II SA/Wa 2407/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant referent Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. H. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby oddala skargę. W dniu [...] listopada 2018 r. Dyrektor Zakładu Karnego w C. skierował J. H. (dalej: "skarżący") – funkcjonariusza Służby Więziennej, zajmującego stanowisko starszego inspektora działu kadr, do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. (dalej: "RKL"; "organ pierwszej instancji") na badanie w celu oceny stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Do skierowania załączono wyciąg z przebiegu służby oraz zaświadczenie o niezdolności skarżącego do służby, obejmujące okres od [...] maja 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. W toku postępowania orzeczniczego, zainicjowanego ww. skierowaniem - na skutek odwołań wniesionych przez skarżącego od rozstrzygnięć RKL – dwukrotnie orzeczenia te były uchylane, a sprawę przekazywano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po trzecim z kolei rozpoznaniu sprawy, w tym kolejnym przebadaniu skarżącego, RKL wydała [...] października 2020 r. orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u skarżącego następujące schorzenia (ułomności), przypisując im kwalifikacje na podstawie załącznika do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2014 r.; poz. 1989 ze zm.; dalej: "rozp. z 2014 r."): 1. zespół bólowy korzeniowy lędźwiowo-krzyżowy na podłożu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatii - § 66 pkt 2 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B; 2. zaburzenia nerwicowe z komponentą depresyjno-lękową, miernie upośledzające sprawność ustroju - § 70 pkt 2 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B; 3. pourazowe zmiany zwyrodnieniowe stawu kolanowego prawego i stawu skokowego prawego - § 79 pkt 1 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B; 4. niedosłuch obustronny do 60 db. - § 21 pkt 4 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B; 5. nadciśnienie tętnicze okresu II-go - § 38 pkt 2 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B. W ww. orzeczeniu organ pierwszej instancji przyznał skarżącemu kategorię B - zdolny do służby z ograniczeniem. Wskazał też, że przebieg służby oraz stwierdzone u skarżącego schorzenia nie kwalifikują do przyznania związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W toku postępowania przed komisjami lekarskimi skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] grudnia 2019 r. W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia, skarżący podniósł, że uległ wypadkowi w służbie, za który otrzymał odszkodowanie. Od czasu operacji nie pełni służby, przebywając na zwolnieniach lekarskich. Lekarze, którzy go badali, uznali, iż wypadek spowodował trwały i nieodwracalny uszczerbek, który wyłączył skarżącego ze służby. Skarżący oczekuje również stwierdzenia, iż inwalidztwo istnieje i pozostaje w związku z wypadkiem w służbie. Zaskarżonym w niniejszej sprawie orzeczeniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w G. (dalej: "CKL", "organ drugiej instancji", "organ odwoławczy"), w oparciu o art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.; dalej: "u.k.l."), uchyliła orzeczenie RKL z [...] października 2020 r. w części, jednocześnie decydując o wydaniu orzeczenia własnego. CKL wydała orzeczenie na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez organ pierwszej instancji, a także badania własnego. Organ drugiej instancji stwierdził u skarżącego poniższe schorzenia (ułomności): 1. zespół bólowy korzeniowy lędźwiowo-krzyżowy na podłożu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatii - § 66 pkt 1 rubr. 5 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B; 2. pourazowe zmiany zwyrodnieniowe stawu kolana prawego - § 81 pkt 9 rubr. 5 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B; 3. niedosłuch obustronny - § 21 pkt 4 rubr. 5 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B; 4. nadciśnienie tętnicze - § 38 pkt 2 rubr.5 załącznika do rozp. z 2014 r., kat. B. Również w orzeczeniu drugoinstancyjnym skarżącemu przyznano kategorię B - zdolny do służby z ograniczeniem i uznano za zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu orzeczenia CKL wskazała, że zabieg artroskopii wykonano skarżącemu w celu poprawy funkcji kolana, a określenie zmian jako "trwałych i nieodwracalnych" nie jest w rozumieniu lekarskim jednoznaczne z inwalidztwem. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie przyznają stopnia niepełnosprawności. Tym zajmują się gminne, powiatowe lub miejskie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. CKL podkreśliła, iż badanie skarżącego w trybie odwoławczym odbyło się [...] marca 2021 r. Skarżący wówczas przedstawił: - zaświadczenie lekarskie z Poradni Zdrowia Psychicznego w C. z [...] grudnia 2020 r., wystawione przez lekarza specjalistę psychiatrii M. K., w którym stwierdzono: "Aktywne leczenie zakończono. Nie wymaga leczenia farmakologicznego. Zdolny do pracy."; - kopię historii zdrowia i choroby z wizyty w dniu [...] grudnia 2020 r. w poradni rehabilitacyjnej w [...] w S., w którym to dokumencie lekarz specjalista rehabilitacji medycznej K. N. wpisała: "wewnętrzne uszkodzenia stawu kolanowego - rozpoznanie zasadnicze, stan po urazie stawu kolanowego prawego w 2018 r. (wypadek w pracy) z następową gonartrozą pourazową". Organ drugiej instancji podał, że w trakcie bieżącego badania skarżący "prezentował postawę agrawacyjną" i zachowywał się demonstratywnie. Na pytanie członka komisji, czy od ostatniego badania w siedzibie Składu Orzekającego CKL coś zmieniło się w stanie miejscowym stawu kolanowego prawego, zapewnił, że nie. Od zabiegu artroskopii, który wykonano w maju 2018 r., skarżący był dwukrotnie rehabilitowany (po 2 tygodnie) i dwukrotnie korzystał z krioterapii. Zgłaszał problemy z pamięcią (przypuszcza, iż w grudniu 2020r. przebył infekcję COVID-19, lecz nie wykonał testu), jak również dolegliwości okolicy L-S kręgosłupa. Wykonano mu badania diagnostyczne radiologiczne. Od ok. 5 lat jest leczony z powodu nadciśnienia tętniczego (przyjmuje Concoram); wartości ciśnienia tętniczego w domowych pomiarach są prawidłowe. Obecnie skarżący - emerytowany funkcjonariusz Służby Więziennej pracuje jako kierownik obiektu sportowego - stadionu. Analizując dokumentację orzeczniczo-lekarską, CKL uwzględniła, że [...] stycznia 2018 r. skarżący przebył w służbie uraz kolana prawego, a w dniach [...] –[...] maja 2018 r. był hospitalizowany na Oddziale Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Szpitala w S. z rozpoznaniem "Rozdarcie łękotki świeże. Radialne i horyzontalne uszkodzenie rogu tylnego łąkotki przyśrodkowej. Chondromalacja II wszystkich przedziałów". Podczas hospitalizacji skarżącemu wykonano zabieg artroskopii kolana lewego z usunięciem przerośniętej maziówki i tylnego rogu łąkotki przyśrodkowej w zakresie uszkodzenia. Skarżący korzystał z leczenia usprawniającego i w ocenie rehabilitanta wymaga nadal leczenia rehabilitacyjnego. Organ drugiej instancji doszedł do wniosku, iż w obecnym stanie zdrowia skarżącego nie można z całą stanowczością stwierdzić u niego inwalidztwa. Staw kolanowy jest skomplikowany anatomicznie i fizjologicznie. Po przebytym leczeniu artroskopowym, pozostałe struktury wchodzące w skład stawu "pomagają" w jego funkcjonowaniu. Dlatego nie można stwierdzić, czy przed artroskopią nie było w stawie chondromalacji, biorąc pod uwagę wiek biologiczny skarżącego. Schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie sięgają granic inwalidztwa. CKL zwróciła uwagę, że rozpoznanie podane w pkt 2 (tj. pourazowe zmiany zwyrodnieniowe stawu kolana prawego) zakwalifikowano do § 81 pkt 9 załącznika do rozp. z 2014 r. Punkt ten zawiera kategorię zdrowia A/B, przy czym ze względu na stwierdzenie zmian zwyrodnieniowych pourazowych, za zasadne uznano zakwalifikowanie do kategorii zdrowia B. Na podstawie całości obrazu klinicznego przyznano skarżącemu kategorię zdrowia B - zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż uchylenie orzeczenia RKL w części wynika ze zmiany treści rozpoznania. Pominięto bowiem rozpoznanie zaburzeń nerwicowych i sprecyzowano paragrafy odnośnego rozp. z 2014 r. Od opisanego wyżej orzeczenia CKL skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie prawa proceduralnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 40 § 2 i art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez niezawiadamianie jego pełnomocnika o czynnościach, niedostarczenie pełnomocnikowi decyzji administracyjnych oraz uniemożliwienie pełnomocnikowi i stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i faktów w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że reprezentował go adwokat A. K., co odnotowano w zaskarżonym orzeczeniu. Powołując się na art. 4 u.k.l. i art. 40 § 2 k.p.a., skarżący podkreślił, iż jako strona w postępowaniu administracyjnym został pozbawiony możliwości dochodzenia swoich praw w związku z faktem, iż ustanowiony w sprawie pełnomocnik nie mógł uczestniczyć w czynnościach postępowania i nie mógł wypowiedzieć się co do faktów wynikających ze sprawy. Ponadto w ocenie skarżącego ustalenia komisji wszystkich instancji są nieprawidłowe, wprowadzające w błąd, wybiórcze i mające na celu wydanie decyzji, która jest sprzeczna z jego interesem. Skarżący nie zgadza się całkowicie ze wszystkimi orzeczeniami wydanymi przez komisje od 2018 r. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. W myśl art. 6 ust. 2 u.k.l. orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby. Natomiast stosownie do przepisów art. 32 ust. 1 – 3 u.k.l. rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Wedle art. 33 ust. 1 u.k.l., rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Jak wskazuje art. 33 ust. 3 pkt 1 u.k.l., rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej. Zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, rejonowa komisja lekarska bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (vide art. 34 u.k.l.). Przepis art. 39 ust. 1 u.k.l. wskazuje, że orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Natomiast art. 39 ust. 5 u.k.l. wymienia rodzaje orzeczeń, które uzasadnia się szczegółowo – wśród nich brak jest orzeczeń ustalających zdolność (w tym zdolność z ograniczeniem) do służby na zajmowanym stanowisku. Zgodnie z art. 47 ust. 1 u.k.l., CKL po rozpatrzeniu odwołania: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Ponadto w myśl przepisów art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 2020 r., poz. 723) ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby: 1) I grupa - obejmuje całkowicie niezdolnych do pracy; 2) II grupa - obejmuje częściowo niezdolnych do pracy; 3) III grupa - obejmuje zdolnych do pracy (ust. 1). W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje w związku ze służbą (ust. 2). Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek: 1) zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych; 2) wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych; 3) chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza; 4) chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; 5) chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (ust. 3). Wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej określa załącznik do rozp. z 2014 r. Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, iż sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w u.k.l. i wykonawczym rozp. z 2014 r. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Zatem sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W toku postępowania orzeczniczego, zainicjowanego powołanym na wstępie skierowaniem Dyrektora Zakładu Karnego w C. z [...] listopada 2018 r. w celu oceny stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, skarżący został zwolniony ze Służby Więziennej, co nastąpiło [...] grudnia 2019 r. W zaskarżonym orzeczeniu CKL wyjaśniła, że częściowe uchylenie rozstrzygnięcia RKL z [...] października 2020 r. nr [...] było podyktowane wyeliminowaniem jednego ze schorzeń (tj. zaburzeń nerwicowych) ze względu na zakończone leczenie, a także doprecyzowano jednostki redakcyjne załącznika do rozp. z 2014 r. w odniesieniu do aktualnie istniejących schorzeń. Organ drugiej instancji prawidłowo przypisał stwierdzone u skarżącego schorzenia do stosownych paragrafów i punktów załącznika do rozp. z 2014 r., kwalifikując go jako zdolnego do służby z ograniczeniem i zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Raz jeszcze podkreślić należy, że do wyłącznej kompetencji komisji lekarskich należy rozpoznanie konkretnych schorzeń / ułomności badanego, ich kwalifikacja oraz ustalenie kategorii zdolności do służby. Zebrana dokumentacja medyczna i konsultacje były, zdaniem tut. Sądu, wystarczające do wydania przez CKL orzeczenia, które to organ odwoławczy w sposób logiczny i przekonywujący uzasadnił. Okoliczność, iż skarżący oczekiwał na wydanie innego rozstrzygnięcia, a mianowicie takiego, które wskazywałoby, że wypadek w służbie z [...] stycznia 2018 r. spowodował trwały i nieodwracalny uszczerbek wyłączający go ze służby, jak również potwierdzałoby związek inwalidztwa z ww. wypadkiem w służbie, nie może prowadzić do skutecznego podważenia orzeczenia CKL z [...] kwietnia 2021 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie można także uwzględnić sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 40 § 2 i art. 10 § 1 k.p.a. Stosownie do treści pierwszego z ww. przepisów, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że adwokat A. K. pismem z [...] grudnia 2019 r. zgłosił się jako pełnomocnik skarżącego i wniósł odwołanie od orzeczenia RKL z [...] października 2019 r. nr [...], przy czym - pomimo udzielenia pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi - skarżący podejmował szereg czynności w sprawie. I tak np. złożył odwołanie od orzeczenia organu pierwszej instancji z [...] października 2020 r. nr [...]. Również skargę do tut. Sądu na decyzję CKL z [...] kwietnia 2021 r. wywiódł osobiście skarżący. Dopiero po wyznaczeniu terminu rozprawy, skarżący umocował adwokata A. K. do występowania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu, a nie jego ustanowionemu pełnomocnikowi, jednak wadliwość doręczenia nie spowodowała ujemnych konsekwencji dla skarżącego. Korzystał on bowiem terminowo ze środków zaskarżenia. Oczywiście zaniechanie dokonywania doręczeń pełnomocnikowi nie może zasługiwać na akceptację. Trzeba jednak zaznaczyć, że w przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, iż powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 18/21, celem normy zawartej w art. 40 § 2 k.p.a. nakazującej doręczenie decyzji pełnomocnikowi, wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. Jednak ocena skutków pominięcia pełnomocnika w sprawie w każdym przypadku zależy od okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z powyższego powodu. Podobnie nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższy przepis ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy (vide wyroki NSA z 27 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4262/21 i z 13 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 636/21). Tymczasem skarżący nie wskazał jakich to konkretnych czynności nie podjął wskutek naruszenia omawianego przepisu. Podał jedynie ogólnie, że "nie mógł wypowiedzieć się w tej sprawie, przez co nie mógł ustosunkować się do dowodów i faktów przedstawionych w postępowaniu". Nie można też podzielić argumentu, iż skarżący "nie miał prawnej możliwości do zakwestionowania ustaleń komisji, które to ustalenia skutkowały wydaniem decyzji w dniu [...] kwietnia 2021 r.", skoro skutecznie zaskarżył ww. orzeczenie CKL z [...] kwietnia 2021 r. skargą do tut. Sądu. Uznając, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.