II SA/Wa 242/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Szef Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku osiedleniowego oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Szefa Wojskowego Centrum [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Szef Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...] Sztabu Generalnego Wojska Polskiego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Szefa Wojskowego Centrum [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] odmawiającą [...] J. M. przyznania zasiłku osiedleniowego oraz zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych. Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy: Rozkazem Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] września 2004 r., nr [...] [...] J. M. został przeniesiony służbowo z [...] Wojskowego Ośrodka [...] w O. do Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...] Sztabu Generalnego WP w W. W związku z powyższym Szef Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...] decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] przyznał J. M. ryczałt z tytułu przeniesienia służbowego. Szef Sztabu Generalnego WP rozkazem personalnym z dnia [...] października 2005 r., nr [...] zwolnił ww. oficera z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i z dniem 1 listopada 2005 r. wyznaczył na stanowisko służbowe [...] w W. Decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] zostało J. M. przyznane prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. Pod wskazanym w decyzji adresem zainteresowany wraz z żoną i synem zameldował się na pobyt stały. W związku z dokonaną przeprowadzką z O. do przydzielonego przez organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej ww. decyzją lokalu mieszkalnego, J. M. w dniu [...] września 2006 r. wniósł o przyznanie zasiłku osiedleniowego oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego wg. załączonego do wniosku rachunku. Szef Wojskowego Centrum [...] (wskazany przez Szefa Sztabu Generalnego WP jako organ właściwy do rozparzenia wniosku strony) decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. odmówił przyznania wnioskowanego zasiłku osiedleniowego oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia domowego. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. z 2004 r., Nr 140, poz. 1487), zasiłek osiedleniowy przysługuje żołnierzowi, który w związku z przeniesieniem służbowym przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Z powołanego przepisu wynika, że warunkiem nabycia prawa do zasiłku osiedleniowego jest przeniesienie służbowe oraz w związku z tym przeniesieniem przesiedlenie do nowego miejsca pełnienia służby. W przypadku wnioskodawcy ten warunek nie został spełniony, bowiem do Wojskowego Centrum [..] z siedzibą w W. został on przeniesiony z Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...] z siedzibą w W., w ramach tej samej miejscowości. Nie został zatem spełniony wymóg powołanego przepisu, gdyż za przeniesienie służbowe uważa się wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiąca siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Tym samym, zgodnie z definicją przeniesienia służbowego, za takowe nie można uznać przeniesienia z jednostki wojskowej do innej jednostki w tej samej miejscowości. Od ww. decyzji J. M. wniósł odwołanie podnosząc, że wyznaczenie na kolejne stanowisko w W. w Wojskowym Centrum [...] nie powinno pozbawiać go należności z tytułu przeniesienia, które miało miejsce przy wyznaczeniu na poprzednio zajmowane stanowisko w Generalnym Zarządzie Rozpoznania Wojskowego - [...] w W. z zajmowanego stanowiska w [...] Wojskowym Ośrodku [...] w K. Szef Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w pełni podzielając argumentację przedstawioną przez organ I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią § 2 pkt 4 ww. rozporządzenia przez przeniesienie służbowe rozumie się wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe. W przypadku odwołującego się przeniesienie nastąpiło w ramach tej samej miejscowości i dlatego też nie było podstaw do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia. Powyższą decyzję J. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia należności związanych z przeniesieniem służbowym. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż Szef Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...] rozpatrując odwołanie nie odniósł się do regulacji ustawowej - art. 86 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), która w związku z przeniesieniem służbowym żołnierza do innej miejscowości nadaje mu uprawnienie do uzyskania należności związanych z tym przeniesieniem. W analizowanym przypadku, definicja przeniesienia zawarta w rozporządzeniu, stanowiąca podstawę wydania decyzji odmownej, bezpodstawnie ogranicza jego ustawowe prawo do należności z tytułu przeniesienia. Zdaniem skarżącego, to żołnierz decyduje kiedy to świadczenie jest mu potrzebne i kiedy będzie je realizował. Zgodnie z powołaną ustawą, żołnierz ma prawo do przedmiotowego świadczenia przy pierwszym osiedleniu się w miejscu pełnienia służby. Prawo to nie wygasa, ani się nie przedawnia. Zmiana jednostki wojskowej w tej samej miejscowości nie pozbawia żołnierza prawa do świadczenia, gdyż nie ma takiego ograniczenia w ustawie. W odpowiedzi na skargę Szef Zarządu Analiz [...] - [...] (następca prawny Szef Generalnego Zarządu Rozpoznania Wojskowego - [...]) wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że nie było konieczności odnoszenia się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia do art. 86 ust. 1 ww. ustawy bowiem przepis ten wskazuje tylko ogólne warunki nabycia uprawnień wynikających z tytułu przeniesienia służbowego. Szczegółowe uregulowania w tym zakresie zawiera rozporządzenie wykonawcze, gdzie zawarta jest także definicja przeniesienia służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzeka wyłącznie kasacyjnie. Oznacza to, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony zawartego w skardze, dotyczącego wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, stanowiącej przedmiot zaskarżonej decyzji. Rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zagadnienie przyznawania świadczeń objętych wnioskiem skarżącego z dnia 7 września 2006 r. reguluje przepis art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz.1750 ze zm.). Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu, żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 tego artykułu, Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487) określił wysokość oraz tryb przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe żołnierzom zawodowym. Zgodnie z § 6 ust. 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia żołnierzowi, który w związku z przeniesieniem służbowym przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, przysługuje zasiłek osiedleniowy w wysokości 250 % najniższego uposażenia - jeżeli żołnierz przesiedlił się z członkami rodziny. Na podstawie § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, koszty przewozu urządzenia domowego, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5, podlegają zwrotowi w wysokości stwierdzonej rachunkiem. Zgodnie zaś z § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia należności, o których mowa w § 4-7, wypłaca się po objęciu przez żołnierza stanowiska służbowego w nowym miejscu pełnienia służby, na jego pisemny wniosek. Do wniosku o wypłatę należności, o których mowa w § 6 i 7, żołnierz jest obowiązany dołączyć rachunek za przewóz urządzenia domowego, o którym mowa w § 7 ust. 1, oraz dokument potwierdzający fakt jego zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, a w razie przesiedlenia się z członkami rodziny - również dokument potwierdzający zameldowanie się na pobyt stały członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2. Analiza przedstawionego stanu prawnego musi prowadzić do wniosku, że prawo do zasiłku osiedleniowego oraz zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych żołnierz nabywa z chwilą uzyskania przeniesienia służbowego do innej miejscowości. Jednakże uprawnienie to nie musi być realizowane natychmiast, bądź też w krótkim okresie czasu od jego nabycia. Trzeba zwrócić bowiem uwagę, że zarówno powołana ustawa, jak i ww. rozporządzenie wykonawcze nie wprowadzają jakichkolwiek ograniczeń w tym zakresie. Niejednokrotnie realizacja przedmiotowego prawa z przyczyn obiektywnych, niezależnych od woli żołnierza, będzie możliwa dopiero w dłuższym okresie czasu, kiedy to zainteresowany uzyska decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przydzielonym w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej oraz uzyska zameldowanie na pobyt stały w nowym miejscu pełnienia służby. Stosując wykładnię celowościową przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy dostrzec, że ustawodawca wprowadzając powołaną regulację dążył do złagodzenia żołnierzowi zawodowemu niedogodności związanych z ponoszeniem ciężarów finansowych powstałych na skutek przeniesienia służbowego. Nie można zatem ograniczać przedmiotowego prawa takimi zdarzeniami, na które strona nie ma jakiegokolwiek wpływu. Kolejne przeniesienie służbowe żołnierza do innej jednostki w tej samej miejscowości nie pozbawia go, jak to przyjęły organy orzekające w niniejszej sprawie, już wcześniej nabytych uprawnień. Tego rodzaju ograniczenie pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z powołaną regulacją ustawową. W zaistniałej sytuacji nie ma przeszkód aby wypłacić żołnierzowi ww. świadczenia, o ile jego wniosek spełnia wymogi określone przepisem § 10 ww. rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca Szefa Wojskowego Centrum [...] z dnia [...] listopada 2006 r. zostały wydane z naruszeniem art. 86 ust. 1 powołanej ustawy oraz § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia. Rozpoznając ponownie sprawę z wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku osiedleniowego oraz kosztów przewozu urządzenia domowego organ zobowiązany jest uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.