II SA/Wa 2476/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] cofającą M. C. pozwolenie na broń palną sportową. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. cofnął M. C. pozwolenie na bron palną sportową w związku z uzyskaniem informacji o prawomocnym skazaniu go za popełnienie przestępstw z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Organ uznał, iż okoliczność ta uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do wymienionego art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W myśl tych przepisów, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepisy te mają charakter obligatoryjny, wiążą organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji obrazę przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, art. 76 § 1 i art. 76 a k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z akt postępowania karnego, sygn. akt [...], a w związku z tym naruszenie art. 77 § 1, poprzez zaniechanie zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 107 § 1 i 3, poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, a także art. 6, 7 , 8 k.p.a. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez ich błędną wykładnię oraz bezzasadne przyjęcie, że zaistniały przesłanki niezbędne do cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji nie stwierdził podstaw do uwzględnia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jak z powyższego wynika, ustawodawca ustalił, iż przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, stanowi sam fakt skazania posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o to prawo się ubiegającej za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2) wystarczy ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo, tak jak w przypadku M. C., ma charakter umyślny. Bezspornym jest, iż przestępstwa popełnione przez M. C. znajdują się w katalogu przestępstw, które można popełnić tylko umyślnie w zamiarze bezpośrednim albo w zamiarze ewentualnym. Prawomocny od dnia 2 grudnia 2010 r. wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. sygn. akt [...], skazujący odwołującego się za popełnienie przestępstw z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., stanowi potwierdzenie faktów (dotyczących m.in. okoliczności popełnienia przestępstwa) udowodnionych w toku postępowania karnego w sposób prawem przewidziany i wiąże organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Organ II instancji podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny. Zatem organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. W takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu zagrożenia ze strony takich osób. Dlatego też, choć strona się z tym nie zgadza, osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. C. zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji: 1. naruszenie prawa materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy o broni i amunicji, przez jego błędną wykładnię, 2. naruszenie prawa procesowego - art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., art. 77 ust. 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto ewentualnie: 3. naruszenie prawa procesowego - art. 138 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu I Instancji wskutek nie przeprowadzenia przez ten organ dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia postępowania, 4. naruszenie prawa procesowego - art. 138 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz w zw. art. 76 § 1 k.p.a. oraz art. 76 a k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji wskutek zaniechania przez ten organ przeprowadzenia dowodu z akt postępowania [...] Sądu Rejonowego w [...], a w związku z tym - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 5. naruszenie prawa procesowego - art. 138 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz w zw. art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu I Instancji wskutek braku uzasadnienia faktycznego decyzji organu I Instancji, w zakresie, w jakim organ I Instancji nie wskazał w uzasadnieniu dowodów, na których się oparł wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, 6. naruszenie prawa procesowego - art. 138 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz w zw. art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji wskutek zaniechania przez ten organ dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, 7. naruszenie prawa procesowego - art. 138 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz w zw. art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji wskutek naruszenia przez ten organ zasady działania organów administracji na podstawie przepisów prawa oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie zapewniający pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, 8. naruszenie prawa procesowego - art. 138 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 268 a k.p.a., poprzez niezbadanie, czy osoba wydająca zaskarżoną decyzję posiadała wymagane pisemne, imienne upoważnienie do wydawania takich decyzji. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wydanych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przytoczona została argumentacja powołana w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni, w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Skarżone rozstrzygnięcie organu, wbrew twierdzeniu skarżącego, jest prawidłowe. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienionej ustawy o broni i amunicji, na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy wskazuje natomiast, iż za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Co zaś się tyczy skarżącego, to okolicznością niesporną jest, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt [...]został on uznany za winnego przestępstw z art. 271 § 1 k.k. oraz art. 231 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. Są to przestępstwa umyślne. Tym samym zaistniała przesłanka, o jakiej mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a przedmiotowej ustawy, umożliwiająca traktowanie strony, jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Pozbawione podstaw są również zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadniając zaskarżoną decyzję odniósł się do całokształtu sprawy i przekonywująco wyjaśnił motywy, którymi się kierował przy wydaniu rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Obowiązany jest jednak gromadzić i przeprowadzać jedynie takie dowody, które mają znaczenie prawotwórcze na tle obowiązującego stanu faktycznego. Fakt skazania skarżącego nie był i nie jest kwestionowany, a zatem nie wymagał udowodnienia. Rozstrzygając w przedmiotowej sprawie organ zrealizował obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń postępowania, które mogłyby mięć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w tym art. 268 a k.p.a. Decyzja organu I instancji została wydana przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ Policji, z upoważnienia wydanego na podstawie art. 268 a k.p.a. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.