II SA/Wa 25/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego [...] w [...] z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę. J. S. wnioskiem z dnia [...] lipca 2023 r. złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej zwróciła się do Prezesa Sądu Rejonowego w [...] o pilne przesłanie skanów: 1. spisu zdawczo-odbiorczego materiałów archiwalnych Hipoteka w [...] 1820-2009 przekazanych przez organ do Archiwum Państwowego [...] Oddział w [...] w 2013 r. oraz w innych latach, także do innych archiwów, o ile do takich przekazań doszło; 2. spisów zdawczo-odbiorczych ksiąg hipotecznych Hipoteki w [...] przekazanych organowi wg właściwości z innych sądów. Pismem z dnia [...] lipca 2023 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych wniosku poprzez przesłanie własnoręcznie podpisanego albo uwierzytelnionego elektronicznie (za pośrednictwem platformy ePUAP), pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Brak formalny wniosku został uzupełniony. Prezes Sądu Rejonowego w [...] decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...] na podstawie art. 104 w zw. z art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, zwana dalej: u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku J. S. z dnia [...] lipca 2023 r., uzupełnionego pismem z dnia [...] lipca 2023 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie przesłania skanu spisu zdawczo-odbiorczego materiałów archiwalnych Hipoteka w [...] 1820-2009 przekazanych przez organ do Archiwum Państwowego [...] Oddział w [...] w 2013 r. oraz w innych latach oraz skanu spisów zdawczo-odbiorczych ksiąg hipotecznych Hipoteki w [...] przekazanych organowi wg właściwości z innych sądów. W uzasadnieniu Prezes SR mając na względzie treść art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazał, że wniosek dotyczy informacji publicznej, gdyż żądanie odnosi się do danych publicznych w postaci dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP statuuje prawo do dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ograniczenia w dostępie do informacji publicznej określa przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli jednak informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. Organ wyjaśnił, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 kodeksu karnego, ale pojęcie to na gruncie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej należy rozumieć szerzej. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust 2 u.d.i.p. jest ustalenie, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Dopiero bowiem ustalenie tej okoliczności pozwala na prawidłowe ustalenie możliwości zastosowania ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z pełnieniem tej funkcji, to organ zobowiązany jest do jej udzielania, nie może odmówić udostępniania takiej informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a zobowiązany do wskazania również imienia i nazwiska takiej osoby oraz jej stanowiska służbowego. Z kolei, ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej, umożliwiania wydanie decyzji o odmowie udostępniania informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Prezes SR stwierdził, że wnioskodawczyni, uzyskując dostęp do żądanych informacji z łatwością mogłaby ustalić, po numerach zbiorów dokumentów dane osobowe osób wskazanych w tych zbiorach. Księgi wieczyste czy też zbiory dokumentów prowadzone są dla nieruchomości i zawierają m.in. dane osobowe właścicieli (współwłaścicieli, użytkowników wieczystych czy też wierzycieli hipotecznych). Nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż nawet jeśli pewne dane odnoszą się do osób pełniących funkcje publiczne to są jakkolwiek związane z pełnieniem tej funkcji. Organ wskazał, że dane zawarte w księgach wieczystych czy też w zbiorach dokumentów to dane osobowe. Jednym z aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych; dalej: "RODO"). Organ przytoczył art. 4 pkt 1 oraz motyw 26 RODO. Stwierdził, że bez wątpienia dane zawarte w spisie zawierającym informacje o wszystkich zbiorach dokumentów znajdujących się w Sądzie Rejonowym w [...] umożliwiłyby poznanie danych osobowych konkretnych osób fizycznych. Przesłanki zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych normuje zaś art. 6 ust. 1 RODO. Dokonując analizy tegoż przepisu Prezes SR stwierdził, że nie zachodzą w niniejszej sprawie podstawy uzasadniające przetwarzanie tych danych. Prezes SR odniósł się do treści art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją państwa oraz działających w jego imieniu organów. Wyżej wskazana regulacja pozwala na ochronę prywatności (interesów) indywidualnego podmiotu, a zatem stwarza ochronę dla informacji dotyczących sytuacji osobistej czy majątkowej podmiotu prywatnego w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes osoby prywatnej. W ocenie Prezesa SR żądane informacje nie dotyczą informacji o działaniu sądów jako instytucji publicznej, a zmierzają wyłącznie do ustalenia danych dotyczących sytuacji majątkowej konkretnych podmiotów prywatnych. Celem wnioskodawczyni - realizowanym przy wykorzystaniu prawa do dostępu do informacji publicznej – jest uzyskanie informacji o okolicznościach dotyczących sytuacji osobistej osób prywatnych. Działania wnioskodawczyni de facto nie mają na celu troski o dobro publiczne, a zmierzają do realizacji jej prywatnych interesów. Takie działanie jest sprzeczne z celem jaki wynika z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Dlatego też, prawo do informacji publicznej podlegało ograniczeniu w zakresie udostępnienia wskazanych wyżej danych. Na poparcie powyższego przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05.05.2021 r., II SA/Wa 2222/20, LEX nr 3209095, w którym Sąd wskazał, że podmiotami, których dotyczą poszczególne prawa i obowiązki ujawnione w księgach wieczystych, są również osoby fizyczne. Zakres ujawnianych w księdze wieczystej danych osób fizycznych obejmuje m.in. imiona, nazwiska, imiona rodziców, numer PESEL, adres nieruchomości. J. S. w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 6-9 k.p.a. i 10 ust. 1 k.p.a. oraz błędne zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu podniosła m.in., że nie ma żadnych podstaw do utajniania spisów protokołów zdawczo-odbiorczych zawierających jedynie ogólnie dostępne nazwy Ksiąg Hipotecznych, a nie numery Ksiąg Wieczystych. Wskazała, że nie żądała przekazania spisu numerów Ksiąg Wieczystych. Tym samym organ bezpodstawnie zastosował art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto organ uniemożliwił przed wydaniem decyzji zajęcia stanowiska i złożenia dodatkowych wyjaśnień, co wykluczyłoby błędne podstawy decyzji odmownej. Prezes Sądu Okręgowego [...] w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] na podstawie art 104 § 1 oraz 107 § 1 w zw. z art. 140 oraz art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Prezesa SR w [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...]. W uzasadnieniu Prezes SO powołał art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 u.d.i.p. Stwierdził, że spisy zdawczo-odbiorcze spełniają kryterium informacji publicznej, zaś organ był w ich posiadaniu. Tym samym trafnie zdaniem organu odwoławczego ustalono, że wniosek podlegał realizacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Prawo do uzyskania dostępu do informacji publicznej, nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom. Organ przytoczył art. 5 u.d.i.p. Stwierdził, że objęte żądaniem wnioskodawczyni spisy zdawczo-odbiorcze materiałów archiwalnych nie zawierają wyłącznie nazw hipotek, lecz również ich numery. Numery dawnych hipotek są tożsame z oznaczeniem numerów ksiąg wieczystych używanych obecnie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych numery ksiąg wieczystych stanowią dane osobowe, które podlegają ochronie, (zob. wyr. NSA z 26.09.2018 r., I OSK 11/17). Tym samym zastosowanie w sprawie znajdzie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wykładania tego przepisu musi również uwzględniać regulacje dotyczące ochrony danych osobowych. Czynności polegające na udostępnieniu informacji publicznej stanowią przetwarzanie danych osobowych o czym mowa w art. 4 pkt 2 RODO. Przetwarzanie może natomiast odbywać się wyłącznie zgodnie z prawem (art. 5 ust. 1 lit. a RODO). Z uwagi na fakt, że dane zbierane w zbiorach hipotecznych a obecnie zaś w księgach wieczystych są zbierane wyłącznie w celu stwierdzenia prawa własności danych osób do nieruchomości, to przetwarzanie wbrew temu celowi może odbywać się po wyrażeniu zgody przez osoby, których dane dotyczą, albo w wykonaniu zobowiązania prawnego (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.). Nie stanowi zaś wykonywania prawa sytuacja, w której mogłoby dojść do udostępnienia danych osobowych osoby fizycznej w wyniku udostępnienia informacji publicznej, gdy przepisy u.d.i.p. przewidują możliwość ograniczenia prawa dostępu w razie konfliktu prawa dostępu do danych publicznych z prawem do prywatności osoby fizycznej. Prezes SO wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą tego rodzaju względy, które uzasadniają udostępnienie informacji publicznej z pominięciem obowiązku zapewnienia ochrony danych osobowych osób fizycznych. W szczególności udostępnienie tego rodzaju danych nie jest realizowane w celu troski o dobro publiczne, przez weryfikację działalności organów administracji publicznej, w tym sądów. Z tych względów w razie konfliktu prawa wnioskodawczyni do udostępnienia informacji publicznej z obowiązkiem organu ochrony danych osobowych osób fizycznych pierwszeństwo przysługuje prawu do prywatności osób fizycznych. Nie jest przekonujące stanowisko skarżącej, że do objętych wnioskiem danych i tak zyskałaby dostęp z uwagi na ich publikowanie przez archiwa państwowe. Jak wskazano bowiem w treści odwołania ewentualne upublicznienie następuje dopiero po 70 latach, zaś w sprawie okres ten nie upłynął. W ocenie Prezesa SO nie doszło też do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest jasny, więc brak było podstaw do wzywania wnioskodawczynię do jego sprecyzowanie. Skarżąca co prawda wskazała, że nie zmierzała do ustalenia numerów zbioru hipotecznych, lecz do pozyskania ich nazw, ale zakres żądania nie został ograniczony we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie w ocenie organu udostępnienie żądanych dokumentów wymagało udostępnienia również podanych przez organ w spisach zdawczo-odbiorczych numerów Ksiąg wieczystych, a dokonanie anonimizacji wspomnianych danych pozbawiało bez sensu i znaczenia udostępnionej informacje publicznej. J. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Prezesa Sądu Okręgowego [...] w [...] z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...], stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego oraz rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Zarzuciła organowi zmianę treści wniosku wypaczającą jego sens oraz błędne zastosowanie art. 16 ust. 2 u.d.i.p.. Wskazała, że powołany przepis nie jest podstawą do wydania decyzji. Zarzuciła rażące naruszenie art. 10 ust. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, uniemożliwienie zgłoszenia dodatkowych wyjaśnień i dowodów, co miało wpływ na wynik sprawy. Podniosła, że miała zamiar dokonać wglądu do wnioskowanych protokołów, wyjaśnić sprawę ich oznaczeń, udowodnić skarżonemu, że księgi hipoteczne oprócz nazw posiadają jedynie numery inwentaryzacyjne a nie numery indywidualne przypisane osobom fizycznym, co nie pozwala na prosty dostęp do treści indywidualnych ksiąg wieczystych za pomocą ich upublicznionej postaci elektronicznej. Zarzuciła rażące naruszenie art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. poprzez bezprawne uniemożliwianie dostępu do dokumentów, które nie zawierają żadnych danych prawnie chronionych. Skarżąca powołała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2020r. II SA/Wa 1490/20 wydany, jak podała, w bliźniaczej sprawie dotyczącej udostępnienia protokołów zdawczo-odbiorczych ksiąg wieczystych i innych, w której Sąd wskazał na analogiczne, jak podawane przez skarżącą obecnie, uchybienia skarżonego organu. Skarżąca zarzuciła też naruszenie z art. 136 §1 k.p.a. i art. 12 §1 k.p.a. poprzez nie ustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w zakresie wyjaśnienia, czy organ pierwszej instancji odmawia również udzielenia informacji na pominiętą część pytania wniosku: czy do przekazania materiałów archiwalnych Hipoteka w [...] za lata 1820-2009 do Archiwum Państwowego [...] Oddział w [...] także do innych archiwów w ogóle doszło i ewentualnego udostępnienia skanów protokołów ich przekazania, a jeśli tak to czy organ spisami zdawczo-odbiorczymi tych przekazań w ogóle dysponuje, nie ustalenie jakie treści zawiera każdy z żądanych dokumentów, a w szczególności, czy na każdym z nich uwidoczniony był choćby jeden numer księgi wieczystej, nie wyjaśnienie co dokładnie miałoby być przedmiotem anonimizacji i dlaczego "dokonanie anonimizacji wspomnianych danych pozbawiałoby bez sensu i znaczenia udostępnionej informacji publicznej". Zarzuciła naruszenie art. 107 §1 pkt. 4, 5 i 6 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wskazania właściwej podstawy prawnej decyzji. Powołany art.16 ust. 2 u.d.i.p. nie daje podstaw do odmowy udzielenia informacji publicznej w formie decyli. Mógłby nią być ew. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. gdyby odpowiadał stanowi faktycznemu. W uzasadnieniu skarżąca rozszerzyła argumentację podniesionych zarzutów. Powołała się przy tym na wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, wskazując, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Podniosła, że organ świadomie i celowo uniemożliwia dostęp do informacji publicznej. Prezes SO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że udostępnieniu żądanych przez skarżącą danych sprzeciwia się art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Spisy zdawczo-odbiorcze materiałów archiwalnych nie zawierają wyłącznie nazw hipotek, lecz również ich numery, które utożsamiać należy z obecnymi numerami ksiąg wieczystych. Te z kolei stanowią dane osobowe, które podlegają ochronie, (zob. wyr. NSA z 26.09.2018 r., I OSK 11/17). W sprawie brak jest danych umożliwiających stwierdzenie, by udostępnienia żądanych danych, a zatem ich przetwarzanie w rozumieniu art. 4 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 ze zm.) było realizowane w celu troski o dobro publiczne, przez weryfikację działalności organów administracji publicznej, w tym sądów. W razie konfliktu prawa do udostępnienia informacji publicznej z obowiązkiem organu ochrony danych osobowych osób fizycznych, uznać należy, że pierwszeństwo przysługuje prawu do prywatności osób fizycznych. Pismem z dnia [...] lutego 2024 r. organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca i organ wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Sądu Okręgowego [...] w [...] i utrzymana nią w mocy decyzja Prezesa Sądu Rejonowego w [...] – nie naruszają przepisów prawa. Przepis art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Z kolei z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy ustawy zostały spełnione. Prezes SR jest podmiotem zobowiązanym (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Żądanie wnioskodawcy, o którym rozstrzygnął organ dotyczy sfery faktów i danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Powyższe nie było w sprawie sporne. Informacja publiczna, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ustawy wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 ustawy nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Informacja, której udostępnienia odmówiono, tj. skan spisu zdawczo-odbiorczego materiałów archiwalnych Hipoteka w [...] 1820-2009 przekazanych przez organ do Archiwum Państwowego [...] Oddział w [...] w 2013 r. i w innych latach oraz skan spisów zdawczo-odbiorczych ksiąg hipotecznych Hipoteki w [...] przekazanych organowi wg właściwości z innych sądów, stanowi informację publiczną, co w sprawie nie było kwestionowane. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, w związku z powołaniem się przez skarżącą na wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1490/20, że sprawa niniejsza nie jest tożsama ze sprawą o sygn. akt II SA/Wa 1490/20, a tym samym argumentacja Sądu przedstawiona w powołanym wyroku nie znajduje odniesienia do niniejszej sprawy. W rozpatrywanej obecnie sprawie dotyczącej odmowy udostępnienia skanu spisu zdawczo-odbiorczego materiałów archiwalnych Hipoteka w [...] 1820-2009 przekazanych przez organ do Archiwum Państwowego [...] Oddział w [...] w 2013 r. i w innych latach oraz skanu spisów zdawczo-odbiorczych ksiąg hipotecznych Hipoteki w [...] przekazanych organowi wg właściwości z innych sądów, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Odnosząc się do treści skargi wskazania wymaga, że w sprawie tej nie ma wątpliwości, iż podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej był art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten powołany został w podstawie prawnej decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2023 r., jednoznacznie odwoływał się do niego również organ odwoławczy uzasadniając swoją decyzję. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art. 16 u.d.i.p., wbrew twierdzeniu skargi, stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie do art. 16 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze, do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezasadne są tym samym zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 4-6 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wskazania podstawy prawnej decyzji. Jak podniesiono już wyżej, w decyzji organu I instancji powołano podstawę prawną odmowy udostępnienia informacji publicznej, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i jednoznacznie wskazano na prawo do prywatności osób fizycznych, jako przesłankę ograniczająca dostęp do informacji publicznej w niniejszej sprawie. Okoliczność, że organ odwoławczy nie przywołał w podstawie prawnej decyzji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy wskazał w podstawie prawnej art. 138 § 1 k.p.a., który określa rodzaje decyzji wydawanych w postępowaniu odwoławczym. Wprawdzie Prezes Sądu Okręgowego nie wskazał jednoznacznie na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jednakże powyższe uchybienie, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie jest jednoznaczne i stanowi o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, nie wpływa na wynik sprawy. Nie ma żadnych wątpliwości, że organ II instancji zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Brak powołania się na punkt 1 art. 138 § 1 k.p.a. nie dyskwalifikuje, wbrew twierdzeniom skargi, zaskarżonej decyzji jako aktu prawidłowo wydanego. Nie jest też zasadny zarzut braku korelacji rozstrzygnięcia decyzji z jej uzasadnieniem. W ocenie Sądu uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, pozwala na poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia i jest wyczerpujące co do istoty sprawy, odnosi się ściśle do rozstrzygnięcia aktu administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji poddają się kontroli Sądu. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji pozwalają stwierdzić, że organy uwzględniły wszystkie istotne w tej sprawie okoliczności i należycie uzasadniły twierdzenie, że prawo do prywatności stanowiło w tym przypadku o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej. W sprawie nie naruszono zatem także art. 107 § 3 k.p.a. Jeśli w ocenie strony wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został rozpatrzony w jakimkolwiek zakresie, to kwestionowanie tego winno odbywać się w trybie skargi na bezczynność organu. W ramach skargi na decyzję administracyjną Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji i postępowania, w którym została wydana. Niezasadny jest w związku z powyższym zarzut naruszenia art. 136 i art. 12 k.p.a. Organ decyzją z dnia [...] września 2023 r. odmówił udostępnienia skanu spisu zdawczo-odbiorczego materiałów archiwalnych Hipoteka w [...] 1820-2009 przekazanych przez organ do Archiwum Państwowego [...] Oddział w [...] w 2013 r. i w innych latach oraz skanu spisów zdawczo-odbiorczych ksiąg hipotecznych Hipoteki w Wołominie przekazanych organowi wg właściwości z innych sądów i w takim też przedmiocie rozstrzygał organ odwoławczy. W sprawie nie ma też wątpliwości, że takie żądanie było przedmiotem wniosku strony z dnia [...] lipca 2023 r. W sprawie nie było podstaw do przeprowadzania przez organ odwoławczy z urzędu jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wniosek dotyczył udostępnienia spisów zdawczo-odbiorczych i w tym przedmiocie rozstrzyga decyzja organu. Nieuzasadniony jest przy tym zarzut braku pełnych ustaleń stanu faktycznego. Organ dokonał niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Wskazał, że organ I instancji był w posiadaniu żądanych spisów zdawczo-odbiorczych i stwierdził, że żądane spisy materiałów archiwalnych zawierają poza nazwami hipotek, także ich numery, tożsame z oznaczeniem numerów ksiąg wieczystych. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem administracyjnym i organ nie rozstrzyga indywidualnej sprawy materialnoprawnej jednostki. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Użyty bowiem w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. zwrot "do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego" należy rozumieć w ten sposób, że do wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a. Regulacje k.p.a. stosuje się zatem nie tylko do samej decyzji (np. jej elementów), ale także w procesie jej wydawania, który powinien spełniać wymogi k.p.a. Przedstawione stanowisko potwierdza art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p., który wskazuje modyfikację reguły ogólnej z k.p.a., określając, że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni. Jest to modyfikacja względem przepisów k.p.a. dotyczących postępowania, nie zaś samej decyzji (v. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1522/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca zarzucając naruszenie art. 10 k.p.a. podnosi w skardze, że "miała zamiar dokonać wglądu do wnioskowanych protokołów, wyjaśnić sprawę ich oznaczeń, (...)". W sytuacji, gdy organ odmawia udostępnienia żądanej informacji publicznej, nie jest możliwe zapoznanie wnioskodawcy z żądaną informacją publiczną. Niezależnie do powyższego podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi wadę procesową, która może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (v. wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, publ. LEX nr 1286271; z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11, publ. LEX nr 1081058). Sytuacja taka nie nastąpiła w niniejszej sprawie. Jak wskazano już wyżej wnioskodawczyni nie mogła zostać zapoznana z żądaną informacją, której udostępnienia organ odmówił. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (v. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, publ. LEX nr 1070853). Analogiczny pogląd prezentowany jest w piśmiennictwie, gdzie wskazuje się, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (v. Komentarz do art. 10 k.p.a. autorstwa A. Wróbla i M. Jaśkowskiej (publ. LEX/El.). Zarzut zatem naruszenia art. 10 k.p.a. w niniejszej sprawie nie mógł stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Odmienne stanowisko strony od stanowiska organu co do możliwości udostępnienia informacji publicznej nie wpływa na wynik tej sprawy. Odnosząc się natomiast co do istoty sprawy, tj. oceny zgodności z prawem zastosowania przez organ art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jako przesłanki odmowy udostępnienia wskazanej w decyzji informacji publicznej, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu zasadnie organ uzasadniając odmowę udostępnienia informacji publicznej powołał się w sprawie na prywatność osób fizycznych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ miał w tej sprawie podstawy do zastosowania powołanego przepisu i ograniczenia dostępu do żądanej informacji, tj. skanów spisów zdawczo-odbiorczych, o których mowa w decyzji z uwagi na prawo do prywatności osób fizycznych. Z uwagi na to, że spisy zdawczo-odbiorcze materiałów archiwalnych żądane przez wnioskodawczynię zawierają nie tylko nazwy hipotek, ale także ich numery, które są tożsame z oznaczeniem numerów ksiąg wieczystych obecnie używanych, za trafne przyjąć należało stanowisko organu, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu ze względu na prawo do prywatności. Prywatność w ujęciu normatywnym zakłada uprawnienie jednostki do kształtowania sfery prywatnej życia, aby była ona wolna od ingerencji i niedostępna dla innych podmiotów. Prywatność podlega ochronie dlatego, że przyznaje się każdej osobie prawo do wyłącznej kontroli tej sfery życia, która nie dotyczy innych, a w której wolność od ciekawości innych jest swoistą conditio sine qua non swobodnego rozwoju (M. Safjan, Prawo do ochrony życia prywatnego, Szkoła Praw Człowieka, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Warszawa 2006, s. 211 i n.). Prawo do prywatności podlega ochronie przewidzianej w Rozdziale II Konstytucji pod tytułem: "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela". Nadanie określonym w tym rozdziale uprawnieniom miana "wolności" oznacza, że odpowiada im po stronie władz publicznych i każdej osoby obowiązek powstrzymania się od jakichkolwiek ingerencji w sferę tych wolności. Ustawodawca nie określił w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co rozumie pod pojęciem "prywatności osoby fizycznej". Zaakceptował tym samym, że przez pryzmat prywatności – jako kategorii składającej się na sferę prawną osoby fizycznej i określonej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, s. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, s. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, s. 35), zwanym dalej RODO – należy analizować regulacje u.d.i.p. w zakresie, w jakim odnoszą się one do kategorii prywatności osoby fizycznej. Zaznaczyć przy tym należy, że w orzecznictwie akceptuje się pogląd, zgodnie z którym regułą jest prawo do nieujawniania informacji o charakterze danych osobowych, a wyjątkiem od reguły – zobowiązanie do ich ujawnienia, które może zostać nałożone w drodze ustawy (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2499/13, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując kwestię prywatności osoby fizycznej jako elementu ograniczającego prawo do informacji publicznej należy odwołać się do przepisów RODO. Zaznaczyć jednocześnie należy, że z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. nie wynika pierwszeństwo regulacji RODO w stosunku do u.d.i.p. Zasady i tryb dostępu do informacji publicznych zawierających dane osobowe należy analizować na podstawie przepisów RODO, zaś unormowań dotyczących ochrony danych osobowych w tym zakresie należ poszukiwać w obu aktach prawnych, tj. RODO i u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie ma wątpliwości, że numery ksiąg wieczystych (numery hipotek w spisie zdawczo-odbiorczym) stanowią dane osobowe w rozumieniu RODO. Zgodnie z art. 4 pkt 1 RODO, "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. W doktrynie wskazuje się, że informacja "dotyczy osoby fizycznej" gdy przekazuje (komunikuje) coś na jej temat. Chodzi zatem o informację, która daje się powiązać z osobą, która powoduje, że możliwe jest jej odniesienie do konkretnej osoby fizycznej - zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania, przy czym identyfikacja odbywa się na podstawie całokształtu posiadanych informacji (J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Komentarz do art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, System informacji Prawnej LEX 2016). Numer księgi wieczystej (numer hipoteki) stanowi daną osobową, umożliwia bowiem pozyskanie danych podmiotowych właściciela nieruchomości będącego osobą fizyczną (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt I OSK 11/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2222/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego rodzaju informacja umożliwia ustalenie danych osobowych ujawnionych w księdze wieczystej. Udostępnianie danych osobowych (przeglądanie, ujawnienie przez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnienie) mieści się w pojęciu przetwarzania danych (art. 4 pkt 2 RODO). Zgodnie z motywem 1 RODO, ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych jest jednym z praw podstawowych. Art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 16 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) stanowią, że każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących. Przetwarzanie (a tym samym i udostępnienie) danych osobowych jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z warunków wymienionych w art. 6 ust. 1 lit. a-f RODO, w tym m.in. gdy jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Zgodnie z motywem 26 zdanie pierwsze RODO, zasady ochrony danych powinny mieć zastosowanie do wszelkich informacji o zidentyfikowanych lub możliwych do zidentyfikowania osobach fizycznych. Zdaniem Sądu zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że anonimizacja żądanych spisów zdawczo-odbiorczych pozbawiłaby żądane dokumenty charakteru informacji publicznej. Anonimizacja tych spisów zdawczo-odbiorczych spowodowałaby, że utraciłyby one swój walor dokumentacyjny. Twierdzenie strony w odwołaniu, że nie wnioskowała o numery ksiąg wieczystych nie oznacza, że organ może dokonywać interpretacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej i w toku postępowania modyfikować żądanie wniosku. Wniosek był jednoznaczny w swej treści i w sytuacji, gdy spisy zdawczo-odbiorcze zawierają numery hipotek, nie można zarzucić organowi, że błędnie stwierdził, iż udostępnienie żądanej informacji publicznej prowadziłoby do naruszenia prawa do prywatności, wyrażającego się w ujawnieniu informacji o prawie własności. Prawo do prywatności, statuowane w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zagwarantowane jest m.in. w aspekcie ochrony danych osobowych, przewidzianej w art. 51 Konstytucji RP. Przepis art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Prywatność jest pojęciem szerokim, niepoddającym się wyczerpującej definicji (zob. M. Nowicki "Wokół Konwencji Europejskiej", Warszawa 2009, str. 354; Zob. orzeczenie ETPC Costello-Roberts v. Wielka Brytania z 25 marca 1993 r., A. 247-C). Z tego względu, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie podaje się jedynie przykładowo, jak należy je rozumieć. Prawo do prywatności jest prawem podmiotowym jednostki. Kwestia prawa własności osób fizycznych do nieruchomości (kwestia majątkowa) należy do prywatnej sfery życia. Przez życie prywatne należy bowiem rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426). Sfera prywatności jest chroniona przez art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej nie jest jednak prawem nieograniczonym. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem podstawą odmowy udostępnienia żądanych spisów zdawczo-odbiorczych było powołanie się na ochronę praw innych osób, tj. prawo do prywatności. W związku z tym, że dane zbierane w zbiorach hipotecznych a obecnie w księgach wieczystych są zbierane wyłącznie w celu stwierdzenia prawa własności danych osób do nieruchomości, to przetwarzanie ich może odbywać się w tym właśnie celu. Ujawnienie zatem, nawet pośrednie, danych osobowych właścicieli nieruchomości, poprzez udostępnienie zbiorów zdawczo-odbiorczych zawierających numery hipotek, nie może być utożsamiane z prawem do informacji o trybie działania organu władzy i nie przeważa w tej sprawie nad prawem do prywatności. Zasadnie tym samym organ powołał się w sprawie na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.