II SA/Wa 2438/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 oraz ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 29 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r., poz. 955 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o broni" - utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] sierpnia 2020 r. o odmowie wydania p. S.K., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: – Wnioskodawca - pismem z [...] grudnia 2019 r. - wystąpił o wydanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego w łącznej liczbie 30 egzemplarzy; podkreślił, że nie występują wobec niego negatywne przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 1 - 6 i art. 17 ustawy o broni; przyczyną posiadania pozwolenia na broń jest to, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich; Wnioskodawca wskazał, że posiada uprawnienia prowadzącego strzelanie [...], instruktora strzelectwa w systemie Point Shooting oraz strzelectwa bojowego; ma także kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b ustawy o broni: patent strzelecki (nr [...]) oraz licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, dalej jako "PZSS" (nr [...]); Wnioskodawca jest zatem zwolniony z egzaminu przed organem Policji; wskazał, że - w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich współpracuje - z innymi podmiotami; szkolenia są prowadzone, m. in. w ramach projektów unijnych; Wnioskodawca ma wieloletnie doświadczenie w zakresie strzelectwa jako kolekcjoner, strzelec sportowy, prowadzący strzelanie oraz żołnierz Wojsk Obrony Terytorialnej; do wniosku dołączył wyciąg z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, dalej jako "CEIDG", dokumenty potwierdzające jego uprawnienia, zaświadczenia o ukończeniu kursów, umowę współpracy w zakresie obsługi trenerskiej i instruktorskiej oraz orzeczenie psychologiczne i lekarskie, stwierdzające, że może dysponować bronią; dodatkowo - w toku postępowania - złożył świadectwo nadania uprawnień instruktora poziomu [...] (nr [...]); w piśmie Dowódcy [...][...] Brygady Obrony Terytorialnej z [...] lipca 2020 r. wyjaśniono, że świadectwo to uprawnia do występowania w roli instruktora w trakcie realizacji szkolenia programowego, a także do posługiwania się bronią [...],[...],[...] i [...], – organ I. instancji stwierdził, że przedstawione przez Wnioskodawcę dokumenty nie potwierdzają uzyskania przez niego uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim; z tego powodu wydano decyzję o odmowie wydania mu pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego, – wobec wniesienia odwołania sprawa jest rozpatrywana ponownie, – podstawą kwestionowanej decyzji jest art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 oraz ust. 3 pkt 7 ustawy o broni; zgodnie z nim, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni; przy tym w przypadku broni do celu szkoleniowego, za ważną przyczynę uważa się w szczególności posiadanie uprawnień - określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim - oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, – przedłożone orzeczenia lekarskie i psychologiczne, brak karalności oraz pozytywna opinia z miejsca zamieszkania wykazały, że Wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; okoliczność ta nie może jednak być sama w sobie podstawą wydania pozwolenia na żądany rodzaj broni - w określonym celu; konieczne jest oraz wymagane z mocy prawa potwierdzenie istnienia ważnej przyczyny posiadania broni palnej do celu szkoleniowego; Wnioskodawca udokumentował zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich; przedłożył właściwy dokument z CEIDG; wynika z niego, że od [...] sierpnia 2019 r. rozpoczął działalność gospodarczą - w tym w zakresie pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych, a także pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (symbole [...] i [...]); jednak przedłożone przez Wnioskodawcę zaświadczenia: legitymacja "Prowadzącego strzelanie" oraz tytuły Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego w systemie Point Shooting oraz Strzelania Bojowego, nie potwierdzają uprawnień do prowadzenia przez niego szkoleń o charakterze strzeleckim, – przedstawiona przez Wnioskodawcę legitymacja "Prowadzącego strzelanie" - wydana przez Ligę Obrony Kraju [...] listopada 2014 r. - nie potwierdza w żaden sposób posiadania uprawnień - określonych w odrębnych przepisach - do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, – w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. z 2000 r., poz. 234 ze zm.), dalej jako "Rozporządzenie" - stanowiącego akt wykonawczy do ustawy o broni i amunicji - szczegółowo określono charakter zadań prowadzącego strzelanie oraz jego kwalifikacje; prowadzący strzelanie, to osoba, która odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia strzelania oraz udzielania pomocy medycznej w jednostkach organizacyjnych Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, dalej jako "PZSS", Ligi Obrony Kraju lub Polskiego Związku Łowieckiego; uprawnienia prowadzącego strzelanie określono zaś w załączniku do Rozporządzenia - we wzorcowym regulaminie bezpiecznego funkcjonowania strzelnic; zgodnie z jego treścią, prowadzący strzelanie: odpowiada za bezpieczeństwo użytkowników strzelnicy oraz osób im towarzyszących, wyznacza korzystającym ze strzelnicy stanowiska strzeleckie, a osobom towarzyszącym - miejsce bezpiecznego pobytu, a także prowadzi książkę rejestru pobytu na strzelnicy (...); uprawnienia prowadzącego strzelanie mają zatem charakter stricte porządkowy; mają na celu organizację strzelania oraz zapewnienie bezpieczeństwa podczas szkolenia, czy zawodów sportowych; zakres zadań określonych w Rozporządzeniu nie odnosi się w żaden sposób do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim - do kształcenia innych osób w zakresie strzelectwa; dlatego za mylne jest utożsamianie kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim z kwalifikacjami prowadzącego strzelanie, czyli osoby odpowiedzialnej za organizację i bezpieczeństwo strzelań, – w myśl art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni, warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego, jest posiadanie uprawnień - określonych w odrębnych przepisach - do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim; Rozporządzenie nie stanowi zaś odrębnych przepisów; jest aktem wykonawczym do ustawy o broni; znajduje się zatem w granicach tego samego prawa materialnego, które określa dostęp do broni przeznaczonej do celu szkoleniowego; odrębne przepisy to z kolei przepisy ustanowione innymi aktami prawnymi; w tym przypadku są to akty prawodawcze powszechnie obowiązujące, normujące kwestię kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, wykraczające poza granice ustawy o broni; przykładem jest art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy o broni, którego treść uzależnia wydanie pozwolenia na broń do celu łowieckiego od posiadania uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, czyli na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz.U. z 2020 r., poz. 1683 ze zm.), – jedynym przepisem prawa, który reguluje nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich jest zatem art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1133, ze zm.); nie precyzuje on wprawdzie umiejętności, doświadczenia i wiedzy, jakimi muszą się wykazać trenerzy czy instruktorzy sportu; w art. 41 ust. 3 ustawy wskazano jedynie, że trenerem lub instruktorem sportu w sportach - w których działają polskie związki sportowe - może być osoba, która ukończyła 18 lat, posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe, wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu oraz nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo (...); ustawa ta nie przewiduje przepisów wykonawczych, które by tę materię dokładniej opisały; rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie (Dz. U. nr 44, poz. 233) uchylono na mocy art. 25 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829); ustawodawca celowo uchylił powyższe rozporządzenie, nie powołując innego; świadczyć o tym mogą założenia ustawodawcy do celu dereglamentacji: "to właśnie pracodawcy (kluby i związki) będą dokonywały oceny przydatności do zawodu, nie tylko na podstawie kwalifikacji nieformalnych, ale również formalnych, w tym ukończonych szkoleń. W tej jednak sytuacji to na klubie, czy związku ciążyć będzie obowiązek (a raczej uprawnienie) do określenia pożądanych wymogów kwalifikacyjnych, jakim sprostać musi przyszły pracownik (trener lub instruktor sportu). Podstawowym założeniem dereglamentacji jest oddanie rynkowi danych usług uprawnienia do określenia wymogów kwalifikacyjnych dla osób świadczących daną usługę. W przypadku trenera i instruktora sportu idealnym rozwiązaniem byłoby, gdyby funkcję taką przejęły polskie związki sportowe, ustanawiając autonomiczne systemy licencyjne oparte na kluczu kompetencji i umiejętności niezbędnych do prowadzenia szkolenia w danym sporcie. Wówczas od sposobu ukształtowania systemów licencyjnych przez polskie związki sportowe zależeć będzie jakość szkolenia oraz rzeczywista dostępność zawodów trenera i instruktora sportu. Wymogi kwalifikacyjne określone w sposób zbyt wymagający będą bowiem skutkować ciągłym ograniczeniem dostępu do zawodu, natomiast określone w sposób zbyt liberalny mogą prowadzić do obniżenia jakości szkolenia w danym sporcie"; wykształcenie niezależnych ram kwalifikacji dla trenerów, czy instruktorów, miało stanowić zatem gwarancję dostosowania procesu ich szkolenia do faktycznych oczekiwań ze strony pracodawców, – osoba mająca zamiar prowadzić szkolenia o charakterze strzeleckim musi wykazać uprawnienia trenera lub instruktora sportu - nabyte po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu, np. Akademię Wychowania Fizycznego, dalej jako "AWF" i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne, specjalizujące się w tego typu szkoleniach; PZSS nie ma monopolu na wykazywanie ważnej przyczyny posiadania broni do celu szkoleniowego; jednak z uwagi na cel powstania tej organizacji, ma ona niewątpliwie szeroką wiedzę i doświadczenie w zakresie kształcenia osób na trenera, czy instruktora sportu; Wnioskodawca nie legitymuje się ani uprawnieniami trenera ani też instruktora sportu; przedstawił bowiem zaświadczenia o uzyskaniu uprawnień instruktora wyszkolenia strzeleckiego w systemie Point Shooting oraz strzelania bojowego; jak wynika z wyjaśnień udzielonych przez Fundację "[...]" oraz Instytut Kształcenia "[...]" w S. i PZSS przeszkolenia udzielały Wnioskodawcy osoby posiadające jedynie uprawnienia "Prowadzącego strzelanie" oraz tytuł instruktora; zgodnie natomiast z zasadami obowiązującymi w sporcie, do prowadzenia zajęć na kursie instruktorskim wymagane jest posiadanie - co najmniej - tytułu trenera klasy 2; ponadto, kursy Wnioskodawcy trwały: w pierwszym przypadku - 30 godzin, a w drugim - 75 godzin lekcyjnych; tymczasem, kształcenie instruktorów sportu w strzelectwie sportowym w ramach PZSS trwa łącznie 210 godzin, w tym 80 godzin to część ogólna, a 130 godzin to część specjalistyczna; kurs instruktora sportu AWF obejmuje zaś 180 godzin zajęć programowych i składa się z bloków: 60 godzin zajęć teoretycznych, 90 godzin dyscypliny kierunkowej (strzelectwo sportowe) oraz 30 godzin praktyki instruktorskiej w klubie sportowym; brak jest zatem podstaw by uznać, że uzyskane przez Wnioskodawcę uprawnienia są wystarczające do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim; ponieważ Wnioskodawca zamierza szkolić inne osoby z w pełni sprawnej broni palnej to musi wykazać się odpowiednimi uprawnieniami; mają one dawać gwarancję, że szkolenia te będą przeprowadzane zgodnie z uzyskanymi kompetencjami, – skoro zaś Wnioskodawca nie posiada uprawnień trenera lub instruktora sportu strzeleckiego, nie spełnił jednego z ustawowych warunków uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych (tak np. wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 2016/19 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie - tytułem trenera lub instruktora - bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1848/19 - dostępny w CBOSA), – na wynik sprawy nie ma także wpływu świadectwo nadania Wnioskodawcy uprawnień instruktora poziomu [...]; świadectwo to uprawnia bowiem do występowania w roli instruktora jedynie w trakcie realizacji szkolenia programowego Wojsk Obrony Terytorialnej - a więc w całkiem innym zakresie; tym samym bezpodstawne są zarzuty odwołania o rzekomym naruszeniu przez organ art. 7 i 80 K.p.a. oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni, – prawo do posiadania broni nie należy do kategorii praw i wolności osobistych wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); dlatego dostęp do broni nie ma charakteru powszechnego; w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że posiadanie oraz używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej (tak wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 2024/17, 1518/18 - dostępne w CBOSA); w polskim systemie prawnym dostęp do broni poddano natomiast daleko idącym ograniczeniom; to rygorystyczne unormowanie w tym zakresie jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego; ta ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony; tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej; ustawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać; prawodawca obwarował więc warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni; reglamentując dostęp do posiadania broni wprowadzono wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję; dlatego też przy interpretacji przepisów ustawy o broni należy uwzględniać fakt, że jej posiadanie jest określonym przez ustawodawcę atrybutem władztwa państwowego; wiąże się z przywilejem posiadania broni, jako odstępstwa od generalnego zakazu jej posiadania; tym samym, skoro prawo do broni jest reglamentowane, to wykładając przepisy ustawy o broni, ich interpretacja powinna zmierzać w kierunku zawężającym, a nie rozszerzającym. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa: – materialnego: – art. 10 ust 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni, poprzez błędne przyjęcie, że posiadanie uprawnień - określonych w odrębnych przepisach - do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, jest równoznaczne z posiadaniem uprawnień trenera lub instruktora sportu; tymczasem nie wynika to ze wskazanych przepisów; – art. 1, 2 ust. 1 i 1a oraz 41 ustawy o sporcie, poprzez błędne zastosowanie w niniejszej sprawie; prowadzenie szkoleń strzeleckich nie może być utożsamiane ze sportem; szkolenia o tym charakterze pozostają poza zakresem regulacji ustawy o sporcie; prowadzenie szkoleń nie jest bowiem sportem - ani zgodnie z jego potoczną definicją, jak i legalną - wynikającą z art. 2 ustawy; art. 41 ustawy o sporcie dotyczy wyłącznie trenerów funkcjonujących w ramach struktur związków sportowych oraz polskich związków sportowych; nie dotyczy więc osób prowadzących szkolenia strzeleckie poza tymi strukturami; – art. 41 ust. 3 pkt 3 ustawy o sporcie, poprzez nieuwzględnienie - w razie zastosowania tego przepisu - że jego treść odwołuje się do wiedzy, doświadczenia i umiejętności, a nie do formalnych uprawnień trenerskich (w tym tych nadawanych przez AWF, czy PZSS); – postępowania: – art. 6 K.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności; nałożono bowiem na Wnioskodawcę wymóg uzyskania pozwolenia na broń wywiedziony z przepisów, które dotyczą zupełnie innej materii (sportu); nie powinny mieć więc w niniejszej sprawie zastosowania; działano zatem w sprawie bez podstawy prawnej; – art. 8 § 1 K.p.a., poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej; oczekiwano od Wnioskodawcy spełnienia wymagań, które nie wynikają z przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wywodzono, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu jakoby Wnioskodawca nie posiadał uprawnień - określonych w odrębnych przepisach - do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. W myśl art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim określono w odrębnych przepisach. Zdaniem Wnioskodawcy tego odrębnego unormowania nie stanowi jednak art. 41 ustawy o sporcie. Szkoleń o charakterze strzeleckim nie można utożsamiać tylko ze sportem. Nie mieszczą się one także w kategorii uprawiania lub organizowania sportu. Stąd ustawa o sporcie nie mogła mieć tu zastosowania. Na marginesie należy jednak wskazać, że nawet gdyby art. 41 ustawy o sporcie miał zastosowanie w niniejszej sprawie to zaskarżona decyzja i tak pozostawałaby błędna. W przepisie tym jest mowa o wiedzy, doświadczeniu i umiejętnościach osoby mającej być instruktorem lub trenerem sportu. Tymczasem organ zbadał sprawę wyłącznie pod kątem posiadania przez Wnioskodawcę bliżej nieokreślonych uprawnień. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 20 akt sądowych. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie szerokie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienia w sprawie przesłanek dla wydania Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego. Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje. Na wstępie należy odnotować, że - wedle przyjętej w Polsce koncepcji dostępu obywateli do broni - możliwość jej posiadania nie należy do podstawowych praw obywatelskich, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej. Odzwierciedleniem tego jest brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni, gdzie wskazano warunki, kiedy można uzyskać pozwolenie na broń. Prawo do jej posiadania nie jest więc powszechne, lecz prawodawca uzależnił je od wystąpienia określonych przesłanek, których wystąpienie musi stwierdzić odpowiedni organ władzy publicznej. Jedynie w takim przypadku może wydać stosowne pozwolenie. Wskazanymi przez ustawodawcę warunkami są: - brak zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie i bezpieczeństwa oraz porządku publicznego i - ważna przyczyna posiadania broni. Ważną przyczynę posiadania broni w przypadku pozwolenia na broń do celów szkoleniowych ustawodawca wskazał w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni. Jest nią posiadanie uprawnień - określonych w odrębnych przepisach - do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie i porządku oraz bezpieczeństwa publicznego. Potwierdzają to przedłożone przez niego orzeczenia psychologiczne oraz lekarskie. Wobec warunku wskazania ważnej przyczyny posiadania broni, Wnioskodawca udokumentował również zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Spór sprowadza się natomiast do tego, czy słusznie uznano, że przedstawione przez niego dokumenty nie potwierdzają, że posiada on właściwe uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Wobec wywodów skargi należy więc wskazać, że w polskim porządku prawnym nie ma odrębnych przepisów dotyczących prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Słusznie zatem organ uznał – także wobec konieczności zawężającej interpretacji przepisów ustawy o broni - że odesłanie z art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy dotyczy art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie. Osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa powinna zatem legitymować się wskazanymi tam uprawnieniami. Wnioskodawca przedłożył dokumenty potwierdzające jego uprawnienia w zakresie prowadzenia strzelania, nie zaś do prowadzenia szkolenia o charakterze strzeleckim. Oczywistym jest natomiast, że są to działania całkowicie różne pod względem treści, jak i wymagań do ich prowadzenia. Z przepisów Rozporządzenia wynika, że prowadzący strzelanie wykonuje jedynie czynności porządkowe. Sam nie używa broni. Prowadzący szkolenie w zakresie strzelania musi natomiast legitymować się określoną wiedzą merytoryczną i posiadać konkretne umiejętności dotyczące nie tylko obchodzenia się z bronią, ale również znać metodykę przekazywania tej wiedzy i umiejętności osobom przezeń szkolonym. Wbrew wywodom ze skargi Wnioskodawca nie przedłożył dokumentów potwierdzających powyższe kwalifikacje uzyskanych na zasadach określonych przepisami szczególnymi. Podkreślić należy, że posługiwanie się bronią – także w celach szkoleniowych – z uwagi na specyfikę tego zajęcia, jak i związanego z tym zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, niewątpliwie wymaga udokumentowania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie. Słusznie zatem organ uznał, że brak formalnie potwierdzonych - odpowiednimi dokumentami - kwalifikacji Wnioskodawcy w zakresie prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, stanowi przesłankę przemawiającą za odmową wydania mu pozwolenia na broń do wnioskowanego celu. Chybione są zatem zarzuty skargi jakoby w danym postępowaniu organ bezpodstawnie odniósł się – na mocy art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni - do wymagań wskazanych w art. 41 ustawy o sporcie i w ten sposób naruszył przepisy prawa materialnego, jak i zasady z art. 6 oraz 8 § 1 K.p.a. Ze wskazanych wyżej przyczyn i charakteru uprawnienia do posiadania broni – będącego w zasadzie przywilejem i odstępstwem od generalnego zakazu jej posiadania – uznać należy, że nie ma także racji Wnioskodawca jakoby z art. 41 ustawy o sporcie wynikał dla osoby ubiegającej się o uzyskanie pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych wyłącznie generalny obowiązek posiadania wiedzy, doświadczenia i umiejętności w tym zakresie. Rację ma bowiem organ, że - w myśl wskazanej regulacji - osoba ubiegająca się o wskazane pozwolenie powinna uzyskać – od konkretnych wyspecjalizowanych jednostek - formalne uprawnienia trenerskie lub instruktorskie odpowiedniej rangi. Wyłącznie wówczas można uznać, że posiada ona uprawnienia określone w odrębnych przepisach w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni. Określonej w tym przepisie przesłanki uzyskania pozwolenia nie można zaś wykładać rozszerzająco. Chybione są więc zarówno zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających warunki wydawania pozwolenia na posiadanie broni, jak i przepisów procesowych – art. 6 oraz 8 § 1 K.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.