II SA/Wa 2518/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz skarżącego M. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Centralna Komisja do [...] (zwana dalej "Centralną Komisją") decyzją z [...] kwietnia 2020r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] . M. M. (zwany dalej "Skarżącym"), utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] [....] (zwana dalej "Radą Wydziału") z [...] listopada 2018r. odmawiającą nadania Skarżącemu stopnia naukowego [...] w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W podstawie prawnej powołano art. 21 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595, ze zm. - zwana dalej: "u.s.n.") w zw. z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 3 lipca 2018r. (Dz.U. poz. 1669 ze zm., zwana dalej: "P.sz.w.n."). W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z [...] lutego 2018r. sygn. akt: [...] uchylił decyzję Centralnej Komisji z [...] maja 2017r. w przedmiocie odmowy nadania Skarżącemu stopnia naukowego [...] z poprzedzającą ją uchwałą Rady Wydziału z [...] października 2016r. Konieczne stało się więc ponowne wydanie uchwały w przedmiocie wniosku Skarżącego o nadanie mu stopnia naukowego [...]. Rada Wydziału na posiedzeniu [...] października 2018r. głosowała nad ww. wnioskiem, ale nie uzyskał on wymaganej większości głosów. Zarządzono więc głosowanie nad odmową nadania Skarżącemu stopnia [...], co nie przyniosło wyniku za względu na brak quorum. Wobec tego [...] listopada 2018r. ponownie zarządzono głosowanie tajne nad odmową nadania Skarżącemu stopnia naukowego [...], w którym Rada Wydziału podjęła ww. uchwałę nr [...] o odmowie nadania Skarżącemu stopnia [...] nauk [....]h w zakresie [....]. Centralna Komisja wskazała, że Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, zarzucając obrazę: a) art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n. - przez wydanie przez Radę Wydziału uchwał o niepodjęciu uchwały o nadaniu stopnia [...] nauk [...] oraz - następnie - o odmowie nadania stopnia [...] nauk [...], gdy wygłoszone przez członków tego gremium wypowiedzi na temat [...] podczas posiedzeń odbytych zarówno jeszcze przed wydaniem uchwał nr [...] i [...] , uchylonych następnie przez WSA w Warszawie, jak i bezpośrednio przed podjęciem uchwał [...] i [...] oraz sposób zreferowania sprawy wszczętej z wniosku [...]habilitacyjnego Skarżącego na posiedzeniach bezpośrednio poprzedzających wydanie zaskarżonych aktów, w szczególności w zakresie braku omówienia osiągnięć i aktywności naukowej wnioskodawcy oraz nieprzeprowadzenia dyskusji w tym temacie, niezwrócenia uwagi przez referenta, prezentującego na forum RW wniosek habilitacyjny, na pozytywną dla habilitanta ocenę dorobku wyrażoną przez Komisję Habilitacyjną oraz zlekceważenia przez referującego nadesłanej przez Centralną Komisję do Rady Wydziału informacji, że wszczęcie wobec habilitanta postępowania karnego nie ma znaczenia z punktu widzenia podejmowania decyzji o nadawaniu stopnia [....], prowadzą do wniosku, że po stronie wszystkich członków Rady Wydziału zaistniały uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności i obiektywizmu (art. 24 § 3 k.p.a.). Ujawnione w sprawie okoliczności dają solidne podstawy ku temu, by przypuszczać, że zasadniczym powodem wydania uchwał mogły nie być przesłanki z art. 16 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n., lecz wyłącznie kryterium pozamerytoryczne (pozaprawne) - wszczęcie postępowania karnego wobec Skarżącego, które z punktu widzenia procedowania w przedmiocie nadawania stopnia [...] nie ma żadnego znaczenia. Art. 24 § 3 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n. obligował przewodniczącego Rady Wydziału i jej członków, do wystąpienia do Centralnej Komisji o przekazanie sprawy toczącej się z wniosku Skarżącego do innej jednostki naukowej, w celu zapewnienia, by podstawą głosowania były kryteria ustawowe, określone w art. art. 16 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n.; b) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. i art. 179 ust. 1 P.sz.w.n. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu uchwał do podstaw faktycznych i prawnych ich wydania, w szczególności w zakresie odniesienia się do dorobku naukowego i aktywności naukowej habilitanta. W art. 16 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n. wskazano materialno-prawne przesłanki do nadania stopnia [...] nauk [...]. Brak ich uwzględnienia doprowadziło do braku możliwości przeprowadzenia rzetelnej kontroli odwoławczej aktów, a stosownie do wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n., uzasadnienie uchwały o niepodjęciu uchwały o nadaniu stopnia [...] oraz o odmowie nadania stopnia [...] powinno zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne ich wydania. Rada Wydziału, wydając ww. akty, powinna szczegółowo odnieść się do dorobku naukowego i aktywności naukowej Skarżącego, czego nie uczyniła, choć Komisja Habilitacyjna rekomendowała nadanie Skarżącemu stopnia naukowego [...], a art. 16 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n. wskazują przesłanki konstytutywne do nadania ww. stopnia naukowego. Centralna Komisja po rozpoznaniu odwołania wskazała, że zgodnie z art. 35 u.s.n. podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 i w art. 28 ust. 4 u.s.n., mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. Powołano więc dwóch recenzentów: [...]. M. S. i [...]. A. D., którzy przedstawili recenzje negatywne. Sekcja Nauk [...], po zapoznaniu się z odwołaniem Skarżącego, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie ww. uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (za uchyleniem uchwały: 4 - głosy, przeciw - 26 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem ww. Sekcji, w głosowaniu tajnym nie uwzględniła odwołania Skarżącego i utrzymała w mocy ww. uchwałę Rady Wydziału (za uchyleniem uchwały - 1 głos, przeciw - 9 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Centralna Komisja wskazała, że z akt sprawy wynika, że uchwałę Rady Wydziału podjęto po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 16 u.s.n. Postępowanie habilitacyjne przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. Od strony formalnej postępowanie habilitacyjne przeprowadzono bez zarzutu, o czym świadczy wyjątkowo staranna dokumentacja. Centralna Komisja po dogłębnym zapoznaniu się z materiałem dowodowym i po przeanalizowaniu odwołania nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania. Przedmiotem oceny Rady Wydziału, zgodnie z art. 16 u.s.n., były osiągnięcia naukowe Skarżącego. Recenzje przedstawione w sprawie postępowania habilitacyjnego mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości opinii. Zgodnie z ww. przepisem do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, to może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych. Z art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. wynika, że należy je interpretować jako dwa zakresy osiągnięć. Pozytywna ocena dysertacji habilitacyjnej jako znaczącego wkładu w rozwój danej dyscypliny naukowej jest obok pozytywnej oceny osiągnięć naukowych dokonanych po uzyskaniu doktoratu niezbędnym warunkiem dla uzyskania stopnia doktora habilitowanego. Centralna Komisja opierając się na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, jak i dotychczasowych recenzjach uznała, że Skarżący nie spełnia wymogu z art. 16 u.s.n., gdyż jego osiągnięcia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia [...] nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej. Kwestie związane z oceną dorobku naukowego Skarżącego poddawane są ocenie w trakcie postępowania habilitacyjnego, ale rozstrzygająca jest w tym zakresie uchwała Rady Wydziału. Osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia [...] muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołujący musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia [...] nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. Zdaniem Centralnej Komisji Skarżący nie wykazał się znacznym wkładem w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej. Centralna Komisja przy ocenie akademickiego dorobku Skarżącego kieruje się wewnętrznymi kryteriami, a w razie wątpliwości może powołać dodatkowych recenzentów. W sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły. Rada Wydziału jako jednostka organizacyjna przeprowadzająca postępowanie habilitacyjne oraz odwoławcze posiadała w czasie procedowania wszelkie niezbędne kompetencje w zakresie swej kadry, która w swym dorobku naukowo-badawczym wykazuje osiągnięcia odpowiadające tematyce rozprawy doktorskiej w postępowaniu habilitacyjnym. Zdaniem Centralnej Komisji analiza akt sprawy wykazała jednoznacznie, że przeprowadzone czynności odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem zasady rzetelności i kompletności; w ramach tych czynności dokonano dokładnego opisu, a także wnikliwej ewaluacji przebiegu obrad, zwłaszcza prowadzonej dyskusji w całości procedowania. Centralna Komisja powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziła, że wprawdzie do postępowania w sprawach stopni naukowych mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest Centralna Komisja, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić przez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Należy jednak uwzględniać odpowiednie stosowanie ww. przepisów, gdyż decyzja podejmowana jest w wyniku tajnego głosowania. Zatem członkowie wzajemnie nie wiedzą, jak głosowali pozostali. Centralna Komisja nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, dlatego też ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa. Z art. 35 ust. 3 u.s.n. wynika, że postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów. Nie ma też obowiązku zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Przepisy u.s.n. nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości dyskutowania na temat recenzji, co oznacza, że jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem tylko do uzyskania recenzji. Decyzja Centralnej Komisji jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Komisji. Z tego powodu uzasadnienie decyzji musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż zapadłe w omawianym trybie rozstrzygnięcie stanowi pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. Uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Centralnej Komisji z powodów rozstrzygnięcia podjętego w trybie tajnego głosowania nie da się przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym ograniczenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie stanowi naruszenia tego przepisu postępowania. Dodała przy tym, że decyzja ta posiada oparcie w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym, a główne powody nieuwzględnienia odwołania, wprawdzie w sposób syntetyczny, lecz zostały w niej podane. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Centralnej Komisji i poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją uchwały oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania radzie dyscypliny jednostki organizacyjnej, innej niż Rada Dyscypliny Wydziału [...]; zwrot kosztów postępowania, w tym opłaty wpisowej od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 P.p.s.a.), z uwagi na rażące naruszenie: a) art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. i art. 18a ust. 11 u.s.n. w zw. z art. 21 ust. 2 u.s.n. – przez nieuchylenie nieprawidłowej uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2018r., którą wydano z rażącym, skutkującym nieważnością, naruszeniem przez radę jednostki organizacyjnej uczelni ww. przepisów, gdyż Rada Wydziału uprzednio wydała inną uchwałę w tej samej sprawie - uchwałę z [...] października 2018 r. nr [...] w sprawie nadania stopnia naukowego [...] nauk [...]. Obie ww. uchwały doręczono Skarżącemu tego samego dnia, gdy na mocy art. 110 § 1 k.p.a. organ wydający uchwały jest związany wydanymi i doręczonymi stronie aktami administracyjnymi, co prowadzi do niedopuszczalnego istnienia w obrocie prawnym dwóch nieostatecznych rozstrzygnięć w tej samej sprawie, zawartych w dwóch różnych uchwałach, co jest ponadto sprzeczne z art. 18a ust. 11 u.s.n. (reguluje sposób rozpatrywania sprawy poprzez wydanie uchwały o nadaniu lub odmowie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, a nie dwóch lub większej ilości uchwał). Okoliczności te powodowały konieczność uchylenia przez CK uchwały RW z [...] listopada 2018r.; b) art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n. - przez wydanie przez Centralną Komisję decyzji o utrzymaniu w mocy ww. uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2018r., gdy wypowiedzi członków tego gremium na temat habilitanta podczas posiedzeń odbytych przed wydaniem uchwał nr [...] i [...] (uchylonych przez WSA w Warszawie) i uchwał [...] i [...] oraz sposób zreferowania sprawy wszczętej z wniosku habilitacyjnego Skarżącego (w szczególności w zakresie braku omówienia osiągnięć i aktywności naukowej i nieprzeprowadzenia dyskusji w tym zakresie, niezwrócenia przez referenta, prezentującego wniosek habilitacyjny uwagi na pozytywną ocenę dorobku Skarżącego przez Komisję Habilitacyjną, zlekceważenia i nieprzypomnienie informacji z Centralnej Komisji, że wszczęcie wobec habilitanta postępowania karnego nie ma znaczenia z punktu widzenia podejmowania decyzji o nadawaniu stopnia doktora habilitowanego), prowadzą do wniosku, że po stronie wszystkich członków Rady Wydziału zaszły uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności i obiektywizmu w rozumieniu art. 24 § 3 k.p.a.; ujawnione w sprawie okoliczności dają solidne podstawy ku temu, by przypuszczać, że zasadniczym powodem wydania uchwały nr [...] mogły nie być przesłanki określone w art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n., lecz wyłącznie kryterium pozamerytoryczne (pozaprawne) - wszczęcie wobec Skarżącego postępowania karnego, które z punktu widzenia procedowania w przedmiocie nadawania stopnia doktora habilitowanego nie ma znaczenia. Oznacza to, że Rada Wydziału wydała ww. uchwałę z przekroczeniem granic swobody uznania administracyjnego, a uchybienie to nie tylko zbagatelizowała, ale i powieliła Centralna Komisja, która wydała decyzję na bazie dwóch dodatkowych recenzji, ale niezawierających analizy dorobku naukowego i innych osiągnięć Skarżącego. Centralna Komisja oparła się na tych samych, co Rada Wydziału kryteriach pozamerytorycznych, o czym świadczy protokół posiedzenia Sekcji Nauk [...] z [...] kwietnia 2020r. Z art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. wynika jednoznacznie, że rada jednostki organizacyjnej, rozpoznając wniosek w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, powinna w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy dokonać oceny tego, czy habilitant posiada na swym koncie osiągnięcia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej i czy wykazuje się istotną aktywnością naukową. Podczas posiedzeń poprzedzających wydanie zaskarżonej uchwały należało przeprowadzić rzetelną i obiektywną dyskusję skupiająca się wyłącznie na dokonaniach naukowych habilitanta, a nie na czynnikach pozaustawowych, związanych wyłącznie z życiem prywatnym osoby ubiegającej się o habilitację. Rada Wydziału, procedując o wniosku habilitacyjnym Skarżącego związana jest, na mocy art. 6, art. 7, art. 8, art. 24 § 3, art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n., zasadami legalizmu, praworządności, prawdy materialnej, obiektywizmu oraz bezstronności. Nie mogła więc oprzeć uchwały na tej podstawie, że wobec strony toczy się postępowanie karne i na tej podstawie odmówić nadania stopnia doktora habilitowanego nauk [...]. Jeżeli wzięła pod uwagę tego rodzaju okoliczność, przekraczając granicę swobody uznania administracyjnego, powinna - w myśl art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 P.sz.w.n. - dać temu wyraz w ww. uchwale, czego nie uczyniła. Centralna Komisja również była zobligowana do zweryfikowania czy Rada Wydziału kierowała się ww. zasadami i dokonała rzetelnej oceny wniosku habilitacyjnego oraz czy bazowała na kryteriach określonych w art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. i nie wykroczyła poza zakres swobodnego uznania administracyjnego, a w przypadku uznania, że tym wymogom nie sprostano, była zobowiązana do uchylenia ww. uchwały Rady Wydziału - z uwagi na brak bezstronności i obiektywizmu poszczególnych członków - przekazać sprawę do rozstrzygnięcia radzie innej jednostki organizacyjnej, na mocy art. 21 ust. 2 u.s.n. w zw. z art. art. 179 ust. 1 P.sz.w.n., co jednak bezzasadnie nie nastąpiło. Skarżący w obszernym uzasadnieniu skargi rozwinął powyższe zarzuty, wskazując, że z protokołu posiedzenia Rady Wydziału wynika, że przed głosowaniem nie przedstawiono opinii komisji habilitacyjnej, ani dorobku i innych osiągnięć naukowych Skarżącego. Nie przeprowadzono też dyskusji. Rada Wydziału, oceniając merytorycznie Skarżącego jako habilitanta ograniczyła się do stwierdzenia, że generalnie recenzje wszystkich recenzentów były pozytywne i skupiła się na toczącym się wobec Skarżącego w przeszłości postępowaniu karnym. Dodatkowo wadliwe było wydanie uchwały z [...] listopada 2018r. nr [...], gdyż była to druga uchwała Rady Wydziału w tej samej sprawie. Skarżącemu doręczono zarówno uchwałę [...], jak i uchwałę nr [...], pouczając, że tylko od drugiego aktu przysługuje odwołanie. Skarżący odwołał się od obu uchwał, ale Centralna Komisja rozpoznała odwołanie tylko co do drugiej z ww. uchwał, utrzymując ją w mocy zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2020r., bez wypowiedzenia się co do części odwołania dotyczącej uchwały nr [...]. Wprawdzie skarga i zaskarżona decyzja dotyczą uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2018r. nr [...], ale do prawidłowego rozpoznania sprawy znaczenie ma wydanie i treść wcześniejszej uchwały z [...] października 2018r. nr [...], którą podjęto w sprawie nadania Skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie: medycyna, w podstawie prawnej wskazując art. 18 pkt 1, art. 18a ust. 11 u.s.n. Uchwałę Rady Wydziału z [...] listopada 2018r. nr [...], od której Centralna Komisja rozpoznała odwołanie, wydano więc w tej samej sprawie, co uchwałę nr [...]. Materialnym przedmiotem uchwały nr [...] jest również sprawa nadania lub odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, co wynika wprost z jej treści. Skoro wydano ją na tej samej podstawie prawnej, wobec tej samej osoby, i w oparciu o te same okoliczności – sprawy są tożsame. Naruszono więc art. 18a ust. 11 u.s.n., który przewiduje wydanie jednej uchwały rozstrzygającej sprawę, która może przybrać formę bądź głosowania nad uchwałą o nadaniu stopnia naukowego, bądź głosowania nad odmową nadania stopnia naukowego, co nie determinuje rozstrzygnięcia sprawy związanego z wynikiem głosowania. Zdaniem Skarżącego to, czy uchwała jest podejmowana w sprawie nadania, czy też w sprawie odmowy nadania stopnia naukowego, ma związek wyłącznie z treścią wniosku komisji habilitacyjnej (wnosiła o nadanie stopnia naukowego). Fakt, że większość głosów oddano przeciwko uchwale nie oznacza, że uchwały nie podjęto. Głosy oddane przeciwko uchwale nie są głosami oddanymi za niewydawaniem uchwały, lecz są głosami oddanymi przeciwko wnioskowi, a zatem za wnioskiem o treści przeciwnej. Uchwała, w której większość głosów oddano przeciw, rozstrzyga sprawę w sensie materialnoprawnym i konkretyzuje prawa i obowiązki jednostki w danej sprawie administracyjnej. W sprawie konkretyzacji dokonały obie uchwały: nr [...] i nr [...]. Konsekwencją wydania i doręczenia Skarżącemu ww. uchwał (forma decyzji administracyjnej) jest ich sprzeczność z art. 110 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest związany treścią wydanej decyzji. Nie jest przy tym możliwe jednoczesne związanie organu administracyjnego dwoma aktami administracyjnymi w tej samej sprawie, wydanymi w różnych datach, na podstawie różnych głosowań. Zdaniem Skarżącego Rada Wydziału nie powinna procedować w jego postępowaniu habilitacyjnym w takim składzie, gdyż istotna część jej członków nie posiadała przymiotu neutralności, bo uczestniczyła we wcześniejszych głosowaniach i dyskusji, dotyczącej pozamerytorycznych okoliczności związanych ze Skarżącym. Wypowiedzi członków Rady Wydziału utrwalone we wcześniejszych protokołach wskazują, że oceniali oni kandydaturę Skarżącego przez pryzmat innych okoliczności niż dorobek naukowy, które nie mogą być brane pod uwagę - toczące się wobec Skarżącego postępowanie karne – co miałoby godzić w dobre imię wydziału i uczelni. Rada Wydziału nie podejmowała więc uchwały o odmowie nadania habilitacji w sposób obiektywny i bezstronny i przekroczyła granice uznania administracyjnego. Dodatkowo przed podjęciem ww. uchwał nr [...] i [...] nie przedstawiono osiągnięć i aktywności naukowej Skarżącego, ani nie przeprowadzono merytorycznej dyskusji w tym temacie, nie omówiono pozytywnej oceny jego dorobku dokonanej przez Komisję Habilitacyjną. Przyjęty sposób procedowania należy więc uznać za sprzeczny z art. 18a ust. 11 u.s.n., który w sposób precyzyjny i klarowny wskazuje, że rozstrzygnięcie rady jednostki organizacyjnej winno opierać się na uchwale Komisji Habilitacyjnej, zawierającej opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego wraz z uzasadnieniem oraz załączonymi do niej aktami postępowania habilitacyjnego - w szczególności sporządzonych na jego potrzeby recenzji osiągnięć naukowych habilitanta. Skarżący zarzucił też, że w recenzjach sporządzonych w toku postępowania odwoławczego w ogóle nie dokonano oceny merytorycznej w zakresie tego, czy spełnia on kryteria określone w art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n. Dokumenty te nie mogły więc stanowić podstawy do twierdzenia Centralnej Komisji, że odwołanie od uchwały nr [...] jest bezzasadne. Również członkowie Sekcji Nauk [...] podjęli uchwałę o odmowie poparcia jego odwołania, nie bazując na okolicznościach, o których mowa w art. 16 ust. 1 i 2 u.s.n., lecz opierając się wyłącznie na czynnikach pozaustawowych. Na tej uchwale opierało się Prezydium Centralnej Komisji, wydając zaskarżoną decyzję, co oznacza, że organ odwoławczy powielił to samo uchybienie, którym dotknięta była uchwała [...]. Skoro podczas posiedzenia Sekcji Nauk [...] [...] kwietnia 2020r. podnoszono, że skazanie prawomocnym wyrokiem nie powinno mieć znaczenia dla losów postępowania habilitacyjnego, należało uznać, że z tego powodu podjęto uchwałę o odmowie poparcia odwołania, co doprowadziło do utrzymania w mocy aktu o odmowie nadania habilitacji. Członków Sekcji Nauk [...] wprowadzono w błąd, bo nieprawdziwe jest twierdzenie, że Skarżący "został skazany wyrokiem na podstawie uzyskania nielegalnych korzyści materialnych", jak i nieuprawniona jest sugestia, że sprawa karna tocząca się przeciw Skarżącemu miała jakikolwiek związek z pracami naukowymi mieszczącymi się w zakresie postępowania habilitacyjnego. Centralna Komisja nie odniosła się do zarzutu stronniczości członków Rady Wydziału, wydających uchwałę [...], a recenzenci powołani w postępowaniu odwoławczym nie przygotowali merytorycznych recenzji, gdyż w dokumentach tych nie dokonano analizy osiągnięć naukowych Skarżącego i wkładu w rozwój dyscypliny oraz aktywności naukowej. Centralna Komisja nie wyjaśniła też dlaczego zarzuty odwołania są bezzasadne, nie ustosunkowała się do wypowiedzi członków Rady Wydziału, jednoznacznie świadczących o tym, że uchwałę o odmowie nadania habilitacji oparto na kryteriach pozamerytorycznych. 3. Centralna Komisja w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga ma usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie zarzuty mogły być uznane za zasadne. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, z uwagi na art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), gdyż Skarżący w skardze wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Centralna Komisja nie sprzeciwiła się temu wnioskowi, również wnosząc w odpowiedzi na skargę o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm., zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji, w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że brak w niej przede wszystkim należytego uzasadnienia, które wyjaśniałoby Skarżącemu rzeczywiste przesłanki, którymi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy ww. uchwałę Rady Wydziału z [...] listopada 2018r. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji naruszało więc w sposób istotny art. 11 i art. 8 § 1 k.p.a., gdyż nie odnosiło się do okoliczności wynikających z akt sprawy, jak równie do zarzutów Skarżącego podnoszonych w odwołaniu. Możliwe było również w związku z tym przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd po pierwsze wskazuje, że całokształt materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, jak również treść zarzutów Skarżącego podnoszonych w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że sprawa ma szerszy aspekt niż ten wynikający z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji, jak również z ww. uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2018r., w której odmówiono nadania Skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Centralna Komisja nie uznała jednak za stosowane ustosunkować się do tego aspektu sprawy, pomijając milczeniem kwestię, która zdaniem Skarżącego była jedynym powodem odmowy nadania mu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Sąd wskazuje, że wadliwość zaskarżonej decyzji jest na tyle istotna, że decyzja ta nie mogła się ostać. Organ odwoławczy dysponując bowiem zarzutami podnoszonymi przez Skarżącego w odwołaniu, powinien się do nich odnieść w treści zaskarżonej decyzji, czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania i zasadzie zaufania do organów administracyjnych. Sąd nie ma kompetencji do uzupełniania czy też poprawiania treści uzasadnienia wydanej w sprawie - zaskarżonej decyzji, szczególnie, gdy w ramach postępowania toczącego się przed ww. organem administracyjnym, z uwagi na podnoszone przez Skarżącego zarzuty oraz wcześniejsze stanowisko Centralnej Komisji, że "prowadzenie postępowania prokuratorskiego przeciw kandydatowi do awansu naukowego nie ma związku z przepisami ustawy o stopniach i tytule naukowym", należało zastosować, w sposób odpowiedni m.in. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Przepisy te powinny być przyczynkiem do wyjaśnienia, na jakim etapie pozostaje ww. postępowanie karne, tym bardziej, że z akt sprawy wynika, że Skarżącemu postawiono zarzuty prokuratorskie (por. znajdujący się w nieponumerowanych aktach administracyjnych sprawy wypis z protokołu Rady Wydziału z [...] czerwca 2016r.). Sąd stwierdza ponadto, że jakkolwiek Centralna Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołuje się do dorobku orzeczniczego Sądów administracyjnych w aspekcie odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., w tym do odpowiedniego stosowania art. 107 § 3 k.p.a., tym niemniej należy stwierdzić, że sprawy, które były rozstrzygane w powołanych orzeczeniach nie dotyczyły zagadnienia występującego w rozpoznawanej sprawie. Warto też wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Centralna Komisja przyjęła, jak sama wskazała - na podstawie dowodów znajdujących się w akt sprawy - że Skarżący "nie spełnia wymogu ustawy określonego w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, gdyż jej osiągnięcia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej." Zdaniem Sądu stanowisko to nie może być w świetle akt sprawy uznane za prawidłowe. Po pierwsze dlatego, że w żadnym z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy nie podważono osiągnięć naukowych Skarżącego po otrzymaniu stopnia doktora. Po drugie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy Skarżący począwszy od 2016r. zgromadził dorobek naukowy, który odpowiadałby kryteriom, o których mowa w art. 16 u.s.n., czy też nie. Po trzecie w aktach administracyjnych sprawy, których organ nie ponumerował, znajdują się trzy pozytywne opinie prof. dr hab. G. W., prof. dr hab. J. D., dr hab. M. S.. Z dokumentów tych wyraźnie wynika, że Skarżący spełnia kryteria, o których mowa w art. 16 u.s.n., gdyż wypełnia zarówno kryteria formalne, jak i ilościowo-jakościowe w zakresie ubiegania się o stopień naukowy doktora habilitowanego (opinia prof. dr hab. G. W.). Skarżący wyróżnia się na tle kandydatów do stopnia naukowego doktora habilitowanego, a aktywność naukowa Habilitanta jest istotna, więc spełnia wszystkie wymogi stawiane osobom ubiegającym się o stopień naukowy doktora habilitowanego nauk [...] (opinia dr hab. M. S.). Dorobek Skarżącego ocenił wysoko również prof. dr hab. J. D., wskazując, że jest to ukształtowany naukowiec oraz wszechstronny i praktykujący [...], dydaktyk, społecznik i doskonały organizator, mający doświadczenie kierownicze, więc w pełni spełnia kryteria kwalifikacyjne do tytułu naukowego doktora habilitowanego nauk [...]. Po czwarte należy wskazać, że z dokumentów, którymi dysponował organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji wynikało, że prof. dr hab. A. D. w opinii z [...] listopada 2019r. wskazał, że Rada Wydziału zwróciła się do Centralnej Komisji z pytaniem czy postępowanie habilitacyjne może być prowadzone, jeśli przeciw habilitantowi toczy się postępowanie prokuratorskie. Odpowiedź była następująca: "prowadzenie postępowania prokuratorskiego przeciw kandydatowi do awansu naukowego nie ma związku z przepisami ustawy o stopniach i tytule naukowym." Zdaniem Sądu wszystkie ww. okoliczności powinny być w sprawie rozpatrzone, tym bardziej, że Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji w sposób niezwykle lapidarny i sprzeczny z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy przyjęła, że Skarżący nie spełnia wymogu określonego w art. 16 u.s.n., gdyż "jej" osiągnięcia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej. Wyjaśnienie tej konkluzji organu w zestawieniu z całokształtem akt sprawy jest zatem niezbędne z punktu widzenia podstawowych reguł postępowania administracyjnego: zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zasady zaufania do organów administracyjnych, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a., jak również zasady przekonywania, wynikającej z art. 11 k.p.a. W tym kontekście zarzuty skargi Sąd uznał za w pełni zasadne, podkreślając, że organy administracyjne nie mogą działać arbitralnie, gdyż przepis art. 7 k.p.a. nakazuje tym organom stać na straży praworządności, zaś przepis art. 11 k.p.a. wskazuje, że należy wyjaśniać stronom przesłanki, którymi kierowały się organy administracyjne, a art. 8 § 1 k.p.a. wskazuje, że trzeba prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. W sprawie natomiast, choć zebrano obszerny materiał dowodowy, organ odwoławczy nie rozpatrzył go w sposób należyty w kontekście przesłanek z art. 16 u.s.n. i w ten sposób naruszył zasadę prawdy materialnej, oraz zasadę zaufania do organów administracyjnych i zasadę przekonywania. W związku z tym uzasadniony był zarzut skargi o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 21 ust. 2 u.s.n. 4. Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności naruszenia przez Centralną Komisję art. 21 ust. 1 u.s.n. oraz argumentacji Skarżącego wiążącej się z tym zagadnieniem i wniosków zawartych w skardze. Po pierwsze Sąd wskazuje, że przedmiotem rozpatrzenia Centralnej Komisji w zaskarżonej decyzji była wyłącznie uchwała Rady Wydziału z [...] listopada 2018r. nr [...]r, na mocy której odmówiono nadania Skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...]. Poza zakresem rozpoznawanej sprawy pozostawała więc kwestia nierozpatrzenia przez Centralną Komisję odwołania na inną uchwałę Rady Wydziału - z [...] października 2018r. nr [...], choć Skarżący objął odwołaniem dwie uchwały. Skarżący jest reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, który zna środki służące Skarżącemu w przypadku, gdy zdaniem Skarżącego, organ administracyjny nie podejmuje stosownych czynności, a Skarżący uznaje, że ww. uchwała Rady Wydziału spełniała wymogi z art. 21 ust. 1 u.s.n. Po drugie Sąd stwierdza, że skoro Centralna Komisja w sprawie niniejszej rozpatrywała odwołanie Skarżącego jedynie w zakresie ww. uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2018r. nr [...]r., nie naruszyła art. 21 ust. 1 u.s.n. Z ww. przepisu wynika bowiem, że Centralna Komisja ma możliwość rozpatrzenia odwołania jedynie od uchwał odmownych, o których mowa m.in. w art. 18a ust. 11 u.s.n. Taki właśnie charakter miała zaskarżona przez Skarżącego odwołaniem ww. uchwała Rady Wydziału z [...] listopada 2018r. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., wydał orzeczenie zawarte w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd postanowił o kosztach postępowania (punkt drugi sentencji wyroku) na art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804), Skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego, a wpis był stały i wynosił 200 zł.