II SA/Wa 239/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2011 r., na podstawie art. 61a § 1 i § 2 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Komendanta Powiatowego Policji w Z. nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Powyższe postanowienie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 123 § 2, art. 126, art. 61a i art. 144 k.p.a., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że J.G. wnioskiem z 22 sierpnia 2011 r. wniósł o stwierdzenie nieważności pisma Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. Wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych enumeratywnie w art.156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu. Wniesienie przez stronę żądania wszczęcia postępowania wywołuje skutek w postaci wszczęcia tego postępowania z dniem doręczenia żądania organowi administracji publicznej, chyba że zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mogą mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Organ musi ocenić zdolność do działania w sprawie osoby wnoszącej żądanie, legitymację strony, a także winien ustalić, czy istnieje decyzja (nieostateczna lub ostateczna), której ważność należy poddać ocenie, a także obowiązany jest zbadać istnienie przeszkód prawnych ustanowionych w ustawach odrębnych. Organ stwierdził jednoznacznie, że w okolicznościach niniejszej sprawy kluczowym było ustalenie, czy pismo Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] lutego 2009 r. jest decyzją administracyjną. Wskazał, że o uznaniu danego aktu administracyjnego za decyzję przesądza jego treść, a nie nazwa (forma). Pismo KPP w Z. z dnia [...] lutego 2009 r., zgodnie z art.107 §1 k.p.a., zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, zostało podpisane przez reprezentanta tego organu, posiada datę wydania i adresata, lecz brak w nim najistotniejszego elementu, stanowiącego o istocie decyzji, a mianowicie rozstrzygnięcia, co do sedna sprawy. Pismo to nie określa w sposób władczy uprawnień i obowiązków skarżącego w sferze prawa administracyjnego. W konsekwencji organ uznał, że odpowiedź, którą udzielono J.G. przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] lutego 2009 r., należy zakwalifikować jako zwykłe pismo informujące zainteresowanego o przepisach prawnych regulujących od 1 stycznia 2006 r. zasady przyznawania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Skoro pismo KPP w Z. z dnia [...] lutego 2009 r. stanowi informację o stanie prawnym w zakresie określonego problemu, to nie może stanowić przedmiotu postępowania przewidzianego w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi J.G. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie postanowienia I i II instancji oraz aktu administracyjnego, tj. pisma Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., [...] skarżący podniósł, że przedmiotowa sprawa winna być rozstrzygnięta zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego. Twierdził, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że okoliczność, iż posiada status emeryta policyjnego nie pozbawia go prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu. Wywodził, że brak było podstaw do załatwienia jego sprawy pismem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] i należało ją załatwić poprzez wydanie decyzji. Podniósł również, że odebranie lub ograniczenie określonej grupie uprawnień nabytych nie jest zbieżne z interesem społecznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż skarżący domagał się wszczęcia postępowania nieważnościowego w trybie art. 156 k.p.a. w stosunku do pisma Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] (k. 46). Już na wstępie wskazać należy, iż postępowanie w trybie art. 156 k.p.a. toczyć może się jedynie w stosunku do decyzji lub postanowień, innych aktów określonych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Nie ulega wątpliwości, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] lutego 2009 r., [...] nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 p.p.s.a. Nie rozstrzyga sprawy administracyjnej ani nie przysługiwał od niego środek odwoławczy. Pismo to jedynie informuje skarżącego o braku możliwości wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, iż w rozpatrywanej sprawie (o stwierdzenie nieważności pisma) zastosowanie winien znaleźć art. 61a k.p.a. Stosownie do tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Reasumując, z uwagi na to, że przepisy prawa nie przewidują możliwości wszczęcia postępowania nieważnościowowego w stosunku do pisma, zasadnie organ uznał, że zastosowanie winien znaleźć art. 61a k.p.a. Mając na uwadze, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy kwestii proceduralnych odmowy wszczęcia postępowania (nieważnościowego), merytoryczne zarzuty dotyczące istnienia prawa emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu należało zakwalifikować jako bezprzedmiotowe. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 cyt. wyżej p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.