II SA/Wa 244/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 powołanej ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na przesłanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaskarżonej decyzji zwykłym listem nie można jednoznacznie ustalić daty jej doręczenia skarżącej. Jednakże w aktach administracyjnych organu znajduje się pismo B. P., adresowane do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i nadane w dniu 3 grudnia 2007 r. w urzędzie pocztowym, w którym skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji z dnia 6 listopada 2007 r. W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarżąca najpóźniej 3 grudnia 2007 r. dysponowała zaskarżoną decyzją, a więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał w dniu 2 stycznia 2008 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę dopiero 15 stycznia 2008 r. (data stempla pocztowego), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Dodatkowo podnieść należy, iż w zaskarżonej decyzji skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia skargi. Zatem zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga złożona z uchybieniem przewidzianego prawem terminu podlega odrzuceniu, wobec czego Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 powołanej ostatnio ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.