, o których mowa w art. 27 ustawy o ochronie danych osobowych, w związku z udzieleniem odpowiedzi na jego pozew skierowany do sądu. GIODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga K. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zadaniem ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) nie jest jedynie stanie na straży interesów tych, których przetwarzane dane osobowe dotyczą. Naczelną zasadą ustawy nie jest wszak bezwzględny zakaz przetwarzania danych osobowych, lecz przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. Przepis art. 1 ust. 2 ww. ustawy stwierdza, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Zgodnie natomiast z treścią art. 7 pkt 2 ww. ustawy, przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Udostępnienie danych osobowych, jako jeden ze sposobów ich przetwarzania, może być uznane za zgodne z prawem jedynie wówczas, gdy administrator danych wykaże spełnienie co najmniej jednej z materialnych przesłanek przetwarzania danych. Przesłanki te odnośnie zwykłych danych osobowych określone zostały art. 23 ust. 1, a odnośnie tzw. wrażliwych danych osobowych w art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. W niniejszej sprawie powodem odmowy uwzględnienia wniosku K. Z. skierowanego do GIODO w sprawie niezgodnego z prawem przetwarza jego danych osobowych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. było uznanie przez organ, że w sprawie wystąpiły przesłanki legalizująca przetwarzanie danych osobowych zarówno tzw. zwykłych, jak i wrażliwych, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy. Należy w tym miejscu podkreślić, co było też sygnalizowane przez organ w zaskarżonej decyzji, iż na podstawie art. 23a poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) oraz art. 24 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. u. Nr 79, poz. 523 ze zm.) - Służba Więzienna może przetwarzać dane osobowe, w tym także bez zgody osoby, której dotyczą, niezbędne do realizacji jej zadań ustawowych. Przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S., niezbędnych do realizacji zadań ustawowych Służby Więziennej, miało zatem swoje oparcie w przesłankach legalizujących przetwarzanie danych osobowych określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem, że także przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. na potrzeby toczącego się postępowania cywilnego przed Sądem Rejonowym [...] w S. z powództwa K. Z. przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w S. oparte było o przesłanki legalizujące przetwarzanie tych danych osobowych określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 5 ustawy. Przepisy procedury cywilnej wprawdzie wprost nie mówią o przetwarzaniu danych osobowych, jednakże zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie nie budzi wątpliwości to, iż dochodzi w toku takiego postępowania do przetwarzania danych osobowych. Na czynności przetwarzania danych osobowych w toku postępowania prowadzonego przed sądem składają się takie czynności jak przetwarzanie danych osobowych stron postępowania, przeprowadzanie dowodów zwłaszcza osobowych, prowadzenie akt sprawy, sporządzanie protokołów, dokonywanie doręczeń i wezwań, udostępnianie akt sprawy, a wreszcie wydanie orzeczeń. Mimo zatem braku w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego upoważnienia do przetwarzania danych osobowych, noszącego cechy upoważnienia o charakterze generalnym, należy przyjąć, że przetwarzanie danych osobowych przez strony dla celów prowadzonego postępowania cywilnego jest niezbędne dla wykonania uprawnień i obowiązków przyznanych im w przepisach k.p.c. Przepisy k.p.c. określają bowiem sposób prowadzenia postępowania cywilnego, w tym w zakresie przeprowadzania dowodów. W postępowaniu cywilnym obowiązuje zaś zasada kontradyktoryjności, w myśl której to strony postępowania cywilnego, a nie sąd muszą wykazać aktywność dowodową. Z takim procesem wiąże się zatem w sposób oczywisty przetwarzanie danych osobowych. Tym samym, takie przetwarzanie danych jest niezbędne dla wykonania uprawnień wynikających z przepisów prawa, w znaczeniu jakie temu pojęciu nadaje przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, a także dochodzenia praw przed sądem w rozumieniu art. 27 ust. 2 pkt 5 tej ustawy i jako takie jest działaniem dopuszczalnym. Odnosząc się z kolei do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych wskazać należy, iż zgodnie z tym przepisem administrator danych przetwarzający je powinien dołożyć należytej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane. Wobec treści powyższego przepisu nawet wykazanie przez administratora danych, że legitymuje się przynajmniej jedną z przesłanek legalizujących przewidzianych w art. 23 ust. 1 lub art. 27 ust. 2 ustawy, nie wyłącza oceny adekwatności danych osoby w stosunku do celów, w jakich są one przetwarzane. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę treść zawartych w pozwie K. Z. skierowanym do Sądu Rejonowego [...] w S. zarzutów nieprawidłowego umieszczenia go jako osoby niepalącej w celi dla osób palących wyroby tytoniowe, którego skutkiem miał być uszczerbek na jego zdrowiu, uzasadnione było odwołanie się przez Dyrektora Aresztu Śledczego w odpowiedzi na te zarzuty do tzw. wrażliwych danych osobowych skarżącego, w tym zawartych w jego materiałach osobopoznawczych oraz w wyciągu z książki zdrowia. Zakres przetwarzanych danych osobowych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. był zatem adekwatny do zarzutów zawartych w pozwie i stanowił odpowiedź na te zarzuty. Należy jednocześnie zgodzić się z organem, iż ostateczna ocena adekwatności udostępnionych danych skarżącego przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. na potrzeby prowadzonego postępowania cywilnego należeć będzie do sądu, który na podstawie art. 233 § 1 k.p.c. ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zważywszy natomiast na to, iż przekazane dane osobowe stanowiły część akt postępowania sądowego, a żądanie ich usunięcia zgłoszono w trakcie trwania tego postępowania wyłączona była ingerencja w trybie kontroli i wydania nakazów GIODO. Przepis art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych, wyjaśniany z zastosowaniem przepisu art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a., nie uprawnia bowiem GIODO do ingerowania w postępowania prowadzone przez sądy na podstawie właściwych przepisów prawa. Zasadnie zatem GIODO stwierdził, iż nie jest uprawniony do dokonywania kontroli, a następnie wkraczania swoimi nakazami w materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy cywilnej. Stanowisko to jest zbliżone z przyjmowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, które m.in. w wyrokach z dnia 2 marca 2001 r. NSA sygn. II SA 401/00 ("Wokanda" 2001, nr 9, s. 33), WSA w Warszawie z dnia 30 września 2005 r. II SA/Wa 1203/05 (niepubl.) i z dnia 18 maja 2005 r. II SA/Wa 1987/04 ("Wspólnota" 2006, nr 26, poz. 30), NSA z dnia 11 stycznia 2010 r. I OSK 1453/09 przyjmowały, że GIODO nie jest uprawniony do ingerowania w określone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań. Reasumując stwierdzić należy, iż organ prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. zarówno tzw. zwykłych, jak i wrażliwych, określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2011 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.