II SA/Wa 2476/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu 10 lutego 2026r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Wojewody [...] na postanowienia Ministra Obrony Narodowej z [...] listopada 2025r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi postanawia odrzucić sprzeciw Wojewoda [...] (zwany dalej "Wojewodą") wniósł sprzeciw od postanowienia Ministra Obrony Narodowej (zwany dalej "Ministrem") z [...] listopada 2025r. nr [...] uchylającego postanowienie Wojewody z [...] września 2025r. nr [...] i przekazał sprawę Wojewodzie do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi oraz . Minister w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie, podkreślając, że zarzuty ze sprzeciwu nie zasługują na uwzględnienie, gdyż argumenty i wyjaśnienia zawarte w zaskarżonym postanowieniu zachowują aktualność. Zdaniem Ministra Wojewoda próbuje przerzucić na Ministra rozstrzygnięcie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw Wojewody jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, na mocy art. 3 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r. poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Na gruncie ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2025r., poz. 132 ze zm. Zwana dalej "u.p.e.a."), zgodnie z art. 17 ust. 1 zd. 1, nie wydaje się decyzji lecz postanowienia. Zgodnie z art. 17 ust. 1 zd. 2 u.p.e.a. na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Sąd, mając na względzie ww. przepisy wskazuje, że sprzeciw od postanowienia, do których odpowiednie zastosowanie ma art. 138 § 2 k.p.a. przysługuje wyłącznie stronie, a nie organowi, który wydał postanowienie w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Do sprzeciwu od postanowienia w rozumieniu art. 3 § 2a P.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 P.p.s.a.). Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W myśl art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Dopuszczenie możliwości złożenia skargi (sprzeciwu) do Sądu administracyjnego przez organ orzekający w pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zaś służyć rozstrzyganiu sporów na tle odmiennych poglądów pomiędzy organami różnych szczebli. W zakresie zatem, w jakim Wojewoda wykonuje funkcję organu administracji publicznej (organu egzekucyjnego w rozumieniu art. 1a pkt 7 u.p.e.a.), nie jest uprawniony do zajmowania różnej pozycji - występując najpierw jako organ egzekucyjny, wydający postanowienie w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, a następnie w roli strony postępowania. Wojewoda, wykonując funkcję organu administracji publicznej jest pozbawiony uprawnienia do reprezentowania swojego interesu prawnego. Wykonywanie władztwa administracyjnego następuje kosztem ograniczenia uprawnień w sferze dominium. Wojewoda, wydając postanowienie w pierwszej instancji nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa. Istnienie interesu prawnego – zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. - jest warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tego też względu nie można uznać, że organ pierwszej instancji (Wojewoda) należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 P.p.s.a. Sąd reasumując stwierdza, że Wojewoda - będący w sprawie organem egzekucyjnym w rozumieniu art. 1a pkt 7 u.p.e.a. i działający jako organ administracyjny pierwszej instancji, nie może kwestionować w drodze sprzeciwu (art. 3 § 2a P.p.s.a.) postanowienia organu wyższego stopnia, wydanego stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. W ustawowej roli organu administracyjnego, który wydał w sprawie postanowienie nie ma bowiem miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. Sąd, mając to na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., postanowił sprzeciw odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.