II SA/Wa 2481/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w W. na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie w sprawie zainicjował w dniu [...] grudnia 2018 r. wniosek skierowany przez Stowarzyszenie [...]do PKP S.A. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. łącznie wypłaconych nagród w PKP S.A. w latach 2017-2018; 2. nagród wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznawania nagrody; 3. łącznie wypłaconych premiach w PKP S.A. w latach 2017-2018; 4. premii wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznawania premii. Dnia [...] grudnia 2018 r. PKP S.A. udzieliła odpowiedzi Wnioskodawcy, informując iż w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ww. Ustawy. Wnioskodawca złożył skargę na bezczynność PKP S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z 5 czerwca 2019 r. o sygn. akt II SAB/Wa 143/19, zobowiązał spółkę do rozpatrzenia wniosku przesądzając m.in. że spółka jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, oraz ze przedmiotem wniosku jest informacja o tym charakterze. Decyzją z [...] września 2019r. PKP. S.A. odmówiła wnioskodawcy udzielenia informacji opisanej w pkt 2 wniosku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczono, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 Ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ze względu na ochronę danych osobowych pracowników nie będącymi funkcjonariuszami publicznymi, z którymi zawarto umowy, wynikającą w szczególności z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), udostępnienie tych danych nie jest możliwe. Spółka podkreśliła też, iż osoby objęte wnioskiem nie posiadają kompetencji decyzyjnych w związku z realizacją nałożonych na PKP S.A. zadań publicznych. W orzecznictwie sądów trafnie podnosi się zaś, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 27 lutego 2014 r. (sygn. akt: I OSK 1769/13): "Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy niewątpliwie realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego - tj. jawności działania instytucji publicznych - umożliwiając kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem tych instytucji. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się czy będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej.". Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i w zw. z art. 5 ust. 2 Ustawy, postanowiono o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w powyższym zakresie. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodło Stowarzyszenie [...]zarzucając spółce naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 w zw., z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in, ochronę wolności i praw innych osób, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zachodzi w istocie potrzeba ochrony wolności i praw innych osób, a przez to dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków; 2) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019 poz. 1429 ze zmianami, dalej jako: UDIP) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej w sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie narusza prywatności osoby trzeciej. 3) art. 5 ust. 2 zdanie drugie UDIP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publiczny nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, poprzez brak zastosowania, polegający na zaniechaniu ustalenia, czy (i które) osoby, których dotyczy wnioskowana informacje, pełnią funkcje publiczne, 4) art. 7 i 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "KPA"), w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz że Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegające na lakonicznym uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) uchylenie decyzji spółki Polskie Koleje Państwowe S.A. z [...] września 2019 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) zasądzenie od PKP S.A. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagał fakt, ze pytana spółka jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej oraz, że przedmiotem żądania o którym spółka wypowiedziała się w skarżonej decyzji jest informacja publiczna. Powyższe zostało już bowiem przesądzone przez tut. Sąd w wyroku z 5 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 143/19. Na obecnym etapie procedowania, istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ zebrał cały, niezbędny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy oraz, czy w sposób wyczerpujący uzasadnił decyzję. Analiza przedmiotowej sprawy prowadzi do konkluzji, iż na w/postawione pytania należy udzielić negatywnych odpowiedzi. Rozpoznając sprawę spółka w pierwszej kolejności powinna była ustalić to, jakiego kręgu pracowników dotyczy sporny wniosek. Powinna więc ustalić to, jakim grupom pracowników wypłaciła w 2018 r. nagrody. Następnie dysponując już listą w/w stanowisk pracy, spółka była zobowiązana do tego, aby dokonać oceny charakteru pracy na każdym z powyższych stanowisk, przez pryzmat realizacji zadań publicznych. Dopiero poczynienie ustaleń w powyższym zakresie, umożliwiało adresatowi pytania rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku inicjującego dane postępowanie. Na marginesie dodania wymagało to, ze efekty w/w ustaleń, powinny bezwzględnie znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Tylko bowiem prawidłowo i wyczerpująco sporządzone uzasadnienie, daje Sądowi administracyjnemu faktyczną możliwość weryfikacji poprawności samego rozstrzygnięcia. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy tut. Sąd doszedł do wniosku, iż spółka nie podołała w/w obowiązkom. Z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika to, aby pytany podmiot poczynił jakiekolwiek ustalenia faktyczne dotyczące problematyki stanowisk pracy objętych wnioskiem. Nie wskazał bowiem tego, którym grupom pracowników przyznał w 2018 r. nagrody. Spółka w motywach ograniczyła się jedynie do wskazania, iż osoby objęte wnioskiem nie posiadają kompetencji decyzyjnych w związku z realizacją przez podmiot zadań publicznych. Tego rodzaju arbitralne stwierdzenie, wobec braku uczynienia stosownych ustaleń faktycznych o których mowa we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, nie poddaje się żadnej kontroli sądowej. Skoro uzasadnienie skarżonej decyzji nie precyzuje tego, jakich stanowisk pracy dotyczy sporny wniosek, i jaki jest zakres obowiązków przypisany do każdego z powyższych stanowisk, Sąd nie ma żadnej możliwości oceny prawidłowości konkluzji spółki, wyrażonej w skarżonym rozstrzygnięciu. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę fakt, że uzasadnienie decyzji nie spełnia nawet minimalnych wymagań o jakich mowa w art. 107 K.p.a. bowiem nie zawiera ani istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych ani ich oceny, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) zaś o kosztach na podstawie art. 200 w/w ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę spółka będzie zobowiązana do zastosowania się do sposobu rozumienia prawa jak i sposobu rozumienia obowiązków obciążających adresata wniosku, zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu.