II SA/Wa 2427/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), w dniu [...] lipca 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił K. R. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2011 r. Organ, na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ podał m.in., że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sam musi ich przestrzegać. Policjant K. R. dokonał kradzieży spodni dresowych o wartości 20 zł. Czyn ten dyskwalifikuje go jako policjanta. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ważny interes służby wymaga, aby w szeregach Policji byli funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, cieszący się autorytetem w społeczeństwie, przestrzegający prawa i zasad współżycia społecznego, dotrzymujący roty ślubowania. Pozostawienie ww. w służbie stanowiłoby naruszenie jej ważnego interesu i na podstawie powyżej określonego przepisu należało zwolnić go ze służby w Policji. Komendant Główny Policji, w wyniku złożonego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał m.in., że czyn, którego dopuścił się policjant jest szczególnie naganny w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o jakich mowa w rocie ślubowania. Nie jest możliwe pozostawienie w służbie policjanta, który dopuścił się wykroczenia, tj. kradzieży mienia o wartości 20 zł. K. R., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, w której zarzucił, że rozkaz ten został wydany z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 77 i art. 80 Kpa, poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w sytuacji, gdy organ ten zaniechał ustalenia pobudek i motywacji działania skarżącego, jak również nie poczynił ustaleń dotyczących przebiegu jego służby i posiadanych kwalifikacji, 2) art. 7 i art. 8 Kpa polegającym na przekroczeniu granic uznania administracyjnego, 3) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że popełnienie wykroczenia uzasadnia zwolnienie skarżącego ze służby w Policji ze względu na jej ważny interes. Podnosząc powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem obowiązującym w dniu jego wydania. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka wystąpienia "ważnego interesu służby" winna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta, a do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia tej przesłanki. Z konstrukcji powyżej określonego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem przesłanki określonej w przytoczonym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności. Kognicja Sądu w tego typu sprawach ograniczona jest zatem do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji zaistniała. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, organy w przekonywujący sposób wykazały, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący dokonał kradzieży mienia o wartości 20 zł w sklepie, co stanowi wykroczenie. Skarżący wyjaśnił, że realizował "na własną rękę" i nie informując bezpośredniego przełożonego, działania zmierzające do dotarcia do grupy przestępczej zajmującej się kradzieżami samochodów. Aby cel ten osiągnąć, skarżący kilkakrotnie "stawiał" alkohol osobom planującym terminy włamań do pojazdów (k. 12). W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł z powyższego, iż przez takie zachowanie, skarżący utracił przesłanki podmiotowe, konieczne do pełnienia służby w Policji. Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżący ich nie spełnia to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. W obszernym uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ wykazał słuszność zajętego stanowiska. Zdaniem Sądu zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, gdyż prowadząc postępowanie organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów postępowania, jak również dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.