II SA/Wa 2430/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Waldemar Śledzik, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. uchyla decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 102 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669) i § 13 pkt 2 oraz § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania [...] J. K. należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego w Grupie Obserwatorów Sił Zbrojnych RP Misji Obserwatorów Unii Europejskiej w [...] za okres od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej podniósł, iż rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] września 2008 r. nr [...] [...]. J. K. został skierowany, z jednoczesnym pozostawieniem na stanowisku służbowym ostatnio zajmowanym w kraju, do wykonywania zadań na stanowisko obserwatora wojskowego misji w Grupie Obserwatorów Sił Zbrojnych RP Misji Obserwatorów Unii Europejskiej w [...]. Wymieniony podoficer pełnił służbę wojskową poza granicami państwa od dnia [...]września 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] J. K. wystąpił do Szefa Generalnego WP o wypłatę należności zagranicznej za okres pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego. Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił skarżącemu przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w [...] za okres od dnia [...] września 2008 r. do dnia zakończenia tej służby. Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Szefowi Sztabu Generalnego WP. Szef Sztabu Generalnego WP ponownie rozpoznał wniosek z dnia [...] stycznia 2009 r. i decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] odmówił przyznania [...] J. K. wnioskowanej należności zagranicznej, a Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. W dniu [...] września 2010 r. [...] J. K. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1703/10 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] maja 2010 r. Szef Sztabu Generalnego WP rozpoznawszy po raz kolejny wniosek [...] J. K. z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie przyznania należności zagranicznej, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił przyznania skarżącemu należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego w Grupie Obserwatorów Sił Zbrojnych RP Misji Obserwatorów Unii Europejskiej w [...] za okres od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. (decyzję skutecznie doręczono stronie w dniu [...] czerwca 2011 r.). W dniu [...] lipca 2011 r. [...] J. K. złożył do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od powyższej decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Minister Obrony Narodowej rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż skarżący złożył wniosek o wypłacenie należności zagranicznej w dniu [...] stycznia 2009 r., zatem w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepis art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw, który stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie zmian w ustawie pragmatycznej, tj. przed dniem 1 stycznia 2010 r., prowadzi się na podstawie dotychczasowych przepisów. Organ I instancji w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie wskazał art. 8 powołanej ustawy, jednak w jej uzasadnieniu wyjaśnił, że oparł rozstrzygnięcie na przepisach obowiązujących w czasie, gdy żołnierz przebywał poza granicami państwa. Minister Obrony Narodowej stwierdził, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji błędnie zostały wskazane przepisy § 2 pkt 2 lit. "a" i § 10 pkt 2 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2004 r., gdyż nie mogły one mieć jednocześnie zastosowania z § 2 pkt 2 lit. "c", § 13 i § 15 tego rozporządzenia. [...] J. K. rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] września 2008 r. nr [...] został skierowany, z jednoczesnym pozostawieniem na stanowisku służbowym ostatnio zajmowanym w kraju, do wykonywania zadań na stanowisko [...]. Podstawę prawną powyższego rozkazu stanowiły: art. 24 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) i § 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 140, poz. 1479 ze zm.). Powołana w rozkazie Szefa Sztabu Generalnego WP podstawa prawna była nieprawidłowa, ponieważ do wykonywania zadań w Grupie Obserwatorów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w [...] żołnierze zostali skierowani na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2008 r. o użyciu Grupy Obserwatorów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w [...]. Przedmiotowe postanowienie odwołuje się do przepisów art. 2 pkt 1 lit. "b", art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1117 ze zm.). Mając na uwadze powyższe oraz specyfikę tej misji i charakter wykonywanych zadań, organ odwoławczy wskazał, że [...] J. K. został skierowany do pełnienia służby w składzie jednostki wojskowej użytej w celu udziału w misji pokojowej, na podstawie przytoczonych przepisów. W związku z tym, Szef Sztabu Generalnego WP rozkazem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] dokonał zmiany pkt 6 rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] września 2008 r. dotyczącego skierowania ww. [...] do wykonywania zadań w Grupie Obserwatorów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w [...]. Przedmiotowa zmiana dotyczyła określenia podstawy prawnej, której nadano nowe, prawidłowe brzmienie o treści: art. 24 ust. 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Minister Obrony Narodowej podkreślił, że podstawą skierowania żołnierzy do wykonywania zadań poza granicami państwa, zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych RP poza granicami państwa było postanowienie Prezydenta RP. Zastosowanie takiego trybu jednoznacznie wskazuje, że użyty został pododdział, w rozumieniu powołanej ustawy "jednostka wojskowa" (art. 1). Rozkaz o skierowaniu poszczególnych żołnierzy miał natomiast tylko charakter porządkowy i nie mógł zmieniać zasad użycia pododdziału, określonych w postanowieniu Prezydenta RP. To bowiem Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, korzystając ze swoich ustawowych kompetencji, zdecydował, że do misji pokojowej w [...] użyty będzie pododdział, a więc do określenia należności pieniężnych miał zastosowanie § 2 pkt 2 lit. "c" powołanego rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2004 r. Organ dodał również, że rozkaz o skierowaniu żołnierza do służby poza granicami państwa nie jest rozkazem personalnym w rozumieniu przepisów pragmatycznych. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, obowiązującym do dnia 31 grudnia 2009 r., skierowanie żołnierza do pełnienia służby poza granicami państwa następuje w drodze indywidualnego lub zbiorowego rozkazu. Nie jest to więc decyzja w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej i do rozkazu takiego nie ma zatem zastosowania art. 8 ust. 1 tej ustawy, a tym samym nie mają także zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, wniosek J. K. w sprawie przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby w charakterze obserwatora wojskowego w Grupie Obserwatorów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w [...], stosownie do uregulowań zawartych w § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa, nie znajduje uzasadnienia. Wnioskodawcy przysługiwała natomiast należność zagraniczna określona w § 13 pkt 2 powołanego rozporządzenia, która to należność została mu przez Dowództwo Operacyjne Sił Zbrojnych wypłacona. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wymieniony podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 102 ust. 1 ustawy pragmatycznej w zw. z § 2 pkt 2 lit. a, § 10 oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa, poprzez jego wadliwą wykładnię i niezastosowanie w sprawie, przez co doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego i odmowę przyznania mu należnych ustawowo świadczeń finansowych, o których mowa w powołanym rozporządzeniu - jak dla żołnierza skierowanego poza granice kraju w charakterze obserwatora wojskowego, b) naruszenie § 12 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 2 lit. a i § 10 tego rozporządzenia, poprzez wadliwą wykładnię tychże przepisów i ich niezastosowanie w sprawie oraz przyjęcie jako podstawy błędnej wykładni treści postanowienia Prezydenta RP z dnia [...] września 2008 r. o użyciu Grupy Obserwatorów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w [...], dokonanej przez organy obu instancji w sprawie, przez co skarżący pozbawiony został należnych mu ustawowo świadczeń finansowych - jak dla żołnierza skierowanego poza granice kraju w charakterze obserwatora wojskowego. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] czerwca 2011 r., a także ujęcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej oraz wytycznych dla organu z uwzględnieniem zakresu ustaleń dotyczących, czy w przedmiotowej sprawie należą się skarżącemu odsetki za zwłokę w wypłacie należności finansowych. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2012 r. Minister Obrony Narodowej wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność będącej przedmiotem zaskarżenia do Sądu własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Powodem stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. było wydanie jej po upływie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. Następnie Minister Obrony Narodowej rozpoznawszy wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] grudnia 2011 r., ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zatem decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] czerwca 2011 r. - jako decyzja I instancji - legitymuje się przymiotem ostateczności, w konsekwencji czego w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie od niej skargi jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do postanowień art. 135 powołanej ustawy procesowej, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż zostały w niej podane. Na podstawie art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosowanie zaś do postanowień art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z art. 57 § 1 i 5 pkt 2 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Warunkiem zachowania terminu w przypadku nadania pisma za pośrednictwem poczty jest jego złożenie (przesyłki) w przewidzianym prawem terminie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Jak wynika z akt administracyjnych decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] czerwca 2011 r. została doręczona stronie w dniu [...] czerwca 2011 r., co wynika z pokwitowania skarżącego osobistego odbioru decyzji widniejącego na ostatniej jej stronie. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] lipca 2011 r. (w poniedziałek). Odwołanie od tej decyzji skarżący złożył w dniu [...] lipca 2011 r. w urzędzie pocztowym, co potwierdza stempel urzędowy widniejący na przesyłce listowej kierowanej do organu I instancji. Zatem środek odwoławczy wniesiony został przez stronę z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia środka odwoławczego – jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczności tego odwołania, czego następstwem jest ostateczności kwestionowanego orzeczenia. Rozpoznanie wniosku o ponowne rozparzenie sprawy wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W takim przypadku dochodzi bowiem do weryfikacji w postępowaniu odwoławczym orzeczenia ostatecznego, które korzysta z ochrony trwałości ustalonej przepisem art. 16 § 1 k.p.a. – przykładowo wyrok NSA z 14 kwietnia 1999 r. sygn. akt I SA 1923/98 (publik. ONSA 2000, Nr 2, poz. 70). Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić nieważność zaskarżanej decyzji Ministra Obrony Narodowej, który zamiast wydać postanowienie w trybie art. 134 k.p.a., rozparzył odwołanie wniesione od decyzji ostatecznej. Odnosząc się do stanowiska organu przedstawionego w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2012 r. należy wskazać, iż Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji wg. stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Tym samym niezasadnym jest wniosek organu o odrzucenie skargi wniesionej na decyzję, która w dniu wniesienia skargi do Sądu pozostawała w obrocie prawnym i podlegała zaskarżeniu. Przeciwnie należy rozważyć, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do Sądu wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji stanowiącej przedmiot kontroli sądowej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w stosunku do orzeczeń ostatecznych należy przyjąć, iż po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania wewnątrzadministracyjnego. Stanowisko takie zajmował konsekwentnie NSA na tle postanowień art. 35 ust. 4 ustawy o NSA z 1995 r. (przykładowo wyrok NSA z 20 lipca 1984 r. sygn. akt III SA 508/84 publik. ONSA 1984, Nr 2, poz. 63). NSA w wyroku z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 50/06 wyraził akceptowany w obowiązującym porządku prawnym pogląd, iż niedopuszczalne jest wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji po wniesieniu na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego (publik. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zakaz taki jest oczywisty w świetle postanowień art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych, statuujący ich moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia takiego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej także z urzędu. Nie mogła by bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja, niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję (patrz T. Woś, H. Krysiak-Molczy, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 269). W przeciwnym wypadku organ administracji publicznej wchodziłby w kompetencje Sądu, którego kontrola jest znacznie szersza, niż organu administracji publicznej w postępowaniu nadzorczym. Zatem należy przyznać prymat kontroli sądowoadminstracyjnej decyzji ostatecznej wydanej w trybie zwykłym, a wyrok Sądu w tej sprawie, jest dla organu administracyjnego wiążący. Jeżeli przed rozpoznaniem skargi organ wszczął z urzędu postępowanie nadzorcze, którego przedmiotem jest kontrola zaskarżonej decyzji, to rozstrzygnięcie Sądu stanowi wówczas zagadnienie wstępne prowadzące do zawieszenia postępowania nadzorczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] stwierdzająca nieważność własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w sprawie utrzymania w mocy decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu należności zagranicznej oraz utrzymująca ją w mocy decyzja nadzorcza Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. To z kolei obliguje Sąd do uchylenia ww. decyzji nadzorczych w ramach uprawnień przewidzianych przepisem art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.