II SA/Wa 2433/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania, że organ nie dopuścił się bezczynności postanawia - odrzucić skargę - K. J. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...], którym na podstawie art. 37 § 1 w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. rozpoznano ponaglenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 w zw. z art. 36 § 1 K.p.a., uznając, że organ nie dopuścił się bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność. Jednocześnie stwierdził, że jeżeli K. J. zamierza złożyć skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest właściwy. Natomiast jeżeli skarżący przedmiotem skargi chce uczynić bezczynność Komendanta Głównego Policji to brak jest przedmiotu tej bezczynności. Organem, który powinien rozpoznać wniosek z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy jest Komendant Wojewódzki Policji w [...], a nie Komendant Główny Policji. Wyjaśnił, że Komendant Główny Policji uzyskał kopie akt sprawy w związku z wniesieniem przez K. J. ponaglenia, co nie oznacza, iż został mu przekazany powyższy wniosek do rozpoznania. Wobec tego brak jest przedmiotu sprawy, czyli pozostawania Komendanta Głównego Policji w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie K. J. przedmiotem skargi uczynił postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w zakresie stwierdzenia bezczynności organu. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na enumeratywnie wymienione w tym przepisie akty i czynności z zakresu administracji publicznej oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji, w tym na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie stosownie do przepisów art. 37 § 1 K.p.a. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wniesienie takiego ponaglenia stanowi jednocześnie warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 37 § 6 K.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie tylko w przypadkach, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 6 K.p.a. brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 K.p.a., a przewidziane w ostatnim z wymienionych przepisów postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej. Nie jest to zatem postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 872/12, publ. w LEX nr 1145135; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2259/10; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 25/19, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wa 538/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym na wskazane w skardze postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania, że organ nie dopuścił się bezczynności nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Należy wskazać, że odrzucenie skargi na postanowienie nie wyłącza dopuszczalności wniesienia przez K. J. skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. Z tych względów, skoro przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.