II SA/Wa 2522/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu L.N. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw. Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]wydanym na postawie art. 47 ust.1 pkt 1 (omyłka pisarska organu zamiast art. 47 ust. 1 pkt 1 powinno być art. 47 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 ze zm.) uchyliła orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. L.N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw z dnia 1 października 2019 r. od orzeczenia CKL z dnia [...]lipca 2019 r. nr [...]oraz wniósł o jego uchylenie. Pismem z dnia 21 listopada 2019 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika skarżącego do podania w terminie 7 dni: czy pismo z dnia 1 października 2019 r. należy uznać za skargę na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] lipca 2019 r. czy też za sprzeciw. W treści pisma nadmieniono, że zgodnie z art. 64a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Natomiast orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] lipca 2019 r. zostało wydane na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W odpowiedzi na powyższe profesjonalny pełnomocnik skarżącego stwierdził, że pismo z dnia 1 października 2019 r. należy traktować jako sprzeciw wniesiony od orzeczenia CKL z [...]lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 r. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), wprowadziła do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., nową instytucję prawną zwaną sprzeciwem od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa (art. 64a i nast.). W ocenie Sądu, od przedmiotowej decyzji CKL nie przysługuje sprzeciw do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Art. 138 § 2 Kpa stanowi zaś, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tymczasem orzekając w sprawie, CKL zastosowała przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Sąd zaznacza, że w komparycji orzeczenia organu, nastąpiła omyłka pisarska gdzie zamiast art. 47 ust. 1 pkt 3, wpisany został art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że CKL po rozpatrzeniu odwołania uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. Zakres rozstrzygnięć uregulowanych w art. 138 § 2 Kpa i art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy nie jest tożsamy i ww. przepisy nie mogą być stosowane zamiennie, co potwierdza również treść art. 64e P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że w treści art. 138 § 2 Kpa wskazane zostały przesłanki, których spełnienie umożliwia organowi odwoławczemu uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Natomiast przesłanek uchylenia orzeczenia nie zawiera art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy, stąd niemożliwa byłaby kontrola takiego orzeczenia przez sąd administracyjny. Powyższej sytuacji nie zmienia zapis art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, ponieważ należy go rozumieć w ten sposób, że tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, natomiast regulacja przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy jest wyczerpująca. Nadto brzmienie art. 64a P.p.s.a. jest jednoznaczne i nie pozwala na wykładnię rozszerzającą. Z przepisu tego wyraźnie wynika, że sprzeciw można wnieść od decyzji wydanej wyłącznie na podstawie art. 138 § 2 Kpa, zatem zastosowanie instytucji sprzeciwu od decyzji do rozstrzygnięć organów wydanych na innej podstawie niż art. 138 § 2 Kpa, jest niedopuszczalne i sprzeciw taki podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn, jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 P.p.s.a.). Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 P.p.s.a.) Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.