II SA/Wa 2483/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. J. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie znak [...] z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r. (wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej) J. J. (zwany dalej: skarżący, wnioskodawca), zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] (zwany dalej: PSO, organ I instancji) o udostępnienie aktu oskarżenia w sprawie o sygn. [...] oraz takich dokumentów z akt ww. sprawy jak postanowienie o zatrzymaniu, postanowienie prokuratora o ogłoszeniu zarzutu, postanowienie sądu o tymczasowym aresztowaniu, postanowienie sądu o uchyleniu tymczasowego aresztowania. Pismem znak [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. PSO wskazał skarżącemu, że żądane przez niego we wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. W związku z tym organ wezwał wnioskodawcę do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji publicznej. Odnosząc się do opisanego wezwania, skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. (złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej) zakwestionował stwierdzenie organu uznające, iż żądana informacja ma charakter przetworzony. Wyjaśnił w tym zakresie, iż okoliczność ta nie została przez organ wystarczająco wykazana. Pismem znak [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. PSO wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego złożonego wniosku, niezbędnego do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej poprzez złożenie wniosku opatrzonego podpisem własnoręcznym lub podpisem elektronicznym, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przedmiotowy brak formalny wniosku skarżący uzupełnił w dniu [...] stycznia 2021 r. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek pismem znak [...] z dnia [...] lutego 2021 r. (sprostowanym w dniu [...] lutego 2021 r.), PSO poinformował wnioskodawcę, że w sprawie [...] nie zapadło postanowienie o przedstawieniu zarzutów ani postanowienie o uchyleniu tymczasowego aresztowania. Wskazał również, iż w zakresie pozostałej części wniosku zostanie wydana decyzja odmowna. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. PSO, działając na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 w zw. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.) w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia aktu oskarżenia złożonego w sprawie o sygn. akt [...] oraz postanowienia sądu o uchyleniu tymczasowego aresztowania wydanego w tej sprawie. Podstawę stanowiło ustalenie, że udostępnienie ww. danych prowadziłoby do ujawnienia prawnie chronionych informacji (udostępnienie ww. dokumentów nie jest możliwe z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej). Jednocześnie decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. PSO, działając na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia postanowienia sądu o przedstawieniu zarzutów wydanego w sprawie [...] (obecna sygnatura sprawy [...]). Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że udostępnienie ww. danych prowadziłoby do ujawnienia prawnie chronionych informacji, bowiem ww. postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało objęte klauzulą tajności. Na skutek odwołania złożonego przez skarżącego od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w Warszawie (zwany dalej: PSA, organ odwoławczy), decyzją Nr [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Podstawę stanowiło ustalenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bowiem organ I instancji nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji, także w zakresie w którym została ona już częściowo udostępniona, co narusza treść art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ I instancji działając na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia aktu oskarżenia złożonego w sprawie o sygn. akt [...] oraz postanowienia sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania, wydanego w sprawie sygn. akt [...]. Podstawę negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie PSO, że udostępnienie danych objętych wnioskiem (aktu oskarżenia oraz postanowienia Sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania), prowadziłoby do ujawnienia prawnie chronionych informacji, których ochrona przewidziana jest w art. 5 ust. 1. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. PSO wyjaśnił, iż jak wynika z dokumentów sprawy, rozprawa główna rozpoczynająca przewód sądowy, decyzją przewodniczącego odbyła się z wyłączeniem jawności. Informacje z rozprawy głównej prowadzonej z wyłączeniem jawności, w tym informacje dotyczące aktu oskarżenia, powinny więc być chronione w sposób szczególny. Akt oskarżenia zawiera szereg informacji, których udostępnienie, nawet po uniemożliwieniu zapoznania się wnioskodawcy z danymi osobowymi, mogłyby zagrozić całemu prowadzonemu postępowaniu. Wyłączenie jawności rozprawy, rozumianej jako niejawnej dla publiczności, jednakże, w której czynności procesowe dokonywane są jawnie wobec osób biorących w nich udział, nie może powodować ujawnienia wspomnianego aktu oskarżenia w trybie dostępu do informacji publicznej. Akt oskarżenia oraz inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania przygotowawczego, dopóki nie zostaną ujawnione na rozprawie, objęte są ograniczeniami wskazanymi w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 156 § 5 i obowiązuje wobec nich zasada niejawności. Tym samym nie mogą być udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej. Powyższe uregulowane jest w art. 241 k.k., który penalizuje zachowanie polegające na rozpowszechnianiu publicznym wiadomości z rozprawy prowadzonej z wyłączeniem jawności. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie 5 ust. 1 u.d.i.p poprzez nieprawidłowe uznanie, że na gruncie niniejszej sprawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na przepis art. 360 § 1 k.p.k. Wnioskodawca podał, iż przedmiotem jego wniosku było udostępnienie aktu oskarżenia, a nie przedstawione zarzuty oskarżenia. Na przedmiot wniosku nie mogło więc wpłynąć wyłączenie jawności rozprawy, i tym samym zastrzeżenie PSO jest bezprzedmiotowe. Skoro bowiem przewód sądowy nie zawiera odczytania aktu oskarżenia, to ujawnienie go nie może naruszyć tajemnicy rozprawy. Wskazał także, że jawność postępowania służy nie tylko interesowi stron, ale także interesowi publicznemu, a mianowicie poinformowaniu społeczeństwa o postępowaniu i poddaniu tego postępowania kontroli publicznej. W ramach art. 6 ust 1 pkl 4 lit a) tiret pierwsze u.d.i.p. ustawodawca wskazuje, że udostępnieniu w szczególności podlegają takie informacje, jak treść i postać dokumentów urzędowych, w tym aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Szczególnie jest więc istotne, by obywatele mieli wgląd w to, jak funkcjonuje wymiar sprawiedliwości - o czym świadczy także to, że prawo do informacji publicznej jest jednym z praw konstytucyjnych. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli Sądu decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. PSA, działając na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że zarzuty odwołania nie są zasadne, co w konsekwencji prowadzi do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. PSA stwierdził, że informacje z rozprawy głównej prowadzonej z wyłączeniem jawności, w tym także informacje dotyczące aktu oskarżenia, czy też postanowienia sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania podlegają ochronie w sposób szczególny. Ujawnienie treści żądanych przez skarżącego dokumentów, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadziłoby w istocie do obejścia przepisów kodeksu postępowania karnego o zachowaniu w tajemnicy okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy prowadzonej z wyłączeniem jawności. Organ odwoławczy wskazał też, że podziela wyrażone przez organ I instancji stanowisko, że ujawnienie żądanych we wniosku informacji prowadziłoby do ujawnienia informacji prawnie chronionych, co w konsekwencji mogłoby stanowić czyn, o którym mowa w art. 241 § 1 k.k. W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, wskazanie organom obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej stosownie do wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt sprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1, 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji w żądanym we wniosku skarżącego zakresie; 2. art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie żądanych przez skarżącego informacji za informacje niejawne, które nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych wyłącznie wobec okoliczności, że w toku rozprawy głównej objęto jej przebieg niejawnością postępowania; 3. art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez ograniczenie się jedynie do przedstawienia w uzasadnieniu ogólnego stanu prawnego sprawy, nie wskazując przy tym w jakim zakresie są to informacje niejawne lub "inne tajemnice", o których wspomina przedstawiony w treści decyzji art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odwołując się jedynie do okoliczności uznania, że część prowadzonego postępowania została uznana za niejawną. W uzasadnieniu skarżący powołał tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2019 r. o sygn. akt I OSK 1420/17, w którym stwierdzono, że o ile czynności prowadzone w ramach postępowania przygotowawczego oraz ich konkretne rezultaty w postaci wydawanych lub zatwierdzanych przez prokuratora rozstrzygnięć nie korzystają z zasady jawności i w ograniczonym tylko zakresie mogą być udostępnione opinii publicznej z uwagi konieczność zabezpieczenia niezakłóconego toku zbierania materiału dowodowego oraz na możliwość spowodowania zatarcia śladów lub dowodów przestępstwa ujawnieniem konkretnych informacji, to po sporządzeniu i przesłaniu aktu oskarżenia do sądu ustawodawca przewidział znacznie większe możliwości dostępu publiczności do śledzenia toku postępowania sądowego. Regułą jest bowiem, że rozprawy są jawne (art. 355 k.p.k.), a przewód sądowy rozpoczyna się od zwięzłego przedstawienia przez oskarżyciela zarzutów oskarżenia (art. 385 § 1 k.p.k.), co sprowadza się do odczytania aktu oskarżenia. Jeżeli zatem jawność rozprawy nie została wyłączona przez sąd bądź z mocy prawa, treść aktu oskarżenia zostaje podana do publicznej wiadomości (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., I OSK 2078/16). Skarżący podał, iż w ostatnim akapicie uzasadnienia ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na pewną "regułę", która nie oznacza, że akt oskarżenia przekazany do sądu (a więc bez wątpienia, gdy zakończono już postępowanie przygotowawcze), może być udostępniony dopiero po jego odczytaniu. Stanowi on dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 i nie jest już jako taki informacją z toczącego się postępowania przygotowawczego, jego treść jest już znana stronom i nie istnieje przepis, który nakazywałby odmowę informacji publicznej w tym zakresie. Takiej podstawy prawnej nie można odnaleźć również w żadnej ze skarżonych decyzji. Podkreślił, że objęcie fragmentu postępowania ochroną przed ujawnieniem jego szczegółów, nie wyklucza udostępnienia żądanej informacji w zakresie w jakim treść dokumentów, o które wnosił skarżący nie spełnia przesłanek, pozwalających uznać je za tajne. Innymi słowy, dopuszczenie do uznania, że utajnienie rozprawy głównej, podczas której pojawia się wiele informacji, m.in. z przesłuchań świadków, czy wypowiedzi stron postępowania, przesądza automatycznie o utajnieniu w całości żądanych przez skarżącego dokumentów, stanowi jaskrawe ominięcie przepisu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. publicznej. Zdaniem skarżącego, PSA nie wskazał w jakim zakresie dokumenty, które zostały przedłożone celem rozpoczęcia właściwego postępowania sądowego należałoby uznać za objęte niejawnością. Organ ograniczył się jedynie do wskazania, że skoro doszło do utajnienia rozprawy głównej, to również wcześniejsze elementy postępowania powinny być tajne. Nie podał jednak w skarżonych decyzjach, jakie przepisy o tym przesądzają. Przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu przepisy Kodeksu postępowania karnego oraz Kodeksu karnego dotyczą informacji z przebiegu rozprawy głównej, a nie informacji objętych żądaniem skarżącego. Nie przywołano również w uzasadnieniu decyzji, czy przewodniczący rozszerzył utajnienie postępowania o dokumenty żądane przez skarżącego. Wręcz przeciwnie, wyraźnie podkreślono, że postanowienie przewodniczącego dotyczyło jedynie rozprawy głównej. Te okoliczności przesądzają również o naruszeniu przepisów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie należało ocenić, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa, tj. czy trafna była odmowa udostępnienia aktu oskarżenia oraz postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, wydanych w sprawie [...]. Nie ma wątpliwości, że prawo do informacji jest prawem chronionym konstytucyjnie ale nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że dostęp do informacji publicznej może zostać ograniczony. Ograniczenie prawa do informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP: może ono nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Również przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. przewiduje, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ponadto (co trafnie zauważył organ) w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej obowiązuje zasada, że przepisy ustaw o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych stanowią lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej i muszą być stosowane na zasadzie pierwszeństwa. W postępowaniu karnym obowiązuje art. 355 k.p.k., zgodnie z którym rozprawy są jawne, a przewód sądowy rozpoczyna się od zwięzłego przedstawienia przez oskarżyciela zarzutów oskarżenia - art. 385 § 1 k.p.k., co z sprowadza się do odczytania aktu oskarżenia. Jeżeli zatem jawność rozprawy nie została wyłączona przez sąd bądź z mocy prawa, treść aktu oskarżenia zostaje podana do publicznej wiadomości. W kontrolowanej sprawie organ powołał się na art. 360 § 1 k.p.k., w myśl którego Sąd może wyłączyć jawność rozprawy w całości albo w części: 1) jeżeli jawność mogłaby: a) wywołać zakłócenie spokoju publicznego, b) obrażać dobre obyczaje, c) ujawnić okoliczności, które ze względu na ważny interes państwa powinny być zachowane w tajemnicy, d) naruszyć ważny interes prywatny; 2) jeżeli choćby jeden z oskarżonych jest nieletni lub na czas przesłuchania świadka, który nie ukończył 15 lat; 3) na żądanie osoby, która złożyła wniosek o ściganie. § 2. Jeżeli prokurator sprzeciwi się wyłączeniu jawności, rozprawa odbywa się jawnie. Konsekwencją jest ograniczony dostęp do rozprawy sądowej, opisany szczegółowo w art. 361 k.p.k. W myśl § 1 tego przepisu, w razie wyłączenia jawności mogą być obecne na rozprawie, oprócz osób biorących udział w postępowaniu, po dwie osoby wskazane przez oskarżyciela publicznego, oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciela prywatnego i oskarżonego. Jeżeli jest kilku oskarżycieli lub oskarżonych, każdy z nich może żądać pozostawienia na sali rozpraw po jednej osobie. Na podstawie § 2, przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zachodzi obawa ujawnienia informacji niejawnych o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne". Stosownie do § 3, w razie wyłączenia jawności przewodniczący może zezwolić poszczególnym osobom na obecność na rozprawie. Kolejny przepis, art. 362 k.p.k. stanowi, że przewodniczący poucza obecnych o obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności ujawnionych na rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności i uprzedza o skutkach niedopełnienia tego obowiązku. Ponieważ rozprawa główna, rozpoczynająca przewód sądowy w sprawie [...], decyzją przewodniczącego odbyła się z wyłączeniem jawności, wystąpił przypadek lex specialis wobec ustawy o dostępie do informacji publicznej, uniemożliwiający udostępnienie aktu oskarżenia i postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania. Informacje z rozprawy głównej prowadzonej z wyłączeniem jawności, w tym informacje dotyczące aktu oskarżenia, powinny być chronione w sposób szczególny. Trafnie organ powołał w tym miejscu konsekwencje naruszenia w.w. przepisu, penalizowane w kodeksie karnym. Zgodnie z art. 241 § 1 k.k., kto bez zezwolenia rozpowszechnia publicznie wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Oczywiste jest dla Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, że akt oskarżenia zawiera szereg informacji, których udostępnienie, nawet po uniemożliwieniu zapoznania się wnioskodawcy z danymi osobowymi, mógłby zagrozić całemu prowadzonemu postępowaniu. Wyłączenie jawności rozprawy, rozumianej jako niejawnej dla publiczności, nie może powodować ujawnienia wspomnianego aktu oskarżenia w trybie dostępu do informacji publicznej. Akt oskarżenia oraz inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania przygotowawczego, dopóki nie zostaną ujawnione na rozprawie, objęte są ograniczeniami z art. 5 ust. 1. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i obowiązuje wobec nich zasada niejawności. Skoro rozprawa prowadzona była z wyłączeniem jawności, w.w. dokumenty nie mogą być udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej, gdyż stanowiłoby to naruszenie powołanych wyżej przepisów prawa karnego i postępowania karnego. Również Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez skarżącego w skardze wyroku z dnia 15 marca 2019 r. o sygn. akt I OSK 1420/17 stwierdził, że "jeżeli jawność rozprawy nie została wyłączona przez sąd bądź z mocy prawa, treść aktu oskarżenia zostaje podana do publicznej wiadomości". A contrario z wyroku tego wynika, że wyłączenie jawności sprawia, iż akt oskarżenia nie może zostać upubliczniony. NSA zwrócił zatem uwagę na możliwość (konieczność) ograniczenia dostępu do informacji, wynikającą z wyłączenia jawności rozprawy w sprawie karnej. Warto też na marginesie zaznaczyć, że także Europejski Trybunał Praw Człowieka (patrz wyrok z dnia 1 marca 2011, 15924/05) zauważa, że art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka nie zabrania sądom decydowania, w świetle szczególnych cech przedłożonej im do rozpatrzenia sprawy, o odstąpieniu od zasady jawności i publiczności rozprawy. Podsumowując, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, co wykazały przeprowadzone wyżej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy. Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.