II SA/Wa 2535/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Finansów Komendy Głównej Policji z dnia [...] września 2011 r. znak [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków formalnych postanawia - odrzucić skargę - K. J. (dalej jako skarżący) wnioskiem z 3 sierpnia 2011 r. wystąpił do Wydziału Inwestycji i Remontów Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o przyznanie dopłaty do kosztów wypoczynku indywidualnego. Pismem z 5 sierpnia 2011 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] wezwał skarżącego do uzupełnienia do 23 sierpnia 2011 r. wniosku o dofinansowanie poprzez złożenie faktury bądź rachunku zawierającego wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów wypoczynku. Jednocześnie organ poinformował, że nieuzupełnienie wniosku spowoduje, że wniosek nie zostanie przedstawiony do rozpatrzenia Komisji Socjalnej ds. gospodarowania Funduszem Socjalnym Emerytów i Rencistów Policji KWP w [...] . W odpowiedzi skarżący przy piśmie z 15 sierpnia 2011 r., zgodnie z wezwaniem, przedłożył rachunek. Jednocześnie podniósł, że dopłata powinna uwzględniać koszty, co do których nie może przedstawić rachunków z powodu braku możliwości ich uzyskania, tj. koszty związane z dojazdem do miejsca wypoczynku, jak również koszty dojazdu do miejsc widokowych, koszty prywatnych parkingów, koszty związane z wyjazdem z małymi dziećmi. Wskazał, że łączny koszt poniesiony na wypoczynek wyniósł go 2200 zł. W związku z tym, wystąpił o uznanie wskazanych w piśmie wydatków oraz przyznanie dopłaty w maksymalnej wysokości. Pismem z 21 sierpnia 2011 r. skarżący złożył do Komendanta Głównego Policji skargę na "postanowienie" z 5 sierpnia 2011 r. wzywające go do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie dopłaty do kosztów wypoczynku indywidualnego. W uzasadnieniu podniósł, że złożone dokumenty wszczęły przed organem postępowanie, które winno zakończyć się wydaniem decyzji. 23 sierpnia 2011 r. Komisja ds. gospodarowania Funduszem Socjalnym Emerytów i Rencistów Policji KWP w [...] przyznała skarżącemu dopłatę do kosztów wypoczynku w kwocie 800 zł. Zastępca Dyrektora Biura Finansów Komendy Głównej Policji zawiadomieniem z [...] września 2011 r., wydanym w trybie art. 238 § 1 kpa, poinformował skarżącego, że kryteria oceny wniosku o przyznanie dopłaty do kosztów wypoczynku indywidualnego, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 9 września 2004 r. w sprawie funduszu socjalnego emerytów i rencistów Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 208, poz. 2124, z późn. zm.) i w związku tym konieczne było uzupełnienie przedłożonej dokumentacji, bowiem załączony do wniosku rachunek nie spełniał kryteriów określonych w przepisach, tj. nie posiadał numeru identyfikacyjnego oraz kwoty poniesionych wydatków. Dlatego pismem z 5 sierpnia 2011 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] wystąpił pismem z prośbą o uzupełnienie wniosku o prawidłowo wystawiony rachunek. Organ wyjaśnił przy tym, że świadczenia z Funduszu Socjalnego Emerytów i Rencistów Policji, a w szczególności czynności związane z ich wypłatą, nie są realizowane w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego tym samym, złożenie wniosku o przyznanie świadczenia socjalnego w postaci dofinansowania do kosztów wypoczynku indywidualnego nie wszczyna postępowania administracyjnego. Nie ma zatem możliwości zakończenia takiego postępowania decyzją administracyjną lub postanowieniem, a od odmowy wypłaty świadczenia nie przysługują środki odwoławcze w administracyjnym toku postępowania, dlatego też pismo o uzupełnienie dokumentów nie mogło zostać potraktowane jako postanowienie. Organ przypomniał, że dopłata do wypoczynku funkcjonariuszy Policji i świadczenie socjalne w postaci dopłaty do wypoczynku indywidualnego emerytów i rencistów Policji oraz członków ich rodzin są świadczeniami socjalno-bytowymi, przyznawanymi na podstawie różnych przepisów rangi ustawowej. Dopłata do wypoczynku funkcjonariuszy Policji przyznawana jest na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin. Z kolei świadczenia socjalne emerytów i rencistów Policji wynikają z art. 27 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej I Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 września 2004 r. w sprawie funduszu socjalnego emerytów i rencistów Policji (...). Przepisy te odmiennie regulują świadczenia socjalne. Organ podkreślił, że świadczenia socjalne emerytowanych funkcjonariuszy nie są przyznawane na podstawie decyzji administracyjnej, gdyż nie przewiduje tego art. 27 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) ani rozporządzenie MSWiA z 9 września 2004 r. w sprawie funduszu socjalnego emerytów i rencistów Policji (...). W związku z powyższym organ uznał, że skarga dotycząca wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie świadczenia socjalnego w postaci dopłaty do kosztów wypoczynku indywidualnego jest bezzasadna. Pismem z 4 października 2011 r. K. J. złożył za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na "decyzję" Biura Finansów Komendy Głównej Policji z [...] września 2011 r. znak [...] . W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżone pismo nie zostało zatytułowane decyzja administracyjna, jednakże z uwagi na wydanie go przez organ uprawniony, zawarte w nim uzasadnienie i wskazane przepisy prawa, winno zostać uznane za decyzję. Wskazał, że przedkładając rachunek, wniósł o wypłatę świadczenia w maksymalnej wysokości, czego KWP nie spełnił, jak również nie wydał w tym zakresie żadnej decyzji umożliwiającej skuteczne jej zaskarżenie. Skarżący przyznał rację organowi, że nie każde świadczenie jest przyznawane w drodze decyzji, jednak w przypadku odmowy spełnienia żądania strony, organ obowiązany jest wydać decyzję. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej "decyzji" oraz "decyzji" wzywającej do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ponieważ wniosek o przyznanie dopłaty do świadczenia socjalnego nie wszczyna postępowania administracyjnego i tym samym nie ma możliwości zakończenia takiego postępowania decyzją lub postanowieniem. Ponadto organ podniósł, że skarga K. J. z 21 sierpnia 2011 r. została rozpatrzona w trybie skargowym. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej "p.p.s.a."). Z treści art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: • decyzje administracyjne, • postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, • postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, • inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, • pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, • bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił zawiadomienie Zastępcy Dyrektora Biura Finansów KGP z [...] września 2011 r., wydane w trybie art. 238 § 1 kpa, informujące o załatwieniu skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa. W piśmie tym organ poinformował skarżącego o przepisach prawnych regulujących świadczenia socjalne emerytów i rencistów Policji. Podkreślił, że świadczenia socjalne dla emerytowanych funkcjonariuszy nie są przyznawane na podstawie decyzji administracyjnej, gdyż takiej formy załatwienia wniosku nie przewiduje art. 27 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Wyjaśnić należy, że postępowanie dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII kpa stanowi instrument społecznej kontroli administracji, będąc zarazem realizacją przyznanego każdemu prawa składania petycji, wniosków i skarg do organów władzy publicznej oraz organizacji i instytucji. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo-wnioskowym nie stosuje się przepisów Działu II Kpa. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, lecz czynnością materialno - techniczną, w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 kpa), które nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Stąd do skarg rozpoznawanych w trybie działu VIII kpa nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Reasumując stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, kwestionowane rozstrzygnięcie nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, czy też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wynika z niego bezspornie, że stanowi ono zawiadomienie o załatwieniu skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa i tak też należy je traktować. Skoro zaskarżone zawiadomienie nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to z tego względu należy uznać skargę za niedopuszczalną. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji