II SA/Wa 2426/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w sprawie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. J. R. – skarżąca w niniejszej sprawie, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Jak wynika z udzielonej odpowiedzi, skarżąca miała możliwość złożenia odwołania do organu II instancji, tj. Komendanta Głównego Policji, czego nie uczyniła, a niewypełnienie przez stronę skarżącą warunku określonego w art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkować powinno odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Merytoryczne badanie legalności decyzji organu administracji publicznej jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na taką decyzję jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Skarga podlega odrzuceniu, bowiem skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, od której to decyzji przysługiwało odwołanie do organu II instancji, czyli Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 od dnia jej doręczenia, o czym skarżąca została pouczona w treści decyzji objętej skargą do Sądu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. Z powołanego przepisu wynika, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej II instancji (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 947/08, Legalis). W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, Legalis). W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony. Decyzja przyznająca skarżącej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest decyzją wydaną przez organ I instancji, od której najpierw przysługuje odwołanie stosownie do art. 127 Kpa. do organu II instancji. W decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji zostało zawarte prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia odwołania do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja organu I instancji wraz z pouczeniem została skarżącej prawidłowo doręczona do jej rąk w dniu [...] września 2019 r., a zatem miała ona wiedzę co do przysługującego jej na tym etapie rozpoznawania sprawy odwołania. W konsekwencji winna była skorzystać z tego środka zaskarżenia, by następnie w sytuacji negatywnego dla siebie rozstrzygnięcia wydanego przez Komendanta Głównego Policji, móc wydaną przez ten organ decyzję skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia, tj. z pominięciem złożenia odwołania do organu II instancji, uznając ją z tej przyczyny za niedopuszczalną.