II SA/Wa 242/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej daje Kpa, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o zwolnieniu M. P. z dniem 31 maja 2010 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko na kolejną kadencję. W uzasadnieniu decyzji organ podał m. in., że M. P. został zaopiniowany za okres pełnienia służby od dnia 13 listopada 2006 r. do dnia 4 maja 2009 r., od której nie wniósł odwołania oraz nie kwestionował podstawy jej sporządzenia, ani osoby opiniującej. Propozycja Szefa Dyżurnej Służby Operacyjnej Sił Zbrojnych RP o wyznaczeniu M. P. na dotychczasowe stanowisko służbowe na kolejną kadencję, poparta przez Szefa Sztabu Generalnego WP, nie znalazła aprobaty Ministra Obrony Narodowej, który w dniu [...] września 2009 r. określił indywidualną prognozę przebiegu służby ww., jako zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), żołnierza zawodowego można zwolnić ze służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Ponadto zgodnie z art. 112 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku zaistnienia sytuacji wyżej wskazanej, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Wbrew twierdzeniu odwołującego się, organ działając w granicach uznania administracyjnego wskazał okoliczności przemawiające za zwolnieniem go z zawodowej służby wojskowej. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący zarzucił, iż powyższa decyzja nie znajduje żadnego prawnego, ani faktycznego uzasadnienia. Wskazuje na fakt złożenia w dniu 5 października 2009 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją poprzedzającą nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. Stwierdza, iż odniósł się w nim do przedmiotowej decyzji w całości. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ odniósł się wyłącznie do kwestii zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Zdaniem skarżącego decyzja poprzedzająca zaskarżoną decyzję "nie mogła podlegać wykonaniu". Tymczasem w dniu [...] listopada 2009 r. Szef Dyżurnej Służby Operacyjnej Sił Zbrojnych RP zwolnił go z zajmowanego stanowiska i przeniósł do dyspozycji. Stwierdza ponadto, że przeniesienie do dyspozycji może nastąpić tylko w sytuacji, w której decyzja o zwolnieniu żołnierza zawodowego stanie się wykonalna. Wskazuje również, że przeniesienie do dyspozycji nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i prosi o wskazanie podstawy prawnej przeniesienia do dyspozycji. Wskazuje ponadto na kuriozalny sposób wydania decyzji nr [...] ("dwie strony decyzji o tym samym numerze z dziwną numeracją stron sugerująca dwie różne decyzje administracyjne"). Co więcej skarżący złożył wnioski dowodowe w przedmiocie przedłożenia wyciągów z rozkazów dziennych Szefa Dyżurnej Służby Operacyjnej Sił Zbrojnych RP, przesłuchanie świadków określonych w skardze. Skarżący ponownie zakwestionował opinię służbową jako nieważną, gdyż została sporządzona przez osobę nieuprawnioną, jak również fakt, iż nie został zapoznany z prognozą dotyczącą przebiegu jego służby. Skarżący podniósł również, że w uzasadnieniu zaskarżonej brak jest podstawy prawnej, uzasadniającej utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a decyzja ma "charakter pozorny". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Stosownie do unormowania art. 127 § 3 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania od decyzji. W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, odpowiednie stosowanie przepisów o odwołaniu od decyzji oznacza między innymi, że wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, powinien być rozpatrzony przy odpowiednim zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa zgodnie, z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Odpowiednie stosowanie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oznacza, że Minister Obrony Narodowej obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez ten organ w I instancji. Przy czym postępowanie odwoławcze powinno polegać na ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa, i to zarówno pod względem legalności jak i celowości. Utrzymanie zaś w mocy decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, musi być konsekwencją stwierdzenia, że decyzja kończąca postępowanie objęte tym wnioskiem jest prawidłowa. Innymi słowy, utrzymanie w mocy tej decyzji jest możliwe jedynie wówczas, gdy po ponownym rozpatrzeniu sprawy od nowa, ocena sprawy dokonana przez organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy będzie co do istoty taka sama jak ocena, zawarta w decyzji kończącej postępowanie objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja poprzedzająca Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. o zwolnieniu skarżącego z dniem 31 maja 2010 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję została wydana na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.). Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 112 pkt 3 powołanej ustawy, zgodnie z którym żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Oznacza to, iż dla zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Konstrukcja cytowanego przepisu przesądza, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem przesłanki określonej w przytoczonym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby. Co do zasady, sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności oraz, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji, zaistniała, miała miejsce. W sprawie jest bezsporne, że skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejna kadencję. Wystąpiła zatem przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 112 pkt 3 przedmiotowej ustawy. Organ mógł więc zwolnić skarżącego ze służby, tym bardziej, że takiej treści indywidualną prognozę przebiegu służby określił MON. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze, w ocenie Sądu, nie maja one charakteru merytorycznego. Skarżący przedstawia w skardze swoją subiektywną ocenę sytuacji, która doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd w tej kwestii w pełni podziela argumentację organu przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Sąd co prawda dostrzega pewne niedostatki w uzasadnieniach obu decyzji, jednak uchybienie to nie wpływa na prawidłowość zawartych w nich rozstrzygnięć. Naruszenie przepisów postępowania mogłoby doprowadzić do uwzględnienia skargi tylko w sytuacji, gdyby uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a takich Sąd nie stwierdził. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 1532, poz. 1270 z późń. zm.), orzekł jak w sentencji.