II SA/Wa 2463/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 07 października 2011 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku. Do przedmiotowej skargi wymieniony dołączył wniosek z dnia 07 października 2011 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu powołanego wniosku skarżący podał, iż uchybienie terminu nastąpiło z powodu choroby, która uniemożliwiała mu normalne funkcjonowanie i wypełnienie terminów, ograniczyła mu czas na kontakt z prawnikiem, zebranie dokumentów oraz rzetelne przygotowanie skargi. Dodał, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, w W. nie mieszka żadna jego rodzina, w związku z czym choroba całkowicie utrudniła mu funkcjonowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ww. ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy), a zatem termin do jej zaskarżenia upłynął z dniem 23 września 2011 r., tymczasem M. G. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą skierował do Sądu, za pośrednictwem organu, w dniu 07 października 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej wniosek i skargę). Jak wynika z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] uznać należy 01 października 2011 r. – dzień po ostatnim dniu zwolnienia lekarskiego skarżącego. Z kolei pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wniósł do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 07 października 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowy wniosek). Tym samym stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca wniosła skargę od wskazanej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.) W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż przyczyną uchybienia terminu była choroba (zwolnienie lekarskie: od 25 sierpnia 2011 r. do 05 września 2011 r.; od 15 września 2011 r. do 19 września 2011 r.; od 27 września 2011 r. do 30 września 2011 r.), która uniemożliwiała mu normalne funkcjonowanie i wypełnienie terminów, ograniczyła mu czas na kontakt z prawnikiem, zebranie dokumentów oraz rzetelne przygotowanie skargi, zważywszy że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, a w W. nie mieszka jego rodzina. Biorąc pod uwagę obiektywny miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy, uznać należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił by do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez jego winy. W ocenie Sądu wskazana przez skarżącego okoliczność choroby nie została poparta dokumentami, które by przedstawiały jej rozmiar i ewentualne skutki dla aktywności skarżącego. Samo twierdzenie skarżącego, że choroba uniemożliwiała mu normalne funkcjonowanie i wypełnienie terminów, ograniczyła mu czas na kontakt z prawnikiem, zebranie dokumentów oraz rzetelne przygotowanie skargi, zdaniem Sądu, nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył wprawdzie kserokopię historii choroby wskazującą na okresy przyjmowania leków, niemniej jednak nie wynika z niej aby dolegliwość ta uniemożliwiała mu podejmowanie czynność procesowych. Podkreślić bowiem należy, iż w orzecznictwie sądowym zwolnienie lekarskie od pracy nie jest okolicznością, która uzasadniałaby brak winy w uchybieniu terminu (wyrok NSA z 04 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1243/97, LEX nr 36 902), natomiast z nadesłanych dokumentów nie wynika aby choroba, na którą cierpiał skarżący była chorobą nagłą, która nie pozwoliła mu na wyręczenie się inną osobą, czy też chorobą wymagającą leżenia, jeżeli skarżący nie mógł nadać pisma w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników, co mogłoby uzasadniać brak winy strony w uchybieniu terminu. Wskazać należy, iż zaniedbanie skarżącego w przedmiotowej sprawie jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Zaistniałe w tym zakresie zaniedbanie uniemożliwia przyjęcie, że uchybił on terminowi bez swojej winy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.