II SA/Wa 2459/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym pisma W. T. z dnia 28 września 2009 r. w sprawie sposobu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jego wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od rozpatrywania sprawy o sygn. akt II SA/Wa 2459/04 ze skargi W. T. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej p o s t a n a w i a odrzucić pismo W dniu 28 września 2009 r. W. T. wniósł do WSA w Warszawie pismo, w którym oświadczył, że złożony przez niego wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów WSA w Warszawie, który został rozpoznany prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SO/Ol 31/08, powinien być rozpoznany ponownie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko skarżący podał, że złożony przez niego wniosek został rozpoznany w sposób nieprawidłowy ("fałszywie") zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Stwierdził, że WSA w Warszawie dopuścił się fałszerstwa akt i nie przedstawił obydwu, wyżej wymienionym Sądom akt administracyjnych złożonych przez pełnomocnika Prezesa Rady Ministrów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu, pismo W.T. z dnia 28 września 2009 r. nie stanowi, jak to usiłuje dowieść skarżący, kolejnego wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów WSA w Warszawie. W piśmie tym skarżący nie powołuje bowiem żadnych okoliczności dotyczących osób sędziów, a wskazuje jedynie na, istniejącą jego zdaniem, wadliwość przeprowadzonego przez NSA i WSA w Olsztynie postępowania w sprawie z jego wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów WSA w Warszawie. Przy czym z brzmienia tego pisma (brak żądania uchylenia lub zmiany postanowienia WSA w Olsztynie) nie wynika, aby skarżący w jakiejkolwiek formie odwoływał się od niekorzystnego dla niego postanowienia WSA w Olsztynie, gdy jednocześnie zarzuty zawarte w tym piśmie są typowe dla odwołania i skarżący powinien formułować je w trybie zażaleniowym. Formułowanie takich zarzutów w piśmie procesowym składanym do akt sprawy już po uprawomocnieniu się postanowienia zawierającego negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziów WSA w Warszawie nie mieści się w żadnej z instytucji procesowych określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i dlatego jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.