II SA/Wa 248/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska WSA Joanna Kube (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - W dniu [...] września 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. wydał na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: k.p.a., postanowienie odmawiające wydania A. M. zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu na druku Rp-7 o żądanej treści, tj. wskazania wynagrodzenia o odmiennej treści od wydanego mu zaświadczenia z dnia [...] lutego 2004 r. za służbę w Komendzie Miejskiej MO w G. w okresie od [...] grudnia 1974 r. do [...] czerwca 1981 r., poddanego korekcie z dnia [...] listopada 2008 r. Organ wydając powyższe rozstrzygnięcie wskazał, że zostało one wydane w wykonaniu wyroku Sądu Okręgowego w G. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...], którym Sąd ten przekazał sprawę sprostowania zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu Komendantowi Głównemu Policji. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. sprawę tę przekazał do załatwienia według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G. Po rozpatrzeniu zażalenia A. M., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 143/10 oddalił jego skargę na to postanowienie. A. M. w zażaleniu na postanowienie z dnia z dnia [...] września 2009 r. wskazał, że w faktycznych zarobkach obejmujących jego okres pracy w MO, tj. 1974-1981 występują nieprawidłowości w wynagrodzeniach za pozostały okres służby, tj. za lata 1974-1978. Uważa, że organ wydając stosowne zaświadczenie o zarobkach powinien uwzględnić wysokość wynagrodzeń funkcjonariuszy, którzy służyli w MO równocześnie z nim i otrzymywali równorzędne lub porównywalne wynagrodzenia. Podał, że w spornym okresie był nagradzany i wyróżniony za wzorowo pełnioną służbę, a rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło na jego prośbę. Powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego o sygn. akt I UK 179/06, według którego fakty, od których zależy wysokość emerytury mogą być wykazane wszelkimi środkami dowodowymi. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu zażalenia A. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaświadczenie RP-7 jest dokumentem obrazującym okresy zatrudnienia oraz wysokość wynagrodzenia wykorzystywanym w postępowaniu przed organami emerytalno-rentowymi. Zaświadczenie to jest potwierdzeniem stanu rzeczy i w związku z tym organy Policji nie są właściwe do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu. Wskazał, że dowody posiadane przez organ nie pozwalały na uwzględnienie wniosku, ponieważ kwerenda dokumentów wykazała, że listy płac, zbiorcze karty płac, jak również inne dokumenty płacowe, za będący w zainteresowaniu okres, zostały usunięte z archiwum i zniszczone zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami archiwalnymi. Dysponowano jedynie kartą uposażenia i listami płac za okres od stycznia 1980 r. do czerwca 1981 r. oraz aktami osobowymi. Podkreślono, że możliwości poszukiwawcze zostały w całości wyczerpane, a brak dokumentacji nie świadczy o nieudolności bądź nierzetelności organu w poszukiwaniu materiału dowodowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. zakwestionował postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. i stwierdził, że dokonana korekta zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu nie odnosi się do rzeczywistego uposażenia za cały sporny okres jego służby, tj. od [...] grudnia 1974 r. do [...] czerwca 1981 r., lecz dokumentuje jedynie niepełną kwotę jego uposażenia za lata 1980 – 1981. Zdaniem wnoszącego skargę, świadectwo służby, które otrzymał po ustaniu stosunku służbowego stanowi dokument, według którego powinno być naliczone jego uposażenie za cały okres służby. Wskazał, że według Sądu Najwyższego (orzeczenie o sygn. akt I UK 179/06) fakty, od których zależy wysokość emerytury, mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi, zeznaniami świadków, a także można przyjąć średnie wynagrodzenie pracownika danej branży ustalane na podstawie roczników statystycznych GUS. W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za bezzasadną i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy po stronie organu administracji istniały przesłanki ku temu, aby odmówić wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. Jak wynika z akt sprawy skarżący w toku postępowania o wydanie zaświadczenia, prowadzonym w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego w G. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt [...], kwestionował dotychczas wydane zaświadczenie Rp-7 w zakresie jego wynagrodzeń otrzymywanych w okresie pełnienia przez niego służby w MO w latach 1974 - 1978 (k. 26 akt postępowania administracyjnego). Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2), polegające na badaniu zgodności żądanej treści zaświadczenia z posiadanymi w rejestrach lub ewidencji danymi. Konieczne postępowanie wyjaśniające nie może jednak zastępować danych wynikających z prowadzonych przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a wydane przez organ zaświadczenie nie może pozostawać w sprzeczności (niezgodności) z tymi danymi. Jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu - organ winien, w trybie art. 219 k.p.a., odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, jeżeli treść ta nie znajduje potwierdzenia w posiadanych przez organ danych. Organ administracji przy wydawaniu zaświadczeń winien więc przede wszystkim bazować na faktach, które wynikają z materiałów źródłowych wytworzonych przez ten organ. Za nietrafne zatem uznać należy wywody strony, iż organ nie posiadając materiałów źródłowych mógł określić żądane dane w sposób hipotetyczny na podstawie świadectwa służby czy też wynagrodzeń innych funkcjonariuszy służących w MO równocześnie z nim. Takiego sposobu wydawania zaświadczeń powołane przepisy bowiem nie przewidują. W myśl art. 218 § 1 k.p.a. organ w zaświadczeniu może jedynie potwierdzić fakty albo stan prawny wynikający z ewidencji czy rejestrów będących w posiadaniu organu. Stąd uznać należy, iż przedmiotem zaświadczenia nie mogą być dane o charakterze hipotetycznym, a jedynie potwierdzone stosownymi dokumentami. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy wskazuje, iż organ administracji nie naruszył prawa przy wydawaniu skarżonego postanowienia. Wyjaśnił sprawę w sposób staranny i wszechstronny. Wykazał bowiem, że podjął wszelkie kroki w celu ustalenia faktów, o których potwierdzenie w zaświadczeniu wnosił skarżący. W szczególności przeprowadził poszukiwania materiałów źródłowych zarówno w swoich zasobach, jak również w zasobach archiwalnych. Powyższe czynności doprowadziły zaś do ustalenia, iż organ nie dysponuje materiałami źródłowymi dotyczącymi przedmiotu wniosku. Materiały te zostały bowiem zniszczone. To zaś spowodowało, iż organ prawidłowo przyjął, że zaistniała w sprawie przesłanka negatywna do wydania zaświadczenia żądanej treści. Brak stosownych materiałów źródłowych powoduje bowiem, iż żądanie strony jawi się jako niewykonalne. Potwierdzenie takiego stanu rzeczy znalazło także wyraz w wyroku (prawomocnym) Sądu Okręgowego w G. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2009 r. o sygn. akt [...], wydanym w sprawie A. M. przeciwko ZUS Oddziałowi w G. o wysokość emerytury, którym umorzono postępowanie co do wskaźnika wysokości podstawy wymiaru do 80,10 %, a w pozostałym zakresie oddalono jego odwołanie. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd nie podzielił zarzutów wymienionego wobec wydanych przez KWP w G. zaświadczeń o wysokości zarobków za okres służby w MO w latach 1974 – 1978. W tym okresie sporne były podstawy wymiaru składek. Stwierdził, że odwołujący się nie przedstawił dowodów pozwalających na ustalenie wyższych, niż wskazane przez organ rentowy podstaw wymiaru składek w spornych latach, w tym także dowodów uprawdopodobniających istnienie dokumentacji płacowej za ten okres. W związku z niezachowaniem się dokumentacji płacowej, zdaniem tego Sadu, należało uwzględnić wysokość zarobków ustaloną jako najniższe wówczas dopuszczalne uposażenie dla zajmowanego stanowiska potwierdzone w toku procesu oraz w wystawionych zaświadczeniach Rp-7. Sąd ten zwrócił uwagę, że na prawidłowość tych wyliczeń wskazywał sam ubezpieczony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.