II SA/Wa 2513/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Sygn. akt II SA/Wa 2513 /11 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52. poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął E. P. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż został on skazany: - wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., sygn. akt. [...], na karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat oraz karę grzywny za to, że w okresie od września do października 2008 r., działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w celu uzyskania zamówienia publicznego, w złożonych ofertach posłużył się jako autentycznymi podrobionymi referencjami oraz przedłożył poświadczone przez siebie dokumenty w postaci wykazów zrealizowanych zamówień zawierających nieprawdziwe informacje o wykonanej inwestycji i zawyżonymi wartościami robót i tym samym dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk., art. 297 § 1 kk., art. 271 § 3 kk. i art. 273 kk. w zw. z art. 11 § 2 kk. w zw. z art. 12 kk. (k. 78 - 79). - wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt [...], prawomocnym od dnia 1 września 2010 r., na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności z jednoczesnym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat oraz karę grzywny za to, że w pisemnej ofercie złożonej w nieograniczonym przetargu organizowanym przez Urząd Miasta [...], celem uzyskania zamówienia publicznego przedłożył nierzetelne dokumenty w postaci referencji, które w rzeczywistości nie były wystawione przez wskazane firmy, a miały stanowić okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania zamówienia publicznego, którego nie uzyskał ze względu na wybór tańszej oferty i tym samym dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 kk. Wobec powyższych okoliczności jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W myśl powołanych przepisów pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepisy te mają charakter obligatoryjny, wiążą zatem organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy W odwołaniu od powyższej decyzji złożonym do Komendanta Głównego Policji strona podniosła, iż mimo wydania dwóch wyroków skazujących, popełnione czyny dotyczyły w istocie tego samego okresu i tego samego przedmiotu przestępstwa oraz związane były z prowadzoną działalnością gospodarczą, z tego względu powinny być rozpatrywane w jednym postępowaniu. Podniosła również, iż w jej ocenie nietrafne jest stanowisko organu I instancji, w którym organ ten przyjął, iż strona nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości. Tymczasem strona posiada pozytywną opinię koła łowieckiego, a w prowadzonej działalności gospodarczej dała się poznać jako rzetelny i uczciwy fachowiec o czym świadczą dołączone dyplomy i referencje. Podniesiono także, iż postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni zostało wszczęte w dniu 10 marca 2011 r., tj. w dniu wejścia w życie przepisów znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, a zatem po upływie sześciu miesięcy od uprawomocnienia się wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa umyślnego. Z tego względu zastosowanie wobec niego nowych przepisów jest naruszeniem zasad gwarantujących obywatelom równe traktowanie i stosowanie prawa zgodnie z zasadami słuszności. Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż zgodnie z art. 18 list. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sadu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści pkt 6 lit. a tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób określony w tym przepisie uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Jak z powyższego wynika, popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku, a organ Policji nie musi w takich przypadkach uzasadniać obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania, a tą właśnie obawą, o ile popełnione przestępstwo, tak jak w przypadku odwołującego się, ma charakter umyślny. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Bezspornym jest natomiast, iż przestępstwo z art. 270 kk., 271 kk., 273 kk. jak również przestępstwo z art. 297 kk. popełnione przez odwołującego się należą do katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie od tego czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy też zamiaru ewentualnego. Wobec powyższych okoliczności ustalenie, że E. P. został skazany za umyślne przestępstwa jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzyga, iż obawa użycia broni sprzecznie z prawem - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - wynika, m.in. ze skazania za przestępstwa umyślne, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, należy cofnąć, ponieważ dyspozycja wyżej wskazanego przepisu ma charakter obligatoryjny - organ cofa pozwolenie, jeżeli jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Z tego względu na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie o stronie środowiska lokalnego oraz Koła Łowieckiego "[...]" w [...]. Nawiązując natomiast do podniesionej w odwołaniu kwestii nowelizacji ustawy o broni i amunicji, z dnia 11 stycznia 2011 r. (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.) i jej oceny, że rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o znowelizowane przepisy narusza prawa strony, bowiem została ona prawomocnie skazana w 2010r., a zatem przed wejściem ich w życie, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji, tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia E. P. pozwolenia na posiadanie broni zostało wszczęte w dniu 10 marca 2011 r., po ustaleniu, iż zachodzą przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń, natomiast odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] organ I instancji otrzymał 22 marca 2011 r., co potwierdza data na prezentacie, a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów. Wobec powyższego sprawa mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie, a organ I instancji nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie zwlekał ze wszczęciem postępowania w sprawie do czasu wejścia w życie nowych przepisów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. P. zarzucił powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2. przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez ich naruszenie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przytoczoną w uzasadnieniu wniesionego w sprawie odwołania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast w myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż w przepisie art. 3 ustawy nowelizującej ustawodawca określił, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to a contrario, że w sprawach wszczętych, począwszy od 10 marca 2011 r., należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia E. P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich zostało wszczęte w dniu wejścia ustawy w życie. To zaś skutkuje stosowaniem w tym postępowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. Nietrafna jest w tym zakresie argumentacja pełnomocnika skarżącego, że organy Policji winne były stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym, jako prawo względniejsze dla sprawcy oraz obowiązujące w dniu popełnienia czynu zabronionego. Zasada, że należy stosować prawo względniejsze dla strony, mogłaby być bowiem rozważana jedynie w sytuacji, gdyby ustawodawca nie uregulował kwestii intertemporalnych w powołanym przepisie art. 3 ustawy nowelizującej. Natomiast data popełnienia czynu zabronionego nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż ustawodawca we wspomnianym przepisie art. 3 kwestię, w jakim brzmieniu przepisy należy stosować, uzależnił wprost od daty wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a nie od daty popełnienia czynu zabronionego. Przechodząc do meritum należy podnieść, iż w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...] i Sądu Rejonowego w [...], w sprawie o sygn. akt [...], skarżący został skazany za przestępstwa z art. 270 § 1 kk. i art. 297 § 1 kk. oraz art. 271 § 3 kk. i art. 273 kk. w zw. z art. 11 § 2 kk. oraz z art. 297 § 1 kk. Przestępstwa, za które został prawomocnie skazany skarżący, bez wątpienia są przestępstwami umyślnymi, co zasadnie podniósł organ w zaskarżonej decyzji. Zatem wobec wystąpienia przesłanek określonych w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń. Decyzja wydawana na tej podstawie w żadnym przypadku nie jest decyzją uznaniową, co zdaje się sugerować pełnomocnik skarżącego, bowiem treść wskazanych przepisów nie budzi w tej kwestii żadnych wątpliwości. Stąd też podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku wykazania przez organy Policji zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego są całkowicie chybione. Wystąpienie "uzasadnionej obawy", jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, przewidywał bowiem przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r., który, jak Sąd wskazał już wyżej, w sprawie nie mógł mieć zastosowania. W związku z tym również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a powiązane ze stosowaniem poprzednio obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji, nie mogły zostać uznane za trafne. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.