II SA/Wa 2456/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2011 r. 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanej, decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2011 r. o odmowie uznania z dniem 20 lipca 2011 r. A. G. za osobę bezrobotną. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, co następuje: W dniu zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w S., to jest w dniu 20 lipca 2011 r., A. G. przedłożyła dokumenty, z których wynikało, że od dnia 3 marca 2008 r. była zatrudniona w S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. i że pracodawca wypowiedział jej umowę o pracę ze skutkiem na dzień 30 czerwca 2011 r. Jednakże z treści załączonego zaświadczenia znak [...] wystawionego w dniu [...] lipca 2011 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wynika, że A. G. od dnia 3 marca 2008 r. - nadal podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy u płatnika S. Sp. z o.o. oraz w okresie od dnia 3 marca 2008 r. do dnia 31 maja 2011 r. podstawą wymiaru składek w przeliczeniu miesiąca była kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji, iż A. G. nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do uznania za osobę bezrobotną, z uwagi na podleganie obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. G. zakwestionowała powyższą decyzję, wskazując na rzeczywistą utratę pracy i faktyczne pozostawanie bez zatrudnienia od dnia 1 lipca 2011 r. Wskazała, iż pracodawca nie opłacił za nią składki w ZUSie za miesiąc czerwiec 2011 r., nie wydał świadectwa pracy, oraz nie wyrejestrował swoich pracowników z ZUSu. Podniosła, że w tej sprawie toczy się postępowanie przed Prokuraturą Rejonową i Inspekcją Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest zasadna. Rozpatrując niniejszą sprawę naruszono zasady procesowe zawarte w art. 7 i art. 8 Kpa, poprzez niewyjaśnienie rzeczywistego i aktualnego na czas orzekania stanu faktycznego sprawy, oparcie ustaleń faktycznych na niepełnym materiale dowodowym, a także, poprzez podanie niepełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powyższe uchybienia w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie miały wpływ na treść uzasadnienia decyzji (art. 107 § 1 i 3 Kpa) i na wynik sprawy i nie zostały dostrzeżone przez organ II instancji, co z kolei stanowiło naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia oba organy uczyniły zaświadczenie z ZUS-u Oddział w S. z dnia [...] lipca 2011 r., które, co wynika z treści tego zaświadczenia, dotyczy jedynie stanu sprawy na dzień jego wystawienia. Natomiast organ I instancji orzekał w niniejszej sprawie w dniu [...] lipca 2011 r., zaś organ II instancji w znacznie późniejszym okresie – w dniu [...] września 2011 r. Zatem organ ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy o nieaktualne w chwili orzekania zaświadczenie ZUS. Nadto z tego zaświadczenia ZUS-u nie wynika, aby pracodawca opłacił za zainteresowaną składki za miesiąc czerwiec i za miesiące następne. Organ II instancji miałby pełniejszy pogląd w tej materii, gdyby zażądał stosownego zaświadczenia z ZUS-u np. na dzień 1 września 2011 r. Nadto już z treści odwołania A. G. wynika, iż niedochowanie przez pracodawcę takich obowiązków jak wydanie świadectwa pracy i odpowiednie wyrejestrowanie zakładu pracy jako płatnika składek z ubezpieczenia społecznego (ZUS) stało się przedmiotem postępowania karnego, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową (skarżąca nie podaje jaką Prokuraturę, ale z charakteru sprawy wynika, iż może to być jedynie Prokuratura Rejonowa w S.), oraz przedmiotem stosownego postępowania przed Państwową Inspekcją Pracy. W odwołaniu tym wskazała dlaczego nie dysponuje świadectwem pracy, a jedynie dokumentem wypowiadającym stosunek pracy przez pracodawcę. Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do powyższych informacji, nie sprawdził czy istotnie postępowania przeciwko pracodawcy toczą się przed wskazanymi w odwołaniu organami i nie ustalił, jaki wpływ mają te postępowania na ocenę zainteresowanej jako osoby bezrobotnej. Zatem ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy sprowadziło się w istocie do powtórzenia argumentacji organu I instancji bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do argumentacji zawartej w odwołaniu i bez dokonania własnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. Oba organy pominęły także zawarte w aktach administracyjnych (k. 44) oświadczenie zainteresowanej z dnia 20 lipca 2011 r., iż S. Sp. z o.o. był jej jedynym pracodawcą. Także zważywszy na okoliczność, iż przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera dwanaście podpunktów, od lit. a) do lit. l) i każdy z nich dotyczy innego stanu faktycznego, to brak wskazania w decyzjach organów obu instancji dokładnie tego przepisu (wraz z literowymi podpunktami) stanowi wadę w procesie subsumcji. Powyższe, wyżej wyszczególnione uchybienia, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie miały istotny wpływ na wynik podjętej decyzji. Dlatego też, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.