II SA/Wa 2396/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Stosownie do treści art. 243 § 1 zd. 1. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. R.P. składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, w rubryce 1. formularza tego wniosku wymieniła sygnaturę akt niniejszej sprawy, a jako organ, który wydał zaskarżony akt wskazała Prezesa Zakładu ubezpieczeń Społecznych. Z kolei z akt sprawy wynika, że sprawa ze skargi R.P. została już prawomocnie rozstrzygnięta, a wydany w dniu 14 marca 2012 r. wyrok jest prawomocny od dnia 14 kwietnia 2012 r. Nadto w niniejszej sprawie, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r. skarżącej odmówiono sporządzenia uzasadnienia wyroku. Od powyższego postanowienia skarżąca nie wniosła zażalenia. Z uwagi na treść art. 243 § 1 ppsa, który wprowadza ramy czasowe skutecznego złożenia wniosku o prawo pomocy, oraz ze względu na przywołane powyżej okoliczności skarżąca, w piśmie z dnia 27 czerwca 2013 r., została wezwana do udzielenia informacji, czy podtrzymuje złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie skarżącą pouczono o treści przywołanego powyżej przepisu. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca oświadczyła (v. pismo z dnia 9 lipca 2013 r.), że w dalszym ciągu podtrzymuje wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. II SA/Wa 2396/11. Mając zatem na względzie treść przywołanego pisma skarżącej w zestawieniu z treścią wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że skarżąca w istocie ubiega się o przyznanie prawa pomocy po rozstrzygnięciu sprawy prawomocnym wyrokiem, a w takim przypadku prawo pomocy nie przysługuje. Z tego powodu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 243 § 1 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.