II SA/Wa 25/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Asesor WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Marcin Błach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznych i odmowy uznania za osobę bezrobotną - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2004 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy M. M. w dniu [...] sierpnia 2002 r. zarejestrowała się w powiatowym urzędzie pracy i uzyskała statusu osoby bezrobotnej i od [...] sierpnia 2002 r. nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Decyzją zaś z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] Starosta P. orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] sierpnia 2003 r. z powodu upływu okresu jego pobierania. W dniu 31 sierpnia 2004 r. wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy w P. pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Inspektorat w G. z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...] zawiadamiające, że na mocy wyroku Sądu Apelacyjnego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 maja 2004 r., od dnia 1 lipca 2002 r. do 30 czerwca 2003 r. została przyznana M. M. renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W związku z powyższym, Starosta P. decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...], po wznowieniu, postanowieniem z dnia [...] października 2004 r., postępowania w sprawie zakończonej decyzjami starosty P. z dnia [...] sierpnia 2002 r. i [...] sierpnia 2003 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylił przedmiotowe decyzje i orzekł o odmowie uznania M. M. za osobę bezrobotną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) ostatnio powołanej ustawy, pobieranie renty z tytułu niezdolności do pracy wyklucza możliwość uznania za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku. Podano, że Oddział ZUS w P. dokonał pomniejszenia przysługującego świadczenia rentowego o kwotę wypłaconych za okres od dnia [...] sierpnia 2002 r. do [...] sierpnia 2003 r. zasiłków dla bezrobotnych. Jednocześnie wyjaśniono, iż stosownie do art. 71 powołanej ustawy M. M. może ubiegać się ponownie o przyznanie zasiłku po dokonaniu rejestracji i spełnieniu podstawowych warunków wymienionych w tym przepisie. W skardze do Sądu M. M. wniosła o uchylenie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Skarżąca wskazała, że wskutek błędnych działań Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została pozbawiona prawa do zasiłku dla bezrobotnych po okresie pobierania 365 - dniowej renty. Stwierdziła, że w efekcie tych posunięć od 8 sierpnia 2003 r. pozostaje bez środków do życia. Podniosła, że gdyby nie doszło do błędu ZUS, to zarejestrowałaby się jako bezrobotna po zakończeniu okresu pobierania renty tj. 30 sierpnia 2003 r., co pozwoliłoby jej otrzymać zasiłek dla bezrobotnych, a w zaistniałej sytuacji zarejestrowała się dopiero w dniu [...] października 2004 r., co pozbawia ją możliwości przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy zatrudnienia trafnie wskazały przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonały prawidłowej ich interpretacji, ustalony zaś stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zachodzą przyczyny wskazane w art. 145 § 1 pkt 1- 8 kpa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 kpa stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy następuje po przeprowadzeniu postępowania wszczętego wydaniem postanowienia w trybie art. 149 § 1 kpa. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zawiera się w decyzji przewidzianej w art. 151 kpa. W przedmiotowej sprawie, za podstawę wznowienia organ, co prawda wadliwie, wskazał pkt 5 art. 145 kpa, jednakże nie miało to wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, ponieważ wznowienie postępowania znajduje uzasadnienie w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zgodnie, z którym bezrobotnym jest osoba (...) niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej bądź, jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w co najmniej połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym lub zaocznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli między innymi nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy (...). Fakty mające podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji są bezsporne. Nie ulega wątpliwości, że M. M. była uznana za osobę bezrobotną od dnia [...] sierpnia 2002 r. i od [...] sierpnia 2002 r. miała przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych do [...] sierpnia 2003 r. Nie jest podważany również fakt, że skarżąca, na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 maja 2004 r., nabyła uprawnienie do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 lipca 2002 r. do 30 czerwca 2003 r. W ocenie Sądu, skoro skarżąca otrzymała rentę za okres od sierpnia 2002 r. do czerwca 2003 r., to stosownie do powołanego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie mogła w tym czasie mieć statusu bezrobotnego i w konsekwencji nie mógł być jej za ten okres przyznany zasiłek. Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi dotyczących nowej rejestracji i przyznania prawa do zasiłku, ponieważ kwestie te były przedmiotem decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną od [...] października 2004 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Obecnie badana przez Sad decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] tej sprawy nie dotyczy. Mając na względzie, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.