II SA/Wa 249/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. Ł., działającego z substytucji radcy prawnego M. K. pełnomocnika z urzędu skarżącego K. H. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi K. H. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 maja 2009 r. został ustanowiony dla K. H. w niniejszej sprawie radca prawny z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem dla skarżącego r. pr. M. K., której zostało udzielone stosowne pełnomocnictwo. W trakcie postępowania zostało złożone do akt pełnomocnictwo substytucyjne, w którym wyznaczony pełnomocnik upoważnił adwokata M. Ł. do działania w niniejszej sprawie. Substytut - adw. M. Ł. w dniu 2 listopada 2009 r. (data stempla pocztowego) złożył do Sądu pismo, w którym poinformował, że skarżącemu została przekazana opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2009 r., oddalającego wniesioną przez niego skargę. Następnie pismem z dnia 19 listopada 2009 r. ww. adwokat złożył wniosek o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej pomocy prawnej. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w części, ani w całości. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Ponadto wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Powołany wyżej art. 250 powołanej ustawy jednoznacznie stanowi, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony pełnomocnik. Przez wyznaczonego adwokata, czy radcę prawnego rozumieć należy adwokata, radcę prawnego wskazanego przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką, czy właściwą Okręgową Izbę Radców Prawnych. W niniejszej sprawie OIRP w W. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego wyznaczyła r. pr. M. K. W świetle powołanego przepisu stwierdzić należy również, iż przyznanie – wyznaczonemu pełnomocnikowi – kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Znajdujące się w aktach postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi bowiem podstawy do uznania, że substytut staje się pełnomocnikiem pełnomocnika strony, który udzielił substytucji. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie powoduje zwolnienia wyznaczonego przez OIRP w W. radcy prawnego od udzielenia pomocy prawnej z urzędu, nie oznacza też, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, Lex nr 182874, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt I CZ 78/06, Lex nr 276382). Natomiast w wyniku powyższego nie następuje zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wyznaczonego przez właściwą korporację. Również wymagane oświadczenie, dotyczące opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, powinno być złożone przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu. Z tego względu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.