II SA/Wa 2538/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2012 r. wniosku E. J. o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2538/11 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy postanawia przywrócić termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku W dniu 30 stycznia 2012 r. E.J. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2538/11, którym oddalono jej skargę na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy. Równocześnie, w tym samym piśmie, skarżąca zwróciła się do Sądu o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że o uchybieniu terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie i doręczenie wydanego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem dowiedziała się w dniu 30 stycznia 2012 r. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Sądu. Uzyskała wówczas informację o kierunku rozstrzygnięcia jej sprawy – oddaleniu skargi – i o związanych z tym faktem skutkach procesowych, tzn. o otwarciu siedmiodniowego terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie. Skarżąca podkreśliła, że do tego czasu oczekiwała na doręczenie odpisu sentencji wyroku przez Sąd, ponieważ w pouczeniu zamieszczonym w zawiadomieniu o rozprawie wyraźnie wskazano, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia sentencji wyroku. Skarżąca wyjaśniła, że w oparciu o taki sposób pouczenia w zestawieniu z pozostałą treścią zawiadomienia – informacją o nieobowiązkowym stawiennictwie na rozprawie – doszła do przekonania, że skoro była nieobecna na rozprawie z uwagi na odległe miejsce zamieszkania ([...]), to Sąd z urzędu dokona doręczenia odpisu sentencji wyroku i dopiero z tą chwilą rozpocznie bieg siedmiodniowy termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Oznacza to, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony (art. 87 § 4) oraz uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 ww. ustawy terminie. Oczywiście, dokonując tego rodzaju ustalenia, Sąd musi określić początek i koniec tego terminu. W rozpatrywanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu dotyczy terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku, a zatem wobec treści wniosku skarżącej moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do dnia uzyskania przez stronę informacji o treści wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. i informacji, że to ogłoszenie wyroku jest zdarzeniem otwierającym bieg siedmiodniowego terminu do zgłoszenia wniosku (termin początkowy). Zestawiając powyższe daty, należy stwierdzić, że skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 30 stycznia 2012 r. (termin końcowy), tj. w tym samym dniu, w którym powzięła powyższą wiadomość, dochowała siedmiodniowego terminu do jego złożenia. Przechodząc z kolei do oceny okoliczności podanych przez skarżącą w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, trzeba wskazać, że brak winy - jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu - polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/05 LEX nr 192260). W przedmiotowej sprawie skarżąca uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, ponieważ treść pouczenia zamieszczonego w zawiadomieniu o rozprawie odpowiada jedynie treści § 2 art. 141 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a pełne zrozumienie treści tej jednostki redakcyjnej jest niemożliwe bez przytoczenia treści art. 140 § 2 tejże ustawy. Jak stanowi bowiem art. 140 § 2 przywołanej ustawy, stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręcza odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Dopiero zatem treść tego przepisu tłumaczy użycie przez ustawodawcę alternatywy rozłącznej w § 2 art. 141. W konsekwencji oznacza to, że treść skierowanego do skarżącej pouczenia mogła wywołać uzasadnione wątpliwości co do daty rozpoczęcia biegu terminu do podjęcie czynności procesowej, a, co więcej, tak sformułowana treść pouczenia mogła narzucić stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego taką niekorzystną interpretację przepisu art. 141 § 2 ustawy, jaką właśnie przyjęła skarżąca. Tym samym E.J. spełniła warunki określone w art. 87 cytowanej ustawy. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.