II SA/Wa 242/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 stycznia 2017 r. R. R. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie nienależnie pobranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy zwrotu kwoty 33.136,40 zł. W ocenie skarżącego roszczenie na sumę 24.946,70 zł uległo przedawnieniu, co stanowi ponad 75% całej należności. Wykonanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym zakończeniem postępowania spowodowałoby konieczność zaciągnięcia przez skarżącego kredytu konsumpcyjnego celem spłacenia przedmiotowej należności, jak również dokonania korekty podatku dochodowego, co przy jego dochodach oraz sytuacji materialnej rodziny będzie stanowiło dla niego znaczną szkodę. Nadto skarżący podniósł, iż posiada już dwa kredyty – hipoteczny we frankach szwajcarskich oraz konsumpcyjny. Mając na względzie, że przyznanie i wypłacanie skarżącemu świadczenia nienależnego nie nastąpiło z jego winy, ale na skutek błędu organu, nie mógł on przewidywać konieczności zwrotu pobranego świadczenia a tym samy przygotować się na tę okoliczność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Wnioskodawca ma obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w niniejszej sprawie nie podał żadnych informacji na temat swojego majątku (w tym posiadanych nieruchomości, przedmiotów wartościowych, oszczędności) oraz majątku osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowych, nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych, kont, czy lokat bankowych. Zatem skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowało wystąpieniem następstw, o jakich mowa w omawianym przepisie. Decyzja administracyjna zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest dolegliwością finansową, wpływającą na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty. Jednakże ma niewątpliwie charakter odwracalny. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu zapłaconych kwot łącznie z oprocentowaniem. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, LEX nr 1467667). Jednocześnie trudna sytuacja finansowa strony sama w sobie nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3440/13, LEX nr 1406550, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 516/16). Wobec powyższego w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej polegającego na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w postanowieniu.